„Umówiony koszt windykacji telefonicznej wynosi 15 zł za każdą przeprowadzona rozmowę, koszt wysłania korespondencji 20 zł od każdego wysłanego listu.” -
„Niedokonanie zapłaty ceny w umówionym terminie albo pozostawanie w zwłoce z zapłatą co najmniej dwóch rat, których suma przewyższa jedną piątą część umówionej ceny uprawnia Sprzedającego, po wyznaczeniu dodatkowego terminu, do odstąpienia od umowy ze skutkiem natychmiastowym i żądania niezwłocznego zwrotu rzeczy oraz zapłaty przez Kupującego kary umownej w kwocie 2500 zł.” -
„Zwrot towaru następuje wyłącznie w Biurze Handlowym Sprzedającego za pokwitowaniem, w godzinach pracy biura po uprzednim telefonicznym uzgodnieniu terminu” -
„W razie odstąpienia od umowy przez Kupującego strony zgodnie postanawiają, że wynikająca z umowy cena promocyjna towaru w kwocie 1 PLN lub wyższej cenie promocyjnej wzrośnie do wysokości wskazanej w cenniku Sprzedającego.” -
„Sądem właściwym do rozstrzygania ewentualnych sporów wynikających z realizacji niniejszej umowy jest zgodnie z art. 34 kpc w zw. z art. 454 kc Sąd miejsca wykonania umowy. W przypadku świadczenia na rachunek bankowy sprzedającego będzie to Sąd właściwy dla miasta O., bowiem rachunek bankowy, na który zgodnie z umową Kupujący zobowiązany jest uiścić kwotę znajduje się w (...) SA o/O..” -
W uzasadnieniu pozwu pełnomocnik powoda podniósł, iż wskazane w pozwie postanowienia stanowią część wzorca umowy, stosowanego przez pozwaną, który proponowany jest konsumentom przy zawieraniu umowy. Zdaniem strony powodowej klauzule umowne wskazane w pozwie kształtują prawa i obowiązki konsumentów w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając interesy konsumentów. Odnosząc się kolejno do zakwestionowanych zapisów wzorca umowy, powód podniósł, że klauzula zawarta w §5 ust 2 lit c oraz w §5 ust 7 wzorca umowy, stanowi niedozwolone postanowienie umowne, o którym mowa w art. 385 1 §1 i 3 oraz w art. 385 3 pkt 17 k.c., albowiem we wskazanym przypadku niezależnie od sankcji związanej z natychmiastową wymagalnością należności rozłożonej na raty, konsument jest obciążany dodatkową arbitralną i wygórowaną kara umowną w wysokości 2.500 zł. Zapisowi zawartemu w §5 ust 6 wzorca umowy powód zarzucił, iż zostały w nim określone w sposób arbitralny koszty tzw. windykacji , które nie mają związku z rzeczywistymi kosztami czynności windykacyjnych. Zdaniem strony powodowej, wiedza i doświadczenie życiowe wskazują, że zarówno koszt rozmowy telefonicznej jak i wysłania korespondencji są znacząco niższe niż wskazane we wzorcu kwoty- 15 zł za rozmowę telefoniczną oraz 20 zł za każdy wysłany list , co stanowi w istocie dodatkową swoistą karę umowną, która obciąża konsumenta. Odnośnie zapisu
ust 6 powód podniósł, że przedsiębiorca nigdzie nie podaje dni i godzin pracy biura, a narzucenie na konsumenta obowiązku osobistego zwrotu towaru do O. i poniesienie kosztu przejazdu z tym związanego nie ma żadnego uzasadnienia i ma skłonić konsumenta do zaniechania zwrotu. Zapisowi zawartemu w §6 ust 7 wzorca umowy, powód zarzucił, że daje podstawę do tego, aby przedsiębiorca twierdził, że pomimo odstąpienia od umowy trwa jakiś bliżej nieokreślony stosunek umowny, który zobowiązuje do zapłaty za towar. Tymczasem w przypadku odstąpienia od umowy uznaje się umowę za niezawartą, co oznacza, że strony przestaje wiązać stosunek umowny. Odnośnie ostatniego zakwestionowanego postanowienia,
ust 8 wzorca umowy powód podniósł, iż stanowi ono niedozwolone postanowienie umowne, o którym mowa w art. 385 1 §1 i 3 oraz w art. 385 3 pkt 23 k.c., albowiem narzuca rozpoznawanie spraw przez sąd , który wedle ustawy nie jest miejscowo właściwy , bowiem wskazuje jako właściwy do rozpoznawania sporów o zapłatę przeciwko konsumentowi Sąd właściwy miejscowo dla miasta O., niezależnie od miejsca zamieszkania konsumenta. Pozwana nie złożyła odpowiedzi na pozew. W dniu 30 maja 2012 r. , Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów wydał w sprawie wyrok zaoczny uwzględniający w całości powództwo. W dniu 25 czerwca 2012 r., do Sądu wpłynął sprzeciw od wyroku zaocznego, w którym pełnomocnik pozwanej (...) Sp. z o.o. z siedzibą w B. wniósł o uchylenie wyroku zaocznego, oddalenie powództwa w całości i obciążenie powoda kosztami procesu według norm przepisanych, w tym kosztami zastępstwa adwokackiego. Pełnomocnik pozwanej wniósł również o przeprowadzenie dowodu z dokumentu - aktualnie stosowanego wzorca umowy, na okoliczność ustalenia wzorca umownego stosowanego przez pozwaną. W uzasadnieniu sprzeciwu pełnomocnik pozwanej Spółki podniósł, iż powód będący organem ochrony praw konsumentów, reprezentowany dodatkowo przez profesjonalnego pełnomocnika nie wykazał, iż pozwana stosowała zakwestionowany wzorzec umowy w dniu wniesienia pozwu lub w odpowiednim okresie ten dzień poprzedzającym oraz że w pozwie brak jest jakiegokolwiek dowodu na w.w okoliczność. Pełnomocnik pozwanej wskazał, iż Spółka od dłuższego czasu stosuje nowy wzorzec umowny, który nie zawiera kwestionowanych postanowień. Pełnomocnik pozwanej wskazał przy tym, iż stronę powodową obciąża obowiązek wykazania faktu oraz okresu stosowania przez pozwaną kwestionowanego wzorca. Z ostrożności procesowej pełnomocnik pozwanej podniósł, że w przypadku przyjęcia, iż należycie wykazane zostało stosowanie wzorca umownego przez pozwaną, kwestionuje, że postanowienia wymienione w petitum pozwu stanowią niedozwolone postanowienia umowne. Odnośnie postanowienia
pkt 1 żądania pozwu, strona pozwana podniosła, że zgodnie z Uchwałą Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 13 stycznia 2011 r., w sprawie III CZP 119/2010, postanowienie wzorca umowy sprzeczne z bezwzględnie obowiązującym przepisem ustawy nie może być uznane za niedozwolone postanowienia umowne. Zdaniem strony pozwanej, kwestionowane w pkt 1 pozwu postanowienie, analogicznie do stanu faktycznego w sprawie objętej ww. uchwałą, przewiduje karę umowną na wypadek zwłoki w zapłacie, a więc na wypadek niewykonania (nienależytego wykonania) zobowiązania pieniężnego, a takie postanowienie jest sprzeczne z bezwzględnie obowiązującym art. 483 §1 kodeksu cywilnego, który ogranicza możliwość zastrzegania kary umownej w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania wyłącznie do zobowiązań niepieniężnych. Jeśli chodzi o postanowienie zawarte w pkt 2 żądania pozwu, pełnomocnik Spółki wskazał, iż nie stanowi ono niedozwolonego postanowienia umownego, albowiem nie jest sprzeczne z dobrymi obyczajami. Czynności windykacyjne następują w momencie opóźnienia w spełnieniu świadczenia pieniężnego przez konsumenta, a więc w stanie w którym to konsument już naruszył warunki umowy. Minimalna ochrona interesu przedsiębiorcy, który musi zmierzać do odzyskania należnych mu świadczeń jest więc nie tylko zgodna z dobrymi obyczajami, ale również uzasadniona. Pozostaje również podkreślić, iż przyjęte kwoty, choć mają zryczałtowany charakter, są adekwatne do ponoszonych rzeczywiście kosztów i jeśli nawet przyjąć, iż zastrzeżony ryczałt jest niekorzystny dla konsumenta to nie zachodzi przesłanka rażącego naruszenia jego interesu. Odnośnie postanowienia
pkt 3 żądania pozwu, pełnomocnik pozwanej podniósł, iż analogicznie do rozważań odnoszących się do pkt 1 żądania pozwu , kara umowna , na mocy bezwzględnie obowiązującego przepisu art. 483 §1kc może zostać zastrzeżona tylko w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego a zatem zakwestionowane postanowienie jest nieważne z mocy prawa i nie może zostać uznane za klauzulę abuzywną . Jeśli chodzi o postanowienie zawarte w pkt 4 żądania pozwu, strona pozwana wskazała, że analogicznie do rozważań odnoszących się do pkt 1 postanowienie to jest sprzecznie z bezwzględnie obowiązującym przepisem prawa tj. z art. 2 ust. 3ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (dalej również jako: OchrKonsU). Wprowadzenie do umowy jakichkolwiek ograniczeń w swobodnym zwrocie towaru, czy to przez nałożenie dodatkowych obowiązków czy to przez wprowadzenie szczegółowej procedury zwrotu pozostaje w oczywistej sprzeczności z bezwzględnie obowiązującymi przepisami powołanej ustawy. W zakresie postanowienia
pkt 5 żądania pozwu, pełnomocnik pozwanej podniósł, iż nie stanowi ono niedozwolonego postanowienia umownego, albowiem nie jest sprzeczne z dobrymi obyczajami, a ponadto w żaden sposób nie narusza interesu konsumenta i dotyczy wyłącznie praktyki częściowego odstąpienia od umowy. Pozwany podnosił , iż w obrocie bezpośrednim zwyczajowo przyznawana jest możliwość nabycia produktów za „złotówkę" w związku z ogólną wartością zawieranej umowy. Warunkiem uzyskania promocyjnej ceny za taki produkt jest utrzymanie wartości kontraktu. W praktyce niejednokrotnie zdarza się jednak, iż konsument odstępuje od umowy w części dot. produktów nie objętych promocją i za „złotówkę" chce zatrzymać towar o znacznie większej wartości handlowej. Taka praktyka naraża przedsiębiorcę na znaczne koszty i ryzyko utraty produktu, co nie może być traktowane jako zwykłe ryzyko działalności gospodarczej związanej z zawieraniem umów na odległość czy poza lokalem przedsiębiorstwa. Kwestionowane postanowienie stanowi ,że w przypadku tylko częściowego odstąpienia od umowy konsument za produkt promocyjny będzie musiał zapłacić cenę wynikającą z cennika , co zdaniem pozwanego nie narusza interesu konsumenta. Jeśli chodzi o postanowienie zawarte w pkt 6 żądania pozwu, pełnomocnik Spółki stwierdził , iż postanowienie to nie ma charakteru postanowienie niedozwolonego, gdyż nie stanowi zastrzeżenia wyłącznej właściwości sądu. Postanowienie ma wyłącznie charakter informacyjny, wskazuje, iż spory z umowy mogą (ale nie muszą) zostać poddane pod rozstrzygnięcie sądu właściwego zgodnie z art. 34 k.p.c. w zw. z art. 454 k.c. W tym zakresie postanowienie jest prawdziwe i nie wprowadza konsumenta w błąd. Przedsiębiorca ma bowiem prawo pozwać konsumenta przed sądem właściwym ze względu na swój rachunek bankowy, wynika to w sposób oczywisty z przepisów procedury cywilnej i nie stoi w sprzeczności z jakimkolwiek przepisem ustawy. W odpowiedzi na sprzeciw powód - Powiatowy Rzecznik Konsumentów w P., wniósł o utrzymanie wyroku zaocznego z dnia 30 maja 2012 r., w całości w mocy, zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu procesu według norm przepisanych. Ewentualnie w przypadku stwierdzenia, że postanowienia zawarte w punkcie 1.1) żądania pozwy było objęte sankcja nieważności wniósł o utrzymanie wyroku zaocznego z dnia 30 maja 2012 r. w mocy w części co do punktu 1 tiret od 2 do 6 i punktów 2-6 oraz uchylenie wyroku zaocznego w części dotyczącej punktu 1 tiret 1 oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu procesu według norm przepisanych. Powód wniósł również o:
pkt 4 żądania pozwu, o treści „ Zwrot towaru następuje wyłącznie w Biurze Handlowym Sprzedającego za pokwitowaniem, w godzinach pracy biura po uprzednim telefonicznym uzgodnieniu terminu”
6 wzorca umowy, Sąd zważył, iż spełnia ono przesłanki niedozwolonego postanowienia umownego ponieważ narzuca konsumentowi obowiązek osobistego zwrotu towaru wyłącznie w Biurze Handlowym Sprzedającego, zastrzegając ponadto, iż zwrot ma się odbyć w godzinach pracy biura po uprzednim telefonicznym uzgodnieniu terminu, bez względu na konieczność poniesienia przez konsumenta dodatkowych kosztów z tego wynikających. Tymczasem zgodnie z ustawą z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz.U. Nr 22, poz. 271 ze zm.), która znajduje zastosowanie do umów zawieranych poza lokalem przedsiębiorstwa oraz sprzedaży na odległość, konsument ma prawo zgodnie z art. 7 ustawy do odstąpienia od umowy przez pisemne oświadczenie bez podawania przyczyn i bez jakichkolwiek konsekwencji finansowych, w terminie dziesięciu dni od wydania rzeczy albo od zawarcia umowy świadczenia usług. W razie odstąpienia od umowy umowa jest uważana za niezawartą, a konsument jest zwolniony z wszelkich zobowiązań. To, co strony świadczyły, ulega zwrotowi w stanie niezmienionym, chyba że zmiana była konieczna w granicach zwykłego zarządu. Zwrot powinien nastąpić niezwłocznie, nie później niż w terminie czternastu dni. Jeżeli konsument dokonał jakichkolwiek przedpłat, należą się od nich odsetki ustawowe od daty dokonania przedpłaty. Z powyższych zapisów ustawy wynika obowiązek zwrotu przez konsumenta towaru w stanie niezmienionym, termin zwrotu towaru oraz obowiązek zwrotu tego co strony świadczyły, jednakże nie wynika obowiązek zwrotu towaru we wskazany przez pozwaną sposób tj. „ wyłącznie w Biurze Handlowym Sprzedającego za pokwitowaniem, w godzinach pracy biura po uprzednim telefonicznym uzgodnieniu terminu”. Takie rozszerzenie, wyłącznie na niekorzyść konsumenta, sposobu i miejsca dokonania zwrotu towaru, należy ocenić jako nieuzasadnione, a przede wszystkim sprzeczne z dobrymi obyczajami i rażąco naruszające interesy konsumenta. Konsument zostaje bowiem zobowiązany do ponoszenia dodatkowych kosztów związanych z koniecznością dokonania zwrotu towaru w biurze handlowym pozwanej, a nie np.: za pośrednictwem poczty czy kuriera. Co istotne, nigdzie w zakwestionowanym wzorcu umowny pozwana nie wskazała ani dni ani godzin pracy biura, gdzie można dokonać zwrotu. Zapis ten, zdaniem Sądu może wprowadzać konsumenta w błąd i wywołać u niego mylne przekonanie co do przysługujących mu uprawnień w zakresie zwrotu towaru. Oceniając zakwestionowane w pkt 5 żądania pozwu postanowienie o treści „ W razie odstąpienia od umowy przez Kupującego strony zgodnie postanawiają, że wynikająca z umowy cena promocyjna towaru w kwocie 1 PLN lub wyższej cenie promocyjnej wzrośnie do wysokości wskazanej w cenniku Sprzedającego.”, zawarte w §6 ust. 7 wzorca umowy, Sąd zważył, iż stanowi ono niedozwolone postanowienie umowne albowiem przewiduje związanie konsumenta postanowieniami innego bliżej nieokreślonego wzorca umownego - cennika sprzedającego, na podstawie, którego ma zostać ustalona nowa wyższa cena towaru. Tymczasem zgodnie z treścią cytowanego wyżej art. 7 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz.U. Nr 22, poz. 271 ze zm.), która znajduje zastosowanie do umów zawieranych poza lokalem przedsiębiorstwa oraz sprzedaży na odległość, konsument ma prawo do odstąpienia od umowy przez pisemne oświadczenie bez podawania przyczyn i bez jakichkolwiek konsekwencji finansowych, w terminie dziesięciu dni od wydania rzeczy albo od zawarcia umowy świadczenia usług. W razie odstąpienia od umowy umowa jest uważana za niezawartą, a konsument jest zwolniony z wszelkich zobowiązań. To, co strony świadczyły, ulega zwrotowi w stanie niezmienionym, chyba że zmiana była konieczna w granicach zwykłego zarządu. Podkreślania wymaga, iż odstąpienie od umowy, o którym mowa w spornym postanowieniu, oznacza, że strony przestaje wiązać stosunek umowny. Zakwestionowany zapis, daje zatem w sposób nieuzasadniony podstawę do tego, aby pomimo odstąpienia przez konsumenta od umowy, nadal trwał bliżej nieokreślony stosunek prawny uprawniający pozwaną do podwyższenia ceny „ do wysokości wskazanej w cenniku Sprzedającego”. Bez znaczenia dla powyższej oceny zakwestionowanego postanowienia umownego pozostaje podnoszony przez pełnomocnika pozwanej zarzut, iż sytuacja jakiej dotyczy sporne postanowienie odnosi się wyłącznie do występującego w praktyce częściowego odstąpienia od umowy przez konsumenta . Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, a także stanowiskiem doktryny, dokonywana przez Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w trybie art.479 36 k.p.c. i nast., kontrola ma charakter abstrakcyjny i dotyczy wyłącznie treści kwestionowanych postanowień zawartych w konkretnym wzorcu. Z tego też względu ocenie Sądu pod kątem abuzywności podlega treść zapisu konkretnego wzorca, na którą to ocenę nie ma wpływu sposób jego wykorzystania w praktyce. W związku z powyższym nie ma też znaczenia przy dokonywaniu tak rozumianej abstrakcyjnej oceny kwestionowanego postanowienia podnoszona okoliczność w jaki sposób w praktyce pozwana stosuje zakwestionowany zapis. Zważyć należy , iż treść kwestionowanego postanowienia jest niejasna nie wynika z niej także aby dotyczyła ona wyłącznie , jak twierdzi pozwana , częściowego odstąpienia od umowy. Jako abuzywne Sąd ocenił również zakwestionowany zapis o treści „Sądem właściwym do rozstrzygania ewentualnych sporów wynikających z realizacji niniejszej umowy jest zgodnie z art. 34 kpc w zw. z art. 454 kc Sąd miejsca wykonania umowy. W przypadku świadczenia na rachunek bankowy sprzedającego będzie to Sąd właściwy dla miasta O., bowiem rachunek bankowy, na który zgodnie z umową Kupujący zobowiązany jest uiścić kwotę znajduje się w (...) SA o/O..”, zawarty w §6 ust. 8 wzorca umowy. Postanowienie to spełnia w ocenie Sądu przesłanki niedozwolonego postanowienia umownego określone w art. 385 3 pkt 23 k.c., który stanowi, iż w razie wątpliwości uważa się że niedozwolonymi postanowieniami umownymi, są te które w szczególności wyłączają jurysdykcje sądów polskich lub poddają sprawę pod rozstrzygnięcie sądu polubownego polskiego lub zagranicznego albo innego organu, a także narzucają rozpoznawanie sprawy przez sąd, który wedle ustawy nie jest miejscowo właściwy. Natomiast przedmiotowe postanowienie niewątpliwie przewiduje poddanie sporu do rozpoznania przez sąd , który wedle ustawy nie jest miejscowo właściwy. Zdaniem Sądu w przypadku , gdy stroną umowy jest konsument , a postanowienie umowne dotyczące właściwości sądu zamieszczone zostało we wzorcu umownym narzuconym konsumentowi przez przedsiębiorcę , uregulowanie , które wyłącza konsumentowi możliwość wyboru pomiędzy właściwością ogólną przemienną określoną w przepisie art. 34 kpc jest sprzeczne z dobrymi obyczajami i rażąco narusza interesy konsumenta , albowiem ustawa kodeks postępowania cywilnego daje konsumentowi możliwość wyboru w tym zakresie. Sad zważył , iż zakwestionowane postanowienie jest przejawem nadużywania przez pozwaną uprzywilejowanej pozycji kontraktowej profesjonalisty liczącego na brak świadomości prawnej konsumenta i pozbawiającego konsumenta praw zawartych w ustawie. Ponadto postanowienie to może narazić konsumenta na niedogodności związane z ochroną swoich praw , utratą czasu , koniecznością dojazdów do siedziby sądu. Sąd uchylił wyrok zaoczny w części dotyczącej pkt 1 tiret 1 i 3 tj. w zakresie postanowień o treści: „Pozostawanie przez kupującego w zwłoce z zapłatą co najmniej dwóch rat, których suma przewyższa jedną piątą część umówionej ceny powoduje, że wymagalna staje się cała nie uiszczona kwota, powiększona o karę umowną w wysokości 2500 zł.” - (§5 ust. 2 lit.c wzorca umowy) oraz „Niedokonanie zapłaty ceny w umówionym terminie albo pozostawanie w zwłoce z zapłatą co najmniej dwóch rat, których suma przewyższa jedną piątą część umówionej ceny uprawnia Sprzedającego, po wyznaczeniu dodatkowego terminu, do odstąpienia od umowy ze skutkiem natychmiastowym i żądania niezwłocznego zwrotu rzeczy oraz zapłaty przez Kupującego kary umownej w kwocie 2500 zł.” - (§5 ust 7 wzorca umowy) i oddalił powództwo w tym zakresie. Sąd zważył, że słuszny jest zarzut pełnomocnika pozwanej Spółki, iż postanowienie wzorca umowy sprzeczne z bezwzględnie obowiązującym przepisem ustawy nie może być uznane za niedozwolone postanowienie umowne. W ocenie Sądu, wskazane postanowienia są sprzeczne z bezwzględnie obowiązującym przepisem art. 483 §1 k.c., który stanowi, iż „ można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi prze zapłatę określonej sumy (kary umownej)”. Tymczasem wskazane zapisy wzorca przewidują, wbrew cytowanemu przepisowi, zastrzeżenie kary pieniężnej z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania świadczenia pieniężnego. Sąd mając zatem na względzie, że zgodnie z wyraźnie zarysowaną linią orzecznictwa Sądu Najwyższego, który uznaje, że postanowienie wzorca umowy, sprzeczne z bezwzględnie obowiązującym przepisem ustawy, nie może być uznane za niedozwolone postanowienie umowne (uchwała SN z 13 stycznia 2011 r. III CZP 119/10, publ. Biul. SN 2011/1/6; wyrok SN z 20 stycznia 2011 r. I CSK 218/10, publ. LEX nr 707845), stwierdził, iż powództwo, z tych właśnie względów, winno zostać oddalone. W uchwale z 13 stycznia 2011 r. Sąd Najwyższy zauważył, że „ postanowienie wzorca umowy sprzeczne z ustawą nie może wywrzeć skutku prawnego (art. 58 §1 k.c.) i nie może kształtować praw i obowiązków konsumenta oraz nie jest w stanie rażąco naruszyć jego interesów. Nie może też w konsekwencji podlegać ocenie z punktu widzenia zgodności z dobrymi obyczajami.” Innymi słowy postanowienia wzorca umowy sprzeczne z bezwzględnie obowiązującym przepisem ustawy, jako nieważne, nie wywołują skutku prawnego. Mając powyższe na uwadze, rozpoznając sprawę ponownie na skutek wniesionego sprzeciwu od wyroku zaocznego orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do treści art. 100 kpc obciążając nimi w całości stronę pozwaną uznając ,iż powód uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania . /-/ SSO Hanna Kulesza
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.