1 umowy abonent (pozwana) zobowiązał się m.in. do utrzymywania aktywnego numeru w sieci telekomunikacyjnej operatora.
3 w przypadku wypowiedzenia umowy przez abonenta przed upływem okresu promocyjnego lub niedotrzymania poprzez abonenta któregokolwiek z zobowiązań określonych w ust. 1 , co będzie traktowane jako wypowiedzenie umowy przez abonenta z przyczyn leżących po jego stronie lub w razie rozwiązania umowy w przez operatora z przyczyn leżących po stronie abonenta, określonych w regulaminie, operatorowi przysługuje względem abonenta roszczenie o zwrot przyznanej ulgi, pomniejszonej o proporcjonalną jej wartość za okres od dnia: zawarcia aneksu do dnia jej rozwiązania w przypadku, gdy rozwiązanie umowy nastąpiło w czasie obowiązywania okresu promocyjnego, pierwszego dnia obowiązywania kolejnego okresu promocyjnego umowy do dnia jej rozwiązania w przypadku, gdy rozwiązanie nastąpiło w czasie obowiązywania danego kolejnego okresu promocyjnego (dotyczy przedłużenia na okres promocyjny).
6 wysokość udzielonej abonentowi ulgi wynosiła 4 007 zł. Wysokość miesięcznego abonamentu ustalona została na kwotę 29 zł netto miesięcznie. Podpis pod umową złożył M. F. – prezes zarządu uprawiony do jednoosobowej reprezentacji (...) Centrum spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S..
1 regulaminu świadczenia usług telekomunikacyjnych w sieci telekomunikacyjnej z dnia 19 września 2005 roku opłaty za usługi telefoniczne określone są w rachunku telefonicznym wystawianym przez operatora. Abonent zobowiązuje się do zapłaty rachunku telefonicznego na wskazany na nim rachunek bankowy operatora w terminie 14 dni od daty jego wystawienia, przy czym operator może określić w rachunku dłuższy termin (§ 17 ust. 1 regulaminu). W razie opóźnienia którejkolwiek płatności operatorowi przysługuje prawo do naliczenia abonentowi odsetek za zwłokę, w wysokości ustawowej za każdy dzień opóźnienia, od nieuiszczonych opłat, poczynając od dnia następującego po dniu, w którym upłynął termin płatności rachunku (§ 17 ust. 4 regulaminu). W przypadku gdy opłaty nie zostały uiszczone w całości, odsetki nalicza się od kwoty pozostałej do uiszczenia (§ 17 ust. 5 regulaminu). Należne odsetki mogą być wykazywane w rachunku telefonicznym lub innym dokumencie (§ 17 ust. 6 regulaminu).
17 regulaminu w momencie rozwiązania umowy operatorowi należą się opłaty wynikające ze zwrotu przyznanej abonentowi wartości ulgi pomniejszonej o proporcjonalnej jej wartość za okres od dnia zawarcia umowy do dnia jej rozwiązania.
regulaminu abonent zobowiązuje się uiszczać z góry opłaty za usługi telekomunikacyjne. Operator może rozwiązać umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych w każdym czasie ze skutkiem natychmiastowym, bez odszkodowania oraz wcześniejszego uprzedzenia w razie naruszenia przez abonenta postanowień regulaminu i umowy (§ 31 ust. 1.5 regulaminu). Dowód: - Aneks, 82-84, - Cennik usług, k. 85-88, - Regulaminy, k. 89-101 W dniu 10 grudnia 2014 roku (...) S.A. wystawiła (...) Centrum spółce z ograniczoną odpowiedzialnością notę odsetkową nr (...) na kwotę 0,17 zł w związku z opóźnieniem w zapłacie faktury VAT nr (...), płatną do dnia 24 grudnia 2014 roku oraz fakturę VAT nr (...) z dnia 10 grudnia 2014 roku na kwotę 35,84 zł tytułem abonamentu za okres 10 listopada - 9 grudnia 2014 roku, płatną do dnia 24 grudnia 2014 roku. W dniu 6 lipca 2015 roku pozwana dokonała wpłaty na poczet faktury VAT nr (...) w wysokości 24,76 zł. Bezsporne, a nadto dowód: - Nota odsetkowa, k. 102, - Faktura VAT, k. 104-105, W dniu 14 lutego 2015 roku (...) S.A. w związku z zaległością w płatnościach w wysokości 534,48 zł rozwiązała z pozwaną umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych i wystawiła notę obciążeniową nr (...) na kwotę 416,22 zł, płatną do dnia 2 marca 2015 roku. Dowód: - Rozwiązanie umowy, k. 34-35 - nota obciążeniowa k.
zawartą na podstawie art. 56. ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004r Prawo Telekomunikacyjne umową wraz z odsetkami za opóźnienie w płatności, a nadto zwrotu udzielonej pozwanemu w związku zawarciem umowy ulgi, które to żądanie znajduje oparcie w treści postanowień umowy i art. 483 § 1 k.c. Zarzuty pozwanej, sprowadzające się do zakwestionowania faktu zawarcia umowy z poprzednikiem prawnym powoda, okazały się nieuzasadnione. Powód, przedkładając aneks do umowy, pod którym podpis złożył właśnie prezes zarządu pozwanej spółki (...), w sposób niewątpliwy wykazał, że pozwana – wbrew twierdzeniom sprzeciwu – zawarła skuteczną umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych, stanowiąca podstawę żądania pozwu. Przechodząc do rozważań dotyczących wysokości dochodzonego pozwanemu roszczenia wskazać na wstępie należało, że
regułą dowodową wyrażoną w art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Ponieważ powód domagał się od pozwanego zapłaty świadczenia z tytułu umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych (czy to z tytułu świadczenia tych usług, czy z tytułu kary umownej) podstawowym faktem, który powinien był wykazać, było istnienie wierzytelności pierwotnego wierzyciela wobec pozwanego, a zatem, że podstawa do naliczenia wierzytelności – w oparciu o konkretne postanowienia umowne - rzeczywiście istniała. Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie włączonym w poczet materiału dowodowego wykazem wierzytelności objętych umową, przedmiotem przelewu były przysługujące pierwotnemu wierzycielowi wobec pozwanej należności stwierdzonymi dokumentami nr: (...) na kwotę 0,17 zł (nota odsetkowa z dnia 10 grudnia 2014 roku), (...) na kwotę 35,67 zł (faktura VAT z dnia 10 grudnia 2014 roku) oraz nr (...) na kwotę 416,22 zł (nota obciążeniowa z dnia 14 lutego 2015 roku) w raz z należnymi za opóźnienie odsetkami ustawowymi. Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd nie miał wątpliwości co do zasadności żądania w zakresie kwoty 0,17 zł, tytułem skapitalizowanych odsetek ustawowych naliczonych za opóźnienie w zapłacie faktury VAT nr (...) wystawionej na kwotę 35,67 zł, która została zaspokojona w dniu 6 listopada 2014 roku, pomimo, że termin jej płatności upłynął w dniu 24 października 2014 roku . Należność ta została w sposób prawidłowy wykazana załączoną do akt postępowania notą odsetkową, przeciwko której pozwana nie podnosiła żadnych zarzutów. Z podobnych przyczyn Sąd uwzględnił również roszczenie w wysokości 10,91 zł tytułem pozostałej i niezaspokojonej dotychczas części należności stwierdzonej fakturą VAT nr (...) w ogólnej wysokości 35,67 zł, która została w dniu 6 lipca 2015 roku częściowo, tj. co do kwoty 24,76 zł zaspokojona. Sąd uwzględnił przy tym,
żądaniem pozwu, skapitalizowane
art. 481 § 1 k.c. odsetki ustawowe naliczone za okres opóźnienia ( 25.12.2014r – 6.07.2015r) od kwoty dokonanej wpłaty (24,76 zł) w wysokości 1,05 zł oraz naliczone od dnia wymagalności należności (25.12.2014r.) do dnia poprzedzającego dzień wniesienia powództwa (31.01.2017r.) odsetki ustawowe za opóźnienie w zapłacie pozostałej części należności stwierdzonej w/w fakturą VAT w wysokości 1,72 zł. W pozostałym jednak zakresie powództwo, jako niedostatecznie wykazane musiało podlegać oddaleniu. Powód w niniejszym postępowaniu dochodził zapłaty należności odsetkowych naliczonych w związku z opóźnieniem w zapłacie uregulowanych faktur VAT nr (...) (0,91 zł), (...) (2,67 zł), (...) (1,89 zł) oraz (...) (1,05 zł) w łącznej wysokości 6,52 zł oznaczonych jako roszczenie 2. Z wyłączeniem należności odsetkowych dotyczących faktury VAT nr (...) w wysokości 1,05 zł Sąd nie był jednak zweryfikować poprawności ich wyliczenia. Powód nie przedstawił dokumentów źródłowych wystawionych przez pierwotnego wierzyciela, które potwierdziłyby zarówno wysokość należności głównej, jak i umożliwiłyby weryfikację wysokości naliczonych odsetek. Tym mnie mniej podkreślenia wymaga, że przedstawiony do akt postępowania wykaz wierzytelności jasno precyzuje należności będące przedmiotem przelewu, wśród których brak jest należności odsetkowych wynikających z w/w faktur VAT. W świetle powyższego żądanie zapłaty odsetek ustawowych od faktur VAT nr (...) w łącznej wysokości 5,47 zł musiało podlegać oddaleniu. Uwzględnieniu nie mogło podlegać także żądanie zapłaty kwoty 416,22 zł tytułem kary umownej. Na gruncie dostępnego materiału dowodowego nie sposób ustalić nie tylko w oparciu o jakie regulacje i w jaki sposób pierwotny wierzyciel określił należności z tytułu świadczenia usług czy kary umownej, ale nawet czy określone przesłanki warunkujące karę umowną w ogóle zaistniały. Sąd nie miał możliwości przeprowadzenia weryfikacji, czy rzeczywiście kara umowna w wysokości 416,22 zł, wyrażona w przedstawionej do akt postępowania nocie obciążeniowej została ustalona w sposób zgodny z postanowieniami umowy i odzwierciedla pozostałej do czasu zakończenia okresu wypowiedzenia ulgi. Sad miał na uwadze, że powód w złożonej odpowiedzi na sprzeciw wyjaśnił, że kwota ta to iloczyn wysokości udzielonej ulgi i dni pozostałych do końca umowy podzielony przez całkowitą ilość dni obowiązywania umowy (621 dni). Podkreślenia jednak wymaga, że w treści tego pisma powód wskazał, że dezaktywacja karty nastąpiła w dniu 9 stycznia 2015 roku, podczas gdy przedstawiony do akt postępowania dokument rozwiązania umowy datowany jest na dzień 14 lutego 2015 roku, a powód w toku postępowania nie zweryfikował swojego stanowiska. Wobec powstałych rozbieżności, w braku dalszych środków dowodowych, Sąd stwierdził, że powód nie sprostał nałożonemu na niego w myśl art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c. obowiązkowi wykazania istnienia roszczenia dochodzonego pozwem we wskazywanej wysokości i nie wykazał zarówno sposobu wyliczenia należności, jak i okresu, za jaki pierwotny wierzyciel żądał zwrotu ulgi, a w konsekwencji brak było podstaw do uznania zasadności żądania w tym zakresie i naliczonych od tej kwoty odsetek ustawowych za opóźnienie. Reasumując, powództwo podlegało uwzględnieniu jedynie co do kwoty 13,85 zł (10,91 zł + 1,05 zł + 1,72 zł + 0,17 zł), w pozostałym zaś zakresie powództwo jako niedostatecznie wykazane musiało podlegać oddaleniu. O dalszych odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 482 k.c. Dokonując ustaleń stanu faktycznego w sprawie Sąd oparł się na treści przedłożonych do akt dowodów z dokumentów, które okazały się wystarczające dla wydania orzeczenia. O kosztach Sad orzekł na podstawie art. 100 k.p.c. mając na uwadze, że powód wygrał postępowanie jedynie w nieznacznej części. W tym stanie rzeczy orzeczono, jak na wstępie.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.