Sygn. akt III AUa 2217/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 grudnia 2017 r. Sąd Apelacyjny w Poznaniu III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Marta Sawińska (spr.) Sędziowie: SSA Jolanta Cierpiał del. SSO Renata Pohl Protokolant: st. sekr. sądowy Karolina Majchrzak po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2017 r. w Poznaniu sprawy (...) sp. z o.o. w Z. i K. F. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. o podstawę wymiaru składek na skutek apelacji (...) sp. z o.o. z siedzibą w Z. i K. F. od wyroku Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia 25 lipca 2016 r. sygn. akt IV U 42/16 1. oddala apelację; 2. zasądza od każdego z odwołujących na rzecz pozwanego kwotę 900 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej. del. SSO Renata Pohl SSA Marta Sawińska SSA Jolanta Cierpiał UZASADNIENIE Decyzją nr (...) z 19.10.2015r., znak: (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. stwierdził, że podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia K. F. podlegającej ubezpieczeniom jako pracownik zatrudniony u płatnika składek (...) sp. z o.o. wynosi za poszczególne okresy kwoty szczegółowo wymienione w zaskarżonej decyzji. Od powyższej decyzji odwołania wnieśli płatnik składek (...) sp. z o.o. z/s w Z. oraz K. F., jednocześnie wnosząc o jej uchylenie w całości, względnie o jej zmianę i przyjęcie jako podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne wynagrodzenia K. F. 8.200 zł. W odpowiedzi na odwołania pozwany organ rentowy wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na podstawie art. 219 k.p.c. Sąd połączył sprawy z obu odwołań celem łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Pismem z 04.02.2016r. pełnomocnik płatnika składek oraz K. F. uzupełnił odwołania od decyzji ZUS nr (...), wnosząc o uwzględnienie złożonych odwołań i zmianę wydanej decyzji poprzez stwierdzenie, że K. F. jako pracownik u płatnika składek podlega obowiązkowo ubezpieczeniom: emerytalnemu, rentowemu, chorobowemu i wypadkowemu od 02.03.2015r., a podstawą wymiaru składek jest wynagrodzenie opiewające na 8.200 zł oraz zasądzenie od organu rentowego na rzecz ubezpieczonej i płatnika składek kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z 25.07.2016 r., sygn. akt IV U 42/16, zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że stwierdził, iż podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia K. F. podlegającej ubezpieczeniom jako pracownik podlegający ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu u płatnika składek (...) Sp. z o.o. w Z. wynosi: za pełen miesiąc - od marca 2015r. - 4054,89zł – tj. wynagrodzenie przeciętne w pierwszym kwartale 2015r. ogłoszone Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 12.05.2015r. opublikowane w M.P.2015.410. a w pozostałym zakresie odwołania oddalił, znosząc wzajemnie koszty procesu pomiędzy stronami. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: (...) sp. z o.o. w Z., zarejestrowana od 13.10.2014r., prowadzi działalność w zakresie projektowania wnętrz. (...) są W. F. posiadający 70% udziałów oraz K. S. posiadająca 30% udziałów. Funkcję Prezesa Zarządu spółki pełni zainteresowana K. F., Wiceprezesem Zarządu jest W. F., mąż zainteresowanej. K. F. posiada wykształcenie wyższe. Ukończyła licencjat na kierunku (...) na Uniwersytecie (...). Tytuł magistra architekta wnętrz uzyskała na Akademii (...) we W.. Odbyła kurs projektowania wizualizacji komputerowej na poziomie podstawowym i zaawansowanym. W okresie od września 2010r. do sierpnia 2014r. K. F. prowadziła własną działalność (...), której prowadzenie zakończyła, aby móc podjąć zatrudnienie u płatnika składek – (...) Sp. z o.o. w Z.. K. F. w okresie od 20.09.2014r. do 28.02.2015r. wykonywała pracę na rzecz (...) sp. z o.o. na podstawie umowy zlecenia. Z tytułu tej umowy osiągała dochód w wysokości 50 zł brutto miesięcznie. Przedmiotem pracy wykonywanej w ramach umowy zlecenia było wykonywanie funkcji Prezesa Zarządu. Od 02.03.2015r. K. F. została zatrudniona u płatnika składek (...) sp. z o.o. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, na stanowisku Prezesa Zarządu w pełnym wymiarze czasu pracy, z wynagrodzeniem w wysokości 8.200 zł brutto miesięcznie. Uchwałą nr (...) z 02.03.2015r. Zgromadzenie Wspólników (...) sp. z o.o. Prezesem Zarządu ustanowiło K. F.. 02.02.2015r. i 03.02.2015r. ubezpieczona odbyła szkolenia z zakresu BHP. K. F. została zgłoszona do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych przez płatnika składek od 02.03.2015r. Na podstawie zaświadczenia lekarskiego z 12.03.2015r. zainteresowana K. F. wobec braku przeciwskazań zdrowotnych została dopuszczona do wykonywania pracy na stanowisku Prezesa Zarządu. W ramach wykonywanej pracy K. F. musiała pozyskać nowych klientów, podpisywała umowy z klientami, ustalała warunki wykonywanych projektów, nawiązywanie współpracy ze sklepami, wykonywanie inwentaryzacji pomieszczeń, które miały być projektowane, ustalanie zakresu prac projektowych. Była to praca przy komputerze oraz w terenie. Ubezpieczona nie miała ściśle określonych godzin pracy, co wynikało ze spotkań z klientami, które odbywały się w różnych godzinach. Codziennie podpisywała listę obecności. K. F. podlegała tylko współudziałowcom. Nikt inny w Spółce nie posiadał doświadczenia ani kompetencji w zakresie projektowania. W okresie wykonywania pracy odwołująca K. F. zawarła m.in. umowy o: - opracowanie projektu wnętrz pokoju młodzieżowego na zlecenie S. H., - opracowanie projektu wnętrz lokalu mieszkalnego przy ul. (...) w Z. na zlecenie K. K., - podjęcie współpracy z firmami (...) W. i in. K. F. uczestniczyła w wielu szkoleniach organizowanych przez firmy, z którymi współpracowała. Odwołująca otrzymywała prowizje od dostawców materiałów zakupionych przez klientów Spółki w ramach aranżacji wnętrz będących wynikiem wcześniejszego projektu. Oprócz K. F. spółka (...) zatrudniała także M. S. na podstawie umowy zlecenia od sierpnia 2014r. na czas nieokreślony. M. S. w ramach umowy zlecenia zajmowała się projektowaniem mebli, aranżacją wnętrz, wykonywała rysunki techniczne, które wcześniej były uzgodnione z K. F. i klientami. M. S. głównie miała za zadanie pomagać K. F. w sprawach projektowych, jednak sama nie posiadała kwalifikacji do wykonywania projektów. Zajmowała się pracą odtwórczą, nie pozyskiwała nowych klientów, nie chodziła na spotkania. M. S. pracowała od poniedziałku do piątku w godzinach od 8.30 do 16.30. Pracę wykonywała wyłącznie w siedzibie firmy. Otrzymywała wynagrodzenie 1150 zł netto. M. S. uzyskała licencjat z architektury wnętrz. K. F. stała się niezdolna do pracy od 15.04.2015r. w związku z ciążą. W okresie przebywania przez odwołującą na zwolnieniu lekarskim firma nie nawiązała nowych kontaktów. Przed udaniem się na zwolnienie K. F. przekazała mężowi W. F. oraz M. S. informacje o klientach, zamówieniach oraz o niedokończonych zleceniach. W okresie niezdolności do pracy odwołującej nikt nie przejął jej obowiązków. M. S. dokończyła sprawy, które wcześniej K. F. ustaliła z klientami przed pójściem na zwolnienie, jednak niektóre projekty do chwili obecnej nie zostały zrealizowane, bowiem M. S. nie posiada wykształcenia w zakresie samodzielnego projektowania. Wynagrodzenie K. F. 8.200 zł zostało obliczone na podstawie dochodów osiąganych przez (...) sp. z o.o. Ustalenia wynagrodzenia dokonało Biuro (...). Poziom wynagrodzenia wziętego architekta w Z. kształtuje się w granicach 100 zł za m 2 projektowania wnętrza. Dobrej klasy projektant zarabia średnio miesięcznie 10 tys. zł. Mając na względzie poczynione ustalenia, Sąd Okręgowy uznał odwołania za częściowo zasadne. Sąd Okręgowy wskazał, że przedmiotem sporu była podstawa wymiaru składek na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne K. F. z tytułu zatrudnienia u płatnika składek (...) sp. z o. o. z siedzibą w Z.. Podstawę tę stanowiło wynagrodzenie odwołującej ustalone w umowie o pracę na czas nieokreślony zawartej 02.03.2015 r. na 8.200 zł. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z 13.10.1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 121 ze zm.), obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym podlegają m.in. osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są pracownikami. Za pracownika uważa się osobę pozostającą w stosunku pracy (art. 8 ust. 1). Pracownicy podlegają też obowiązkowo ubezpieczeniu chorobowemu (art. 11 ust. 1) i wypadkowemu (art. 12 ust. 1). Pracownicy podlegają obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu od dnia nawiązania stosunku pracy do dnia ustania tego stosunku (art. 13 pkt 1). Z treści art. 18 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 9 ww. ustawy wynika, że podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe ubezpieczonych pracowników stanowi przychód w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy. Natomiast podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe oraz ubezpieczenie wypadkowe stanowi podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i ubezpieczenia rentowe – art. 20 ust. 1 ustawy. Przychodem ze stosunku pracy w myśl art. 12 ustawy z 26.07.1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (j.t. Dz.U. z 2012r., poz. 361 ze zm.) są wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężna świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone przez pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo płatnych. Art. 36 ust. 1 ustawy z 25.06.1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (j.t. Dz.U. z 2014r., poz. 159) stanowi, że podstawę wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego ubezpieczonemu będącemu pracownikiem stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy. W myśl art. 40 cyt. ustawy, w razie zmiany umowy o pracę lub innego aktu, na podstawie którego powstał stosunek pracy, polegającej na zmianie wymiaru czasu pracy, podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowi wynagrodzenie ustalone dla nowego wymiaru czasu pracy, jeżeli zmiana ta nastąpiła w miesiącu, w którym powstała niezdolność do pracy, lub w miesiącach, o których mowa w art. 36. Sąd Okręgowy podkreślił, że dla ustalenia wysokości składek znaczenie decydujące ma fakt dokonania wypłaty wynagrodzenia w określonej wysokości. Jakkolwiek w prawie pracy obowiązuje zasada swobodnego kształtowania postanowień umownych i z punktu widzenia art. 18 § 1 k.p. umówienie się o wyższe od najniższego wynagrodzenie jest dopuszczalne, to strony obowiązuje respektowanie nie tylko własnego interesu jednostkowego, lecz także wzgląd na interes publiczny. Powołując się na uchwałę Sądu Najwyższego z 27.04.2005r., II UZP 2/05 (OSNP 2005/21/338, Prok. i Pr.-wkł. 2005/11/44, Wokanda 2005/9/22, Biul. SN 2005/4/27), Sąd Okręgowy przypomniał, że umowa o pracę wywołuje skutki nie tylko bezpośrednie, dotyczące wprost wzajemnych relacji między pracownikiem i pracodawcą, lecz także dalsze, pośrednie, w tym w dziedzinie ubezpieczeń społecznych; kształtuje ona stosunek ubezpieczenia społecznego, określa wysokość składki, a w konsekwencji prowadzi do uzyskania odpowiednich świadczeń. W związku z tym nadmiernemu uprzywilejowaniu płacowemu pracownika, które w prawie pracy mieściłoby się w ramach art. 353 1 k.c., w prawie ubezpieczeń społecznych, w którym pierwiastek publiczny zaznacza się bardzo wyraźnie, można przypisać - w okolicznościach każdego konkretnego wypadku - zamiar nadużycia świadczeń przysługujących z tego ubezpieczenia. Należy bowiem pamiętać, że alimentacyjny charakter tych świadczeń oraz zasada solidaryzmu wymagają, żeby płaca - stanowiąca jednocześnie podstawę wymiaru składki - nie była ustalana ponad granicę płacy słusznej, sprawiedliwej i zapewniającej godziwe utrzymanie oraz żeby rażąco nie przewyższała wkładu pracy, a w konsekwencji, żeby składka nie przekładała się na świadczenie w kwocie nienależnej. Ocena godziwości wynagrodzenia wymaga uwzględnienia okoliczności każdego konkretnego przypadku, a zwłaszcza rodzaju, ilości i jakości świadczonej pracy oraz wymaganych kwalifikacji (uzasadnienie wyroku TK z 26.11.1997r., U 6/96, publik. OTK-ZU 1997 nr 5-6, poz. 66 oraz wyrok SN z 16.12.1999r., I PKN 465/99, publik. OSNAPiUS 2001 nr 10, poz. 345). Podstawę wymiaru składki ubezpieczonego będącego pracownikiem stanowi wynagrodzenie godziwe, a więc należne, właściwe, odpowiednie, rzetelne, uczciwe i sprawiedliwe, zachowujące cechy ekwiwalentności do pracy, natomiast ocena godziwości tego wynagrodzenia wymaga uwzględnienia okoliczności każdego konkretnego przypadku, a zwłaszcza rodzaju, ilości i jakości świadczonej pracy oraz wymaganych kwalifikacji. Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy zaznaczył, że organ rentowy nie kwestionował faktu zatrudnienia ubezpieczonej, a jedynie wysokość wynagrodzenia ubezpieczonej, a tym samym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne. Art. 78 § 1 k.p. nakazuje bowiem ustalenie wynagrodzenia za pracę tak, aby odpowiadało w szczególności rodzajowi wykonywanej pracy i kwalifikacjom wymaganym przy jej wykonywaniu, a także uwzględniało ilość i jakość świadczonej pracy. Strony ustaliły, że wynagrodzenie zasadnicze odwołującej wynosi 8.200 zł miesięcznie. K. F. wykonywała pracę na stanowisku Prezesa Zarządu jednocześnie zajmując się projektowaniem wnętrz. Sąd Okręgowy stwierdził, że zakres uprawnień i obowiązków odwołującej wynikających ze stosunku pracy nawiązanego z płatnikiem składek był rozległy i obejmował: inwentaryzacje pomieszczeń pod względem instalacji elektrycznej, hydrauliczno-wodociągowej, kontakt z klientem (spotkania w biurze, na miejscu inwestycji/budowy, w sklepach z materiałami wykończeniowymi), utrzymywanie kontaktu telefonicznego oraz mailowego z klientem, wykonywanie wizualizacji wnętrz według ustaleń z klientami, wystawianie faktur sprzedażowych, paragonów, obsługa konta spółki, obsługa strony internetowej spółki, fanpage. Nadto K. F. była uprawniona do podpisywania umów z klientami. Mimo tego, iż w umowie o pracę K. F. miała wskazane stanowisko Prezesa Zarządu to zdaniem Sądu Okręgowego, faktycznie wykonywała ona pracę architekta wnętrz. Zdaniem Sądu Okręgowego, całościowa ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie prowadzi do wniosku, że w okresie od marca do kwietnia 2015r. ubezpieczona rzeczywiście wykonywała u płatnika pracę jako architekt wnętrz. W ocenie Sądu Okręgowego, przyjęte w umowie o pracę wynagrodzenie 8.200 zł, było jednak wynagrodzeniem nadmiernie wygórowanym w świetle wyżej opisanych kryteriów, wynikających z zasad systemu ubezpieczeń społecznych. W oparciu o przeprowadzone w sprawie dowody K. F. wykazała, że w poprzedzających okresach zatrudnienia i prowadzenia działalności gospodarczej świadczyła tożsamą pracę co u odwołującego płatnika składek. K. F. w okresie od 20.09.2014r. do 28.02.2015r. wykonywała pracę na rzecz (...) Sp. z o.o. na podstawie umowy zlecenia. Z tytułu tej umowy osiągała dochód w wysokości 50 zł brutto miesięcznie. Przedmiotem pracy wykonywanej w ramach umowy zlecenia było wykonywanie funkcji Prezesa Zarządu. Do września 2014r. prowadziła działalność gospodarczą, z której dochody znacznie różniły się od ustalonego w spółce dla odwołującej wynagrodzenia. Analiza dokumentacji podatkowej nie potwierdza wysokości dochodu dla architekta wnętrz jak to zeznali świadkowie powołani przez odwołującą (pułap 10.000 zł). Odwołująca posiada wykształcenie adekwatne do powierzonego jej stanowiska i wykonywanej pracy. Ukończyła studia wyższe magisterskie na kierunku (...). Od 2010 r. do sierpnia 2014r. prowadziła własną działalność w zakresie projektowania wnętrz. Ponadto była jedyną osoba w spółce posiadającą kwalifikacje do samodzielnego projektowania. Płatnik składek nie wykazał, aby w czasie niezdolności do pracy odwołującej jej obowiązki wykonywał inny pracownik. (...) sp. z o.o. oprócz K. F. zatrudniała jeszcze M. S., która otrzymywała wynagrodzenie 1.580 zł brutto miesięcznie. Nie zastępowała ona jednak odwołującej w czasie jej nieobecności, bowiem nie miała do tego odpowiednich kwalifikacji. Natomiast drugi członek zarządu, W. F. nie był zatrudniony w spółce na podstawie umowy o pracę. Ubezpieczona wykonywała pracę od poniedziałku do piątku, jednak nie miała ściśle określonych godzin pracy, ze względu na spotkania z klientami, które odbywały się w różnych godzinach. Oprócz wykonywania projektów wnętrz, odwołująca zajmowała się również pozyskiwaniem nowych klientów oraz podejmowaniem współpracy z nowymi firmami. M. S. tych czynności nie miała w swoim zakresie obowiązków, wykonywała pracę jedynie w biurze pod kierownictwem odwołującej K. F.. Wobec tego, że M. S. posiadała zdecydowanie mniejsze doświadczenie w wykonywanej pracy, jej zakres obowiązków zdecydowanie różnił się od obowiązków odwołującej, a ponadto nie posiadała odpowiedniego wykształcenia, aby móc wykonywać czynności tożsame z zakresem obowiązków odwołującej, słusznie jej wynagrodzenie powinno być niższe, niż wynagrodzenie K. F.. Jednak ustalenie wynagrodzenia M. S. na poziomie 1.580 zł (niższe niż minimalne wynagrodzenie), gdzie jednocześnie wynagrodzenie K. F. wynosiło 8.200 zł, w ocenie Sądu Okręgowego jest zbyt zróżnicowane. Również zrównanie wynagrodzenia odwołującej na poziomie minimalnego wynagrodzenia, zdaniem Sądu, nie jest wynagrodzeniem godziwym, a przede wszystkim sprawiedliwym, odpowiadającym kwalifikacjom posiadanym przez K. F.. Sąd Okręgowy wskazał, że w świetle art. 41 ust. 12 i 13 ustawy systemowej oraz art. 353 1 k.c. (mającego odpowiednie zastosowanie do stosunku pracy) Zakład Ubezpieczeń Społecznych może zakwestionować wysokość wynagrodzenia stanowiącego podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe, jeżeli okoliczności sprawy wskazują, że zostało wypłacone na podstawie umowy sprzecznej z prawem, zasadami współżycia społecznego lub zmierzającej do obejścia prawa. Nadmierne podwyższenie wynagrodzenia pracownika w zakresie prawa ubezpieczeń społecznych może być bowiem ocenione jako dokonane z zamiarem nadużycia prawa do świadczeń. Mimo iż w prawie pracy obowiązuje zasada swobodnego kształtowania postanowień umownych, to w świetle art. 353 1 k.c. bezspornym jest, że wolność kontraktowa realizuje się tylko w takim zakresie, w jakim przewiduje to obowiązujące prawo – w szczególności przy kształtowaniu umowy strony obowiązuje nie tylko respektowanie własnego interesu jednostkowego, lecz także wzgląd na interes publiczny. Z kolei na mocy art. 58 k.c. postanowienia umowy o pracę sprzeczne z ustawą albo mające na celu jej obejście są nieważne, chyba że właściwy przepis przewiduje inny skutek, a sprzeczne z zasadami współżycia społecznego – nieważne bezwzględnie. Jednocześnie trzeba wskazać, iż z uwagi na fakt, że umowa o pracę wywołuje nie tylko skutki między pracownikiem i pracodawcą, lecz także dalsze, pośrednie, skutki m.in. w dziedzinie ubezpieczeń społecznych (w szczególności polegające na możliwości uzyskania odpowiednich świadczeń z tytułu ubezpieczenia społecznego), podstawę wymiaru składki ubezpieczonego będącego pracownikiem stanowić winno wynagrodzenie godziwe, a więc należne, właściwe, odpowiednie, rzetelne, uczciwe i sprawiedliwe, zachowujące cechy ekwiwalentności do pracy. Dlatego zdaniem Sądu Okręgowego dokonywana przez organ rentowy kontrola zgłoszeń do ubezpieczenia oraz prawidłowości i rzetelności obliczenia składki oznacza przyznanie Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych kompetencji do badania zarówno tytułu zawarcia umowy o pracę, jak i ważności jej poszczególnych postanowień, a zatem, również postanowień umowy o pracę w zakresie wynagrodzenia. Ustalenie w umowie o pracę rażąco wysokiego wynagrodzenia za pracę może być, w konkretnych okolicznościach, uznane za nieważne jako dokonane z naruszeniem zasad współżycia społecznego, polegającym na świadomym osiąganiu nieuzasadnionych korzyści z systemu ubezpieczeń społecznych kosztem innych uczestników tego systemu. Na podstawie ustalonego stanu faktycznego Sąd Okręgowy podzielił stanowisko organu rentowego, że umówione wynagrodzenie K. F. nie miało na celu adekwatnej płacy za pracę przez nią wykonywaną, co stanowi naruszenie art. 58 k.c. Wynagrodzenie odwołującej ustalone na 8.200 zł brutto miesięcznie jest rażąco wysokie. Mimo tego, iż faktycznie spółka osiągała dochody, to w ocenie Sądu istnieją wątpliwości, aby wystarczyły one na pokrycie wynagrodzenia dla K. F. oraz drugiego pracownika. Dodatkowo ilość oraz rodzaj wykonywanych przez odwołującą obowiązków w czasie realizowania przez nią pracy na rzecz (...) Sp. z o.o. także nie uzasadniał tak wysokiego wynagrodzenia. Ponadto jak wynika z zeznań W. F. obecnie Spółka wykazuje niewielkie dochody, nikt nie został zatrudniony na miejscu K. F. w okresie jej nieobecności, ponadto drugi pracownik M. S. obecnie również przebywa na urlopie macierzyńskim. W konsekwencji Sąd Okręgowy uznał, że zawarte przez strony w umowie o pracę z 02.03.2015r. postanowienie odnośnie wynagrodzenia 8.200 zł zmierzało do obejścia prawa przez osiągnięcie nieuzasadnionych wysokich świadczeń z ubezpieczenia społecznego, a w konsekwencji stanowiło naruszenie art. 58 k.c. W ocenie Sądu Okręgowego wysokość wynagrodzenia stanowiącego podstawę wymiaru składek na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne za pracę na stanowisku Prezesa Zarządu/projektanta wnętrz wykonywaną przez K. F. na rzecz (...) sp. z o.o. należało ustalić na poziomie 4.054,89 zł przy uwzględnieniu jej kwalifikacji oraz okresu doświadczenia zawodowego. Powyższa kwota stanowi tzw. wynagrodzenie przeciętne w pierwszym kwartale 2015r. ogłoszone Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 12.05.2015r. opublikowane w M.P. 2015.410. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c., Sąd Okręgowy orzekł jak w punkcie 1 wyroku, a na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. orzekł jak w punkcie 2 wyroku i oddalił odwołania w pozostałym zakresie. Orzeczenie o kosztach procesu oparto na art. 100 k.p.c. – znosząc koszty procesu pomiędzy stronami. Apelację od powyższego wyroku wnieśli płatnik składek (...) sp. z o.o. z/s w Z. oraz K. F., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając go w części, tj. w zakresie punktu 2 i 3, Sądowi I instancji zarzucając: 1. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 83 k.c. i uznanie, że umowa o pracę zawarta przez (...) sp. z o.o. z K. F. została zawarta z naruszeniem przepisów prawa i zasad współżycia społecznego, a kwota wynagrodzenia przyznanego pracownikowi nie odpowiada wynagrodzeniu godziwemu i nie może stanowić podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, 2. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 13 k.p. w zw. z art. 78 k.p. i błędne uznanie, iż wynagrodzenie pobierane przez K. F. nie jest adekwatne (ekwiwalentne) do wykonywanych obowiązków, posiadanych przez nią kwalifikacji, ilości i jakości pracy jaką świadczyła na rzecz (...) sp. z o.o., a zwłaszcza, że nie jest godziwe, odpowiednie, rzetelne, uczciwe i sprawiedliwe, 3. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 58 k.c. w zw. z art. 300 k.p. i błędne przyjęcie, że podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne K. F. z tytułu zatrudnienia w charakterze pracownika w (...) sp. z o.o. jest nieważna z mocy prawa i ma na celu obejście przepisów ustawy, 4. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 ustawy z 13.10.1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych i błędne przyjęcie, że podstawą wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne K. F. z tytułu zatrudnienia w charakterze pracownika w (...) sp. z o.o. jest 4.054,89 zł. zamiast 8.200 zł brutto, 5. naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: art. 233 § 1 k.p.c., poprzez dokonanie przez Sąd Okręgowy oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny oraz poprzez niewyjaśnienie podstawowych okoliczności faktycznych istotnych do rozstrzygnięcia sprawy, nie dokonanie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału oraz błędy w ustaleniach faktycznych, tj.: błędne ustalenie, iż ubezpieczona K. F. nie wykonywała obowiązków Prezesa Zarządu, a jedynie pracę architekta wnętrz, nie wzięcie pod uwagę przy wyrokowaniu wszystkich obowiązków ubezpieczonej K. F., ich zakresu, odpowiedzialności, czasu pracy, mających wpływ na ustalenie wysokości wynagrodzenia, błędne ustalenie, iż (...) sp. z o.o. nie posiadała środków wystarczających na pokrycie wynagrodzenia ubezpieczonej, nie wzięcie pod uwagę wszystkich okoliczności związanych z zawarciem przez ubezpieczoną z (...) sp. z o.o. umowy zlecenia na 50 zł miesięcznie, błędne ustalenia, jakoby dochody uzyskiwane przez ubezpieczoną K. F. z tytułu prowadzonej osobiście działalności gospodarczej znacząco odbiegały od wynagrodzenia uzyskiwanego w (...) sp. z o.o., a także nie wzięcie pod uwagę wszystkich okoliczności związanych z różnicami w zakresie dochodów z tych źródeł, nie wzięcie przez Sąd pod uwagę okoliczności, iż średnie zarobki architektów na rynku (...) kształtują się na poziomie 10.000 zł., co potwierdzili wszyscy świadkowie zeznający w sprawie. Podnosząc powyższe zarzuty apelujący wnieśli o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.