Sygn. akt I C 981/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 września 2018 roku Sąd Rejonowy w Kłodzku Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Izabela Kosińska - Szota

§ 1k.c.

postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nie uzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. W niniejszej sprawie ustalić należało, czy postanowienia wzorca i umowy pożyczki należy zakwalifikować jako klauzulę abuzywną. Zgodnie z treścią przepisu art.

§ 1k.c.

do uznania danego postanowienia umownego za niedozwolone i wyeliminowania go z praktyki stosowania, konieczne jest stwierdzenie łącznego występowania czterech przesłanek. Mianowicie: 1) postanowienie nie zostało uzgodnione indywidualnie, 2) ukształtowane w ten sposób prawa i obowiązki stron pozostają w sprzeczności z dobrymi obyczajami, 3) powyższe prawa i obowiązki rażąco naruszają interesy konsumenta, 4) postanowienie umowy nie dotyczy sformułowanych w sposób jednoznaczny głównych świadczeń stron. Funkcja art.

§ 1

kc sprowadza się z jednej strony do tego, że regulacja w nim zawarta stanowi normę interpretacyjną, a z drugiej do tego, że treść tego przepisu powoduje powstanie swoistego "domniemania abuzywności", tj. że dana klauzula umowna jest zakazanym postanowieniem umownym ( wyrok SA w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2013 roku, VI ACA 1324/12). Za nie uzgodnione indywidualnie ustawodawca określił te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta ( art.

§ 3kc).

Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje ( art.

§ 4kc).

Stwierdzić należy, że pozwana zarzuciła uzasadniając zastosowanie niedozwolonych klauzul umownych że koszty pozaodsetkowe wyniosły ponad 200 % udzielonej pożyczki i wyniosły 9 104 zł, a pozwana nie miała wpływu na określenie ich wysokości. Strona powodowa w piśmie z dnia 3 lipca 2018 r. podniosła, że przepis art.808 1 k.c. uprawniał ją do zawarcia umowy ubezpieczenia na rzecz pozwanej, lecz nie odniosła się do kwestii braku wpływu pozwanej na ustalenie postanowień umowy w tym zakresie. Ponadto, co należy zaznaczyć, sąd wezwał pełnomocnika strony powodowej do przedłożenia dokumentów potwierdzających przekazanie składki ubezpieczeniowej, strona powodowa wskazała w piśmie z dnia 31 lipca 2018 r., że wszelkie zapytania dotyczące umowy ubezpieczenia należy kierować bezpośrednio do firmy ubezpieczeniowej. Taki argument nie może nakładać na sąd obowiązku zwrócenia się do firmu ubezpieczeniowej, nawet nie określonej dokładnie w tym piśmie przez stronę powodową. Strona powodowa reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika i rzeczą pełnomocnika jest, czy uczyni zadość wymaganiom przepisów art. 6 k.c. i 232 zd. 1 k.p.c. Procesem cywilnym żądzą określone reguły. Skoro pozwana wniosła o zobowiązanie powódki do przedstawienia sądowi dowodu zapłaty kwoty ubezpieczenia, to strona powodowa winna to uczynić, wszak nie powinna mieć problemu z przedłożeniem dokumentu potwierdzającego przekazanie kwoty 7 497 zł, ponieważ w postanowieniach umowy pożyczki z dnia 13 października 2015 r. w pkt 17.2 znalazł się zapis, iż ubezpieczający zobowiązany jest do przekazania składki ubezpieczeniowej w wysokości

(2)* na rzecz (...).U. S.A. (dalsza część przepisu jest sformułowana w taki sposób, że w istocie nie wiadomo czego dotyczy). Zatem strona powodowa winna przedłożyć dokument, z którego wynikałoby czy, kiedy i w jakiej kwocie przekazała składkę ubezpieczeniową, wynoszącą zgodnie z umową pożyczki 7 497 zł. Zupełnie niezrozumiałe jest, by sąd miał zwracać się do ubezpieczyciela - (...).U. S.A., skoro to na stronie powodowej jako ubezpieczającej spoczywał obowiązek przekazania składki. Obecnie szeroko stosowane są rozliczenia bezgotówkowe, a więc strona powodowa powinna była przedłożyć dokument potwierdzający przelew składki 7 497 zł na rzecz ubezpieczyciela, ponieważ ten nie znajduje się w firmie ubezpieczeniowej, jak to wskazał pełnomocnik powódki w piśmie z dnia 31 lipca 2018 r. Przywołać wypada treść art.248 k.p.c.: Każdy obowiązany jest przedstawić na zarządzenie sądu w oznaczonym terminie i miejscu dokument znajdujący się w jego posiadaniu i stanowiący dowód faktu istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba że dokument zawiera informacje niejawne. (§ 1 ). Od powyższego obowiązku może uchylić się ten, kto co do okoliczności objętych treścią dokumentu mógłby jako świadek odmówić zeznania albo kto posiada dokument w imieniu osoby trzeciej, która mogłaby z takich samych przyczyn sprzeciwić się przedstawieniu dokumentu. Jednakże i wówczas nie można odmówić przedstawienia dokumentu, gdy jego posiadacz lub osoba trzecia obowiązani są do tego względem chociażby jednej ze stron albo gdy dokument wystawiony jest w interesie strony, która żąda przeprowadzenia dowodu. Strona nie może ponadto odmówić przedstawienia dokumentu, jeżeli szkoda, na którą byłaby przez to narażona, polega na przegraniu procesu. Zwrócić także należy uwagę, że strona powodowa nie przedłożyła potwierdzenia doręczenia pozwanej ani ostatecznego wezwania do zapłaty, ani wypowiedzenia umowy pożyczki. Zatem nie wykazała również wymagalności dochodzonej należności. W związku z tym brak było podstaw do wypełnienia weksla. Mając na względzie powyższe, skoro strona powodowa nie udowodniła, że przekazała składkę ubezpieczeniową (...).U. S. A., nie odniosła się do kwestii indywidualnych uzgodnień z pozwaną postanowień umownych w tym zakresie, to uznać należy, że strona powodowa bezpodstawnie domaga się od pozwanej zapłaty kwoty 7 920,12 zł, ponieważ od kwoty pożyczki do spłaty 13 104 zł należy odjąć kwotę ubezpieczenia nie przekazanego ubezpieczycielowi 7 497 zł, zatem do zapłaty przez pozwaną pozostawałby kwota 5 607 zł. Z przedłożonych dowodów przelewów pozwanej i historii transakcji wynika, że pozwana zapłaciła stronie powodowej kwotę 6 290 zł, a więc wyższą. Do podniesionych zarzutów pozwanej w tym zakresie powódka nie odniosła się szczegółowo. Z tych więc względów sąd oddalił powództwo. O kosztach procesu orzeczono na mocy art.98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. 99 k.p.c. uwzględniając § 2 pkt rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Koszty zastępstwa pełnomocnika pozwanej wynoszą 1 800 zł, zaś opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł.

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.