kk obiecał udzielić im korzyść majątkową w postaci pieniędzy w kwocie łącznej 400złotych tj. o czyn z art. 229§3 kk II. W dniu 30 sierpnia 2013 roku w J., woj. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości, przy stwierdzonym podczas I badania 1,20 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu oraz podczas II badania 1,16 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu kierował w ruchu lądowym samochodem marki F. o nr rej. (...), przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości tj. o czyn z art.
kk i za czyn ten na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności III. na podstawie art. 85 kk łączy kary pozbawienia wolności orzeczone w pkt I i II wyroku i wymierza oskarżonemu M. S.
na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres lat 3 oraz orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów na 3 lata. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie III K 1734/10 skazany został za czyn z art. 244 k.k., a zatem za niestosowanie się do orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia pojazdów. W dniu 20 czerwca 2011 r. oskarżony ponownie został skazany za ten sam występek z art. 244 k.k. dowody: dane o karalności – k. 29 W dniu 30 sierpnia 2013 r M. S.
k.k., albowiem prowadził w stanie nietrzeźwości (1,20 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu) pojazd mechaniczny, będąc uprzednio już wcześniej karany za identyczne przestępstwo. Ponadto oskarżony w trakcie kontroli drogowej obiecywał funkcjonariuszom policji, a zatem osobom pełniącym funkcje publiczne (art. 115§19 k.k.,) udzielić korzyści majątkowej w kwotach po 200 zł w tym celu, by skłonić ich do naruszenia prawa, tzn do przyjęcia łapówki i do odstąpienia od zatrzymania i przeprowadzenia czynności z udziałem sprawcy przestępstwa zatrzymanego na gorącym uczynku, co wyczerpało znamiona występku z art. 229§3 k.k. Należy zauważyć, że stopień społecznej szkodliwości popełnionych czynów jest bardzo wysoki. Występek z art.
k.k. godzi w bezpieczeństwo na drogach i często jest również przyczyną groźnych wypadków. Oskarżony podejmując decyzję o prowadzeniu samochodu w stanie silnego upojenia alkoholowego (stwierdzony stan odpowiada blisko 2 i pół promila) narażał siebie, swego pasażera i innych uczestników ruchu drogowego na skutki swej nietrzeźwości, co mogło skończyć się tragicznie. Ponadto motywacja sprawcy nie zasługuje na żadne uwzględnienie – jazda po zakupy w żaden sposób nie może być uznana za choćby w części usprawiedliwienie. Ponadto można przypomnieć, że oskarżony już wcześniej był karany za tożsame przestępstwo, a w okresie obowiązywania zakazu nie stosował się do niego co najmniej dwukrotnie, za co został skazany prawomocnymi wyrokami. Świadczy to o tym, że M. S.
jedynie w szczególnie uzasadnionych wypadkach (a taki w tej sprawie nie zachodzi), sąd uznał, że cele kary może spełnić jedynie bezwzględna kara pozbawienia wolności. Inna kara nie spełni wymaganych celów, a np. ponowne zawieszenie wykonania kary spowodowałoby u oskarżonego przekonanie o kolejnej bezkarności – podobnie jak przy poprzednich wyrokach, które, jak widać nie wywarły żadnego pożądanego skutku ani zapobiegawczego, ani wychowawczego. Nadto orzeczeniu takiej kary sprzeciwiałaby się postawa sprawcy, a także wzgląd na potrzebę kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Ważąc powyższe sad uznał, że oskarżony zasługuje za oba popełnione występki na kary po 1 roku pozbawienia wolności oraz wymierzył na zasadzie częściowej absorpcji karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności (ze względu z jednej strony na bliskość czasową, a z drugiej strony na odmienność dóbr prawnych, w które te przestępstwa uderzały) . Patrząc na okoliczności zdarzenia oraz stopień winy kary te nie jawią się wcale jako surowe – wręcz przeciwnie, bo przynajmniej orzeczona kara za czyn z art. 229§3 k.k. jest najniższą, jaką oskarżony mógłby usłyszeć. Nie w tym jednak rzecz, by kara przemawiała poprzez swoją represyjność, ale przede wszystkim ma wywrzeć skutek wychowawczy – oskarżony musi zrozumieć swą naganną postawę i wpoić sobie potrzebę przestrzegania prawa, które ewidentnie lekceważy, a także zapobiegawczy – po odczuciu dolegliwości kary izolacyjnej oskarżony musi zrozumieć, że przestępstwo mu się w ogóle nie opłaca. Oprócz tego sąd orzekł obligatoryjny zakaz prowadzenia pojazdów na okres 7 lat. Wskazane wyżej okoliczności oraz zwłaszcza uprzednia karalność za czyny z art.
k.k. i 244 k.k. przekonuje, że ów okres wcale nie wydaje się wygórowany. O świadczeniu pieniężnym na cel społeczny orzeczono po myśli art. 49§2 k.k. uznając, że wskazana kwota leży w możliwościach majątkowych i zarobkowych oskarżonego. Na podstawie art. 63§1 k.k. na poczet orzeczonej kary zaliczono okres rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonego w sprawie. O kosztach orzeczono po myśli art. 624 k.p.k.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.