ani też inne przesłanki do odrzucenia odwołania. Żaden przepis obowiązującego prawa nie przewiduje braku możliwości odwołania się przez stronę do decyzji o charakterze zaliczkowym. Fakt, że zaskarżona decyzja ma charakter zaliczkowy nie powoduje, że odwołanie jest niedopuszczalne. Dalej Sąd Okręgowy przywołał treść art. 26 ust. 1, art. 25 ust. 1 ustawy emerytalnej i stwierdził, że skoro toczy się postępowanie wyjaśniające w zakresie ustalenia podlegania odwołującego ubezpieczeniom społecznym z tytułu zatrudnienia w (...) K., to nie mogło nastąpić ostateczne obliczenie wysokości świadczenia emerytalnego odwołującego na podstawie art. 55 ustawy emerytalnej, nie można ostatecznie ustalić wysokości kwoty zaewidencjonowanych na koniec odwołującego składek, a wobec tego wyliczyć ostatecznej wysokości emerytury. Tym samym prawidłowo organ rentowy wydał decyzję zaliczkową. W kwestii żądania odsetek Sąd Okręgowy rozważania rozpaczał od wskazania na treść art. 85 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t. j. Dz. U. 2016r., poz. 963 ze zm.), art. 118 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( Dz.U. 2016 r., poz. 887ze zm.). Dalej Sąd Okręgowy zważył, że błędy organu rentowego można podzielić na błędy w wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu prawa oraz błędy w ustaleniach faktycznych, będące skutkiem naruszenia przepisów proceduralnych. Błąd w wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu prawa jest popełniany wówczas, gdy na podstawie prawidłowo i kompletnie zebranego materiału dowodowego i po ustaleniu niezbędnych okoliczności organ rentowy wydaje decyzję odmawiającą ustalenia prawa, ponieważ błędnie dokonuje interpretacji obowiązujących regulacji w przedmiotowym stanie faktycznym. W takiej sytuacji sąd nie uzupełnia ustaleń faktycznych dokonanych przez organ rentowy. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że wydanie przez organ rentowy niezgodnej z prawem decyzji odmawiającej wypłaty świadczenia w sytuacji, gdy było możliwe wydanie decyzji zgodnej z prawem oznacza, że opóźnienie jest następstwem okoliczności, za które ten organ ponosi odpowiedzialność, choćby nie można mu było zarzucić niestaranności w wykładni i zastosowaniu prawa (por. wyrok Sądu Najwyższego z 25 stycznia 2005 r., I UK 159/04, OSNP 2005 nr 19, poz. 308, czy wyrok z 14 września 2007 r., III UK 37/07, OSNP 2008 nr 21 - 22, poz. 326). W ocenie Sądu Okręgowego odróżnić należy sytuację, gdy orzeczenie organu odwoławczego następuje po przeprowadzeniu przed tym organem postępowania dowodowego, które prowadzi do wniosków odmiennych niż zawarte we wcześniejszej decyzji organu rentowego od sytuacji, gdy organ odwoławczy odmiennie ocenia materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organem rentowym, bądź wyraża w orzeczeniu odmienny pogląd prawny. W tym drugim przypadku przyjąć należy, że ustalenie prawa do świadczenia lub jego wysokości mogło nastąpić już w postępowaniu przed organem rentowym, nie nastąpiło zaś na skutek nieprawidłowej oceny dowodów lub nieprawidłowej interpretacji prawa. W takiej sytuacji – w ocenie Sądu – ubezpieczony nie powinien być pozbawiony możności skutecznego żądania odsetek. Zdaniem Sądu Okręgowego już na etapie rozpoznawania wniosku odwołującego z 3 marca 2014 r. możliwe było przyznanie odwołującemu emerytury obliczonej w oparciu o art. 55 w zw. z art. 26 ustawy emerytalnej. Brak zastosowania powyższych przepisów wynikał natomiast z nieprawidłowej interpretacji prawa. W okolicznościach niniejszej sprawy było zatem możliwe wydanie decyzji zgodnej z prawem, przy czym opóźnienie jest następstwem okoliczności, za które ten organ ponosi odpowiedzialność. Z uwagi na powyższe, w ocenie Sądu Okręgowego, żądanie odsetek zgłoszone przez odwołującego należało uznać za zasadne. Dalej Sąd Okręgowy powołując się na § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 1 lutego 1999 r. w sprawie szczegółowych zasad wypłacania odsetek za opóźnienie w ustalaniu lub wypłacie świadczeń z ubezpieczeń społecznych (Dz. U.1999 r., Nr.12, poz.104) oraz art. 118 ust. 1 ustawy emerytalnej i uznał, że odwołującemu prawo do odsetek od świadczenia przyznanego zaskarżoną decyzją z 5 lipca 2016 r. należy przyznać za okres od 3 kwietnia 2014 r., tj. dnia następnego po upływie 30-dniwego terminu do wydania decyzji i wypłaty świadczenia, do 25 lipca 2016 r. , tj. bezspornego dnia faktycznej wypłaty. Odnosząc się natomiast do żądania naliczania odsetek ustawowych od kwoty odsetek należnych i wymagalnych na dzień 25 lipca 2016 r., Sad Okręgowy wskazał, że kwestię odsetek w prawie ubezpieczeń społecznych reguluje art. 85 ust. 1 ustawy systemowej, który odsyła do przepisów prawa cywilnego jedynie w zakresie wysokości odsetek, regulując w pozostałym zakresie kwestię odsetek w sposób wyczerpujący. Na gruncie przepisów prawa ubezpieczeń społecznych, w tym przywołanych ustaw systemowej, jak również emerytalnej, brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do żądania odsetek od odsetek. Nie przewiduje tego bowiem ani ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych, ani ustawa emerytalna, czy jakikolwiek inny akt prawny z zakresu prawa ubezpieczeń społecznych. W sprawach z zakresu prawa ubezpieczeń społecznych nie znajdują też zastosowania przepisy art. 476 k.c., art. 481 k.c., jak również art. 482 § 2 k.c. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 477 14 § 2 kpc zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał odwołującemu prawo do odsetek od świadczenia przyznanego zaskarżoną decyzją z 5 lipca 2016 r. za okres od 3 kwietnia 2014 r. do 25 lipca 2016 roku. W pozostałym zakresie Sąd Okręgowy na podstawie art. 477 14 § 1 kpc oddalił odwołanie (punkt 2 wyroku). Apelację od powyższego wyroku wniósł pozwany organ rentowy zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego - art.
z art. 199 § 1 pkt 1 kpc w zw. z art. 83 ust. 2 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez ich błędna wykładnię, a w konsekwencji brak odrzucenia odwołania mimo, że obowiązujące przepisy prawa nie przewidują odwołania od decyzji zaliczkowej wydanej przez organ rentowy,
z art.199 § 1 pkt 1kpc w zw. z art. 83 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Nie jest zasadne stanowisko organu rentowego, jakoby od decyzji zaliczkowej nie przysługiwało odwołanie do sądu. Zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1778), Zakład wydaje decyzje w zakresie indywidualnych spraw dotyczących w szczególności: ustalania uprawnień do świadczeń z ubezpieczeń społecznych (pkt 4), wymiaru świadczeń z ubezpieczeń społecznych (pkt 5). Z kolei ust. 2 tego przepisu stanowi, że od decyzji Zakładu przysługuje odwołanie do właściwego sądu w terminie i według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego. Zgodnie z art.
kpc, odwołania od decyzji organów rentowych wnosi się na piśmie do organu, który wydał decyzję lub do protokołu sporządzonego przez ten organ w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji lub orzeczenia. Organ rentowy wydaje tzw. decyzję zaliczkową w oparciu o art. 120 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz U. 2017 r., poz. 778). Stanowi on w pkt 1, że jeżeli prawo do świadczeń zostało udowodnione, ale zainteresowany nie przedłożył dowodów niezbędnych do ustalenia wysokości świadczeń, organ rentowy przyznaje zainteresowanemu świadczenia w kwocie zaliczkowej zbliżonej do kwoty przewidywanych świadczeń, zaś w pkt 2 stanowi, że organ rentowy przyznaje zainteresowanemu świadczenia, o których mowa w ust. 1, również wtedy, gdy składki należne za okres, z którego ustalono podstawę obliczenia emerytury określonej w art. 26, zostały zewidencjonowane na koncie ubezpieczonego w terminie uniemożliwiającym ich uwzględnienie w podstawie obliczenia świadczenia w dniu wydania decyzji w sprawie prawa do świadczenia i ustalenia jego wysokości. Żaden przepis przywołanej ustawy systemowej i ustawy emerytalnej nie wyłącza decyzji zaliczkowej z katalogu decyzji, od których przysługuje odwołanie. Decyzja ta ma charakter decyzji określonej w punkcie 4 i 5 art. 83 ustawy systemowej, ponieważ przyznaje prawo do świadczenia i określa jego wysokość. Zatem co do zasady przysługuje od niej odwołanie do sądu. Odrzucenie odwołania od decyzji organu rentowego możliwe jest w ściśle określonych przepisami kodeksu postepowania cywilnego przypadkach, mianowicie: jeżeli sąd rozpoznał wcześniej odwołania od takiej decyzji (art. 199 § 1 pkt 2 kpc), gdy zostało wniesione po upływie terminu, chyba że przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego (art.
Poza tym sąd oddala odwołanie albo uwzględniając odwołanie, zmienia decyzję w całości lub w części i orzeka co do istoty sprawy (art. 477 14 § 1 i 2 kpc). W ocenie Sądu Apelacyjnego, określenie wysokości świadczenia w formie zaliczkowej nie uniemożliwia jej weryfikacji na drodze postepowania odwoławczego przed sądem. Nie wszystkie przecież elementy decyzji maja charakter tymczasowy, niepewny, a jedynie tylko te, co do których organ rentowy prowadzi postepowanie wyjaśniające, co zresztą każdorazowo w decyzji zaliczkowej winien szczegółowo uzasadnić. Brak podstaw, aby pozbawiać świadczeniobiorcę możliwości wniesienia odwołania do sądu od decyzji zaliczkowej w zakresie tych jej elementów, które zostały określone w sposób ostateczny. Tytułem przykładu wskazać można na takie elementy składające się na wysokość świadczenia, jak data początkowa jego przyznania, kwota bazowa, przyjęte okresy składkowe i nieskładkowe, kwota kapitału początkowego, sposób waloryzacji kapitału początkowego oraz przyjęte kwoty podstaw wymiaru składek, co do których organ rentowy przeprowadził i zakończył postepowanie wyjaśniające czyniąc ustalenia, które świadczeniobiorca kwestionuje. Przyjąć należy, że tylko te elementy decyzji, które są przedmiotem dalszych ustaleń organu rentowego, a zatem co do których nie wypowiedział się on w sposób ostateczny, rozstrzygający, nie podlegają weryfikacji w postepowaniu odwoławczym. Wypłacanie świadczenia, którego wysokość jest określona prawidłowo leży w interesie ubezpieczonego, ale tez i organu rentowego, który przecież naraża się na odpowiedzialność odsetkową w sytuacjach określonych w art. 118 ustawy emerytalnej. Trudno wymagać, aby świadczeniobiorca oczekiwał przez czas, którego długość trwania nie da się przewidzieć (w okolicznościach sprawy zapewne wiele miesięcy) na wydanie decyzji ostatecznej w celu jej zaskarżenia, jeśli nie zgadza się z wysokością świadczenia ustalonego przez organ rentowy w zakresie tych elementów wpływających na wysokość świadczenia, które zostały określone w sposób ostateczny przez organ rentowy. Z powyższych względów Sąd Apelacyjny stoi na stanowisku, że odwołanie od decyzji zaliczkowej do sądu przysługuje. Wbrew zarzutom apelacji, Sąd Okręgowy nie naruszył art. 328 § 1 kpc, gdyż w uzasadnieniu orzeczenia wskazał przyczyny, dla których nie odrzucił odwołania od decyzji zaliczkowej. Mianowicie stwierdził, że odwołanie nie podlegało odrzuceniu, ponieważ nie wystąpiła przesłanka wymieniona w art.
k.p.c., ani też inne przesłanki do odrzucenia odwołania oraz, że żaden przepis obowiązującego prawa nie przewiduje braku możliwości odwołania się przez stronę do decyzji o charakterze zaliczkowym. Nie jest również słuszny zarzut naruszeniu przez Sąd I instancji prawa materialnego, tj. art. 118 ust. 1, 1a i 5 ustawy emerytalnej. Rozważania w tym zakresie rozpocząć należy od przytoczenia przepisów prawa regulujących sporne kwestie. Zasady przyznawania odsetek uregulowane zostały w art. 85 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2016, poz. 963 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem - jeżeli Zakład - w terminach przewidzianych w przepisach określających zasady przyznawania i wypłacania świadczeń pieniężnych z ubezpieczeń społecznych lub świadczeń zleconych do wypłaty na mocy odrębnych przepisów albo umów międzynarodowych - nie ustalił prawa do świadczenia lub nie wypłacił tego świadczenia, jest obowiązany do wypłaty odsetek od tego świadczenia w wysokości odsetek ustawowych określonych przepisami prawa cywilnego. Nie dotyczy to przypadku, gdy opóźnienie w przyznaniu lub wypłaceniu świadczenia jest następstwem okoliczności, za które Zakład nie ponosi odpowiedzialności. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyrażono pogląd, że zawarte w art. 85 ust. 1 ustawy systemowej określenie „nie ustalił prawa do świadczenia” oznacza zarówno niewydanie w terminie decyzji przyznającej świadczenie, jak i wydanie decyzji odmawiającej przyznania świadczenia, mimo spełnienia warunków do jego uzyskania (p. wyrok Sądu Najwyższego z 9 marca 2001 r., II UKN 402/00, wyrok Sądu Najwyższego z 21 kwietnia 2009 r., I UK 345/08). W tym ostatnim wypadku chodzi o sytuacje, w których organ rentowy odmawiając przyznania świadczenia naruszył przepisy prawa materialnego określające przesłanki nabycia prawa do świadczenia pieniężnego z ubezpieczenia społecznego, przy czym dla powstania obowiązku wypłaty odsetek konieczne jest stwierdzenie naruszenia prawa przez organ rentowy prawomocnym wyrokiem sądu zmieniającym decyzję organu rentowego i przyznającym prawo do tego świadczenia (p. wyrok Sądu Najwyższego z 7 kwietnia 2010 r., I UK 345/09). Wydanie przez organ rentowy niezgodnej z prawem decyzji odmawiającej wypłaty świadczenia w sytuacji, gdy było możliwe wydanie decyzji zgodnej z prawem oznacza, że opóźnienie jest następstwem okoliczności, za które ten organ ponosi odpowiedzialność, choćby nie można mu było zarzucić niestaranności w wykładni i zastosowaniu prawa. Zawarte w tym przepisie określenie „okoliczności, za które Zakład nie ponosi odpowiedzialności: jest bardziej zbliżone znaczeniowo do używanego w przepisach prawa określenia przyczyn niezależnych od organu, co oznacza, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie jest obowiązany do wypłaty odsetek nie tylko wtedy, gdy nie ponosi winy w opóźnieniu, lecz także wtedy, gdy opóźnienie w ustaleniu i wypłacie prawa do świadczenia pieniężnego z ubezpieczenia społecznego jest skutkiem innych przyczyn niezależnych od Zakładu (vide wyrok Sądu Najwyższego z 7 października 2004 r., II UK 485/03). Podejmując próbę klasyfikacji błędów organu rentowego, można je podzielić na błędy w wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu prawa oraz błędy w ustaleniach faktycznych, będące skutkiem naruszenia przepisów proceduralnych. (…) Bardziej złożona jest prawna kwalifikacja błędu w ustaleniach faktycznych jako przesłanki uzasadniającej odpowiedzialność organu rentowego z tytułu wypłaty odsetek za opóźnienie. Możliwa jest bowiem sytuacja, że przyznanie prawa do świadczenia nastąpi na skutek ustaleń faktycznych Sądu. Aby stwierdzić w takiej sytuacji, że organ rentowy nie ponosi za to opóźnienie odpowiedzialności, konieczne jest wykazanie, że w przepisanym terminie ZUS nie dysponował materiałem umożliwiającym przyznanie świadczenia, z uwzględnieniem jednakże tego, czy organ rentowy w ramach swoich kompetencji i nałożonych obowiązków poczynił wszystkie możliwe ustalenia faktyczne i wyjaśnił wszystkie okoliczności konieczne do wydania decyzji. Jeżeli bowiem zmiana decyzji w postępowaniu odwoławczym będzie uzasadniona ustaleniami co do takich okoliczności, które nie były i nie mogły być znane organowi rentowemu, to nie będzie podstaw do uznania, iż opóźnienie jest następstwem okoliczności, za które ponosi on odpowiedzialność. (p. uzasadnienie cyt. wyroku Sądu Najwyższego z 21 kwietnia 2009 r., I UK 345/08). Jeżeli Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydał bezprawną decyzję o odmowie wypłaty świadczenia w sytuacji, gdy możliwe było wydanie prawidłowej decyzji zgodnie z prawem przyznającej świadczenie, to powstałe opóźnienie jest następstwem okoliczności, za które Zakład ponosi odpowiedzialność i jest zobowiązany do zapłaty odsetek. W sytuacjach, gdy opóźnienie w ustaleniu prawa do świadczenia było spowodowane okolicznościami, za które odpowiada organ rentowy (np. błędną interpretacją przepisów, zaniechaniem podjęcia określonych działań z urzędu, błędnym orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS lub komisji lekarskiej ZUS w kwestii niezdolności do pracy), ubezpieczony będzie miał prawo do odsetek liczonych od dnia, w którym organ rentowy, gdyby działał prawidłowo, powinien był ustalić prawo do świadczenia. Powyżej przedstawione reguły odnośnie do okoliczności, które powodują konieczność stwierdzenia opóźnienia w przyznaniu lub wypłacie świadczeń w sposób uprawniający ubezpieczonego do żądania odsetek mają zastosowanie do wszystkich świadczeń z ubezpieczeń społecznych, nie wyłączając rent i emerytur, choć art. 118 ust. 1a ustawy emerytalnej stanowi, że w razie ustalenia prawa do świadczenia lub jego wysokości orzeczeniem organu odwoławczego za dzień wyjaśnienia ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji uważa się również dzień wpływu prawomocnego orzeczenia organu odwoławczego, wobec czego wydawać by się mogło, że ogranicza zakres odpowiedzialności organu rentowego z tytułu opóźnienia w ustaleniu i wypłacie świadczenia, ponieważ odpowiedzialność byłaby wyłączona w każdym wypadku, w którym złożono odwołanie i sprawa zakończyła się prawomocnym orzeczeniem sądu, a w trakcie postępowania wyjaśniano okoliczności konieczne do ustalenia prawa (ustalano stan faktyczny). Normę wyrażoną w art. 118 ust. 1a ustawy o emeryturach i rentach należy odczytać w następujący sposób: za dzień wyjaśnienia ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji w sprawie świadczenia rentowego lub emerytalnego uznaje się dzień wpływu do organu rentowego prawomocnego orzeczenia sądu ustalającego prawo do tego świadczenia, o ile za brak ustalenia tych okoliczności we wcześniejszym terminie organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności. W niniejszej sprawie odwołujący domagał się odsetek ustawowych od przekazanego jemu świadczenia rentowego należnego za okres od 1 marca 2014 r. do 31 lipca 2016 r. Wypłata ta stanowiła wykonanie wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z 26 maja 2015 r. sygn. akt VIII U 2266/14 Spór pomiędzy stronami w sprawie, która zakończyła się wyrokiem z 26 maja 2015 r. dotyczył tego, czy odwołujący ma prawo do obliczenia emerytury na podstawie art. 55 w zw. z art. 26 ustawy emerytalnej. Jak ustalił Sąd Okręgowy w tej sprawie (VIII U 2266/14), które to ustalenie w całości Sąd II instancji podziela, już na etapie rozpoznawania wniosku odwołującego z 3 marca 2014 r. możliwe było przyznanie jemu emerytury obliczonej w oparciu o art. 55 w zw. z art. 26 ustawy emerytalnej. Już wówczas pozwany winien obliczyć wysokość emerytury odwołującego według nowych i według starych zasad i wybrać wariant dla niego korzystniejszy. Zaznaczyć przy tym należy, że odwołujący nie miał w tym zakresie obowiązku składania wniosku o ustalenie wysokości świadczenia według najkorzystniejszego wariantu. Obowiązkiem organu rentowego było wyliczenie emerytury odwołującego według najkorzystniejszego dla niego wariantu. Podkreślenia przy tym wymaga, iż nie miał racji organ rentowy twierdząc, że osobie której przyznano jakąkolwiek emeryturę obliczoną na dotychczasowych zasadach nie przysługuje prawo do zastosowania art. 55 ustawy emerytalnej i obliczenia emerytury w myśl nowych zasad. Szczegółowe zasady wypłaty odsetek określone zostały w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 1 lutego 1999 r. w sprawie szczegółowych zasad wypłacania odsetek za opóźnienie w ustalaniu lub wypłacie świadczeń z ubezpieczeń społecznych (Dz. U.z 1999 r., nr.12, poz.104). Zgodnie z § 2 ust. 1 tego rozporządzenia odsetki wypłaca się za okres od dnia następującego po upływie terminu na ustalenie prawa do świadczeń lub ich wypłaty, przewidzianego w przepisach określających zasady przyznawania i wypłacania świadczeń - do dnia wypłaty świadczeń, zaś zgodnie z ust. 2 okres opóźnienia w ustaleniu prawa do świadczeń i ich wypłacie, dla których przepisy określające zasady ich przyznawania i wypłacania przewidują termin na wydanie decyzji, liczy się od dnia następującego po upływie terminu na wydanie decyzji. Art. 118 ust. 1 i 2 ustawy emerytalnej stanowi, że: 1. Organ rentowy wydaje decyzję w sprawie prawa do świadczenia lub ustalenia jego wysokości po raz pierwszy w ciągu 30 dni od wyjaśnienia ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania tej decyzji, z uwzględnieniem ust. 2 i 3 oraz art. 120. 2. Jeżeli w wyniku decyzji zostało ustalone prawo do świadczenia oraz jego wysokość, organ rentowy dokonuje wypłaty świadczenia w terminie określonym w ust. 1. Mając na uwadze powyższe, słusznie Sąd Okręgowy przyjął, że miesięczny termin na wydanie przez organ rentowy decyzji w sprawie prawa odwołującego do emerytury obliczonej na podstawie art. 55 ustawy emerytalnej rozpoczął bieg 3 marca 2014 r. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, iż opóźnienie w przyznaniu i wypłaceniu ubezpieczonemu świadczenia emerytalnego jest następstwem okoliczności, za które Zakład Ubezpieczeń Społecznych ponosi odpowiedzialność. Brak zastosowania przepisów art. 55 i art. 26 ustawy emerytalnej wynikał z nieprawidłowej interpretacji prawa. Mając na względzie powyższe należy uznać, że Sąd I instancji trafnie zmienił zaskarżoną decyzję i zobowiązał pozwany organ rentowy do zapłaty ustawowych odsetek od kwoty przyznanej decyzją zaliczkową. Sąd Apelacyjny zważył, że 30 dniowy termin na wydanie decyzji pierwszorazowej liczony od 3 marca 2014 r. upłynął 2 kwietnia 2014 r. Od dnia następnego, tj. 3 kwietnia 2014 r. organ rentowy pozostawał w zwłoce do dnia poprzedzającego wypłatę świadczenia. Sąd Okręgowy błędnie określił ostatni dzień okresu, za jaki organ rentowy winien zapłacić odsetki ustawowe. Niesporne w sprawie było bowiem, że wypłata świadczenia przyznanego zaskrzoną decyzją nastąpiła 25 lipca 2016 r. Zatem w zwłoce organ pozostawał do 24 lipca 2016 r. i do tego dnia winien odsetki ustawowe zapłacić. Nie zasługują na uwzględnienie argumenty organu rentowego zmierzające do wykazania, że brak jest podstaw do zasadzenia odsetek ustawowych od świadczenia przyznanego decyzją zaliczkową. Sąd Apelacyjny zwraca uwagę, że z pisma pozwanego z 20 grudnia 2016 r. (k. 52 ) wynika, że postepowanie wyjaśniające które uniemożliwia wydanie decyzji ostatecznej prowadzone jest z płatnikiem składek (...) K. spowodowane jest koniecznością złożenia poprawnych dokumentów rozliczeniowych i zgłoszeniowych przez płatnika składek. Odwołujący zawierając umowę zlecenia z (...) K. w 2006 r. wprowadził w błąd pracodawcę informując, że podlega ubezpieczeniom emerytalno – rentowym z innego tytułu i w związku z tym został zgłoszony tylko do ubezpieczenia zdrowotnego. Oznacza to, że płatnik ten nie odprowadzał składek na ubezpieczenie społeczne za odwołującego. Ewentualne ustalenie obowiązku po stronie tego płatnika odprowadzenia składek na ubezpieczenie społeczne za odwołującego prowadzić będzie do zwiększenia wysokości świadczenia odwołującego na skutek zaewidencjonowania tych składek na koncie odwołującego, a nie jego pomniejszenia. Nie zachodzi zatem niebezpieczeństwo zasądzenia odsetek ustawowych od zawyżonej zaliczki na poczet należnej emerytury. W tym stanie rzeczy, Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok w pkt 1 na podstawie art. 386 § 1 kpc, jak w pkt 1 sentencji oraz oddalił apelację w pozostałej części na podstawie art. 385 kpc, jak w pkt 2 sentencji. del. SSO Renata Pohl SSA Dorota Goss-Kokot SSA Katarzyna Schönhof-Wilkans
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.