umową, regulaminem kredytowania, tabelą prowizji i opłat oraz tabelą oprocentowania stanowiących integralną część umowy. Nadto strona powodowa podała, że żąda dalszych odsetek umownych za opóźnienie (odsetek karnych) w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP, albowiem obecnie wysokość tych odsetek mieści się w granicach odsetek maksymalnych określonych w art. 481 § 2 i 2 1 k.c. Postanowieniem z dnia 09.03.2017 r. Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie przekazał rozpoznanie sprawy do Sądu Rejonowego w Środzie Śląskiej na podstawie art. 505 34 § 1 k.p.c. Po przekazaniu sprawy strona powodowa w piśmie z dnia 13.07.2017 r. wskazała, iż z dniem 28.10.2016 r. nastąpiła zmiana nazwy handlowej, pod którą działała dotychczas strona powodowa z (...) Bank (...) S.A.” na (...) Bank Spółka Akcyjna. W piśmie z dnia 13.07.2017 r. strona powodowa wskazała, iż z dniem 28.10.2016 r. nastąpiła zmiana nazwy handlowej, pod którą działał dotychczas (...) Bank (...) S.A., na (...) Bank Spółka Akcyjna, dokumentując to uchwałą nr 84/2013 Rady Nadzorczej (...) Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. z dnia 08.08.2013 r., oraz odpisem z KRS z dnia 02.11.2016 r.) W dniu 18.08.2017 r. Sąd Rejonowy w Środzie Śląskiej wydał w sprawie I Nc 1234/17 nakaz zapłaty uwzględniający żądanie pozwu. Pismem z dnia 02.10.2017 r. pozwani wnieśli sprzeciw od ww. nakazu zapłaty, wnosząc o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od strony powodowej na rzecz pozwanych solidarnie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pozwany A. L.
pkt 6 Regulaminu kredytowania działalności gospodarczej z dnia 02.03.2010 r., w formie pisemnego wniosku najpóźniej na 3 dni robocze przed zamierzonym terminem spłaty. Wniosek powinien zawierać kwotę spłaty. Natomiast
Regulaminu brak zawiadomienia lub dochowania ww. terminu skutkował rozliczeniem dokonanej spłaty w terminach następnych, wynikających z harmonogramu spłat. Strona powodowa podkreśliła, że pozwany przelał środki na rachunek bieżący, jednak nie złożył dyspozycji/zawiadomienia o zamiarze wcześniejszej spłaty kredytu, mimo że zobowiązał się do tego na mocy zawartej umowy (której integralną częścią był ww. Regulamin –
1 i 2 zawartej umowy).
tymi postanowieniami skutkowało to systematycznym pobieraniem środków pieniężnych z rachunku bieżącego pozwanego i rozliczaniem spłaty w terminach następnych, wynikających z harmonogramu spłat. Strona powodowa wskazała, że zobowiązanie było regulowane w wyżej wymieniony sposób prawidłowo do stycznia 2014 r., kiedy to spłaty przestały być regulowane. W związku z powyższym strona powodowa postanowiła wypowiedzieć pozwanemu umowę, nadając do pozwanego oraz do pozwanej oświadczenie o wypowiedzeniu umowy z dnia 07.04.2014 r. Wskutek złożonego oświadczenia wraz z upływem okresu wypowiedzenia całość zadłużenia stała się wymagalna, a pozwani obowiązani byli do jego spłaty w całości, czego nie uczynili. Strona powodowa podniosła, że pozwani nie wykazali, by uczynili zadość obowiązkowi wynikającemu z ww. § 9 pkt 6 Regulaminu kredytowania, tj. złożenia zawiadomienia o zamiarze wcześniejszej spłaty kredytu. Zdaniem strony powodowej nie jest takim zawiadomieniem z pewnością pismo przyjęte przez stronę powodową w dniu 03.04.2014 r. z prośbą o uznanie całkowitej spłaty kredytu. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia, strona powodowa podniosła, że stanowisko pozwanych jest całkowicie nietrafione. Strona powodowa wskazała, iż nie mają racji pozwani twierdząc, że pozew w niniejszej sprawie został wniesiony w dniu 17.07.2017 r., gdyż datą zapoczątkowania niniejszego postępowania jest data wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym, tj. 24.10.2016 r., a nie uzupełnienia braków tego pozwu po przekazaniu sprawy do tut. Sądu jako sądu właściwości ogólnej pozwanego. Nadto strona powodowa do pisma z dnia 11.12.2017 r. dołączyła: historię naliczania odsetek dla umowy (...) – na okoliczność sposobu naliczenia naliczonych w sprawie odsetek umownych; wyciąg nr (...) – na okoliczność wykonania umowy przez stronę powodową, korzystania przez pozwaną z udostępnionego jej kapitału, zasadności i wysokości roszczenia; raport – zestawienie należności i spłat kredytu za okres od 30.08.2010 do 29.05.2014 r. – na okoliczność spłat dokonywanych przez stronę pozwaną, ich zaliczenia na zadłużenie oraz wysokości wymagalnego zadłużenia dochodzonego w niniejszej sprawie; raport – zestawienie należności i zaległości kapitałowych z kalkulacją odsetek za zwłokę za okres od 30.08.2010 r. do 11.12.2017 r. – na okoliczność wysokości naliczonych odsetek za zwłokę, raport dekretów – na okoliczność wysokości naliczonych w sprawie opłat i prowizji; oraz Tabelę prowizji i opłat bankowych pobieranych od przedsiębiorców w FM Bank – na okoliczność treści stosunku zobowiązaniowego łączącego strony oraz Regulamin kredytowania działalności gospodarczej – na okoliczność treści stosunku zobowiązaniowego łączącego strony. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Strona powodowa w dniu 30.08.2010 r. zawarła z pozwanym, A. L.
harmonogramem spłaty kredytu na podstawie zawartej umowy, płatnych do 30. dnia każdego miesiąca, poczynając od 30.09.2010 r. do 31.08.2015 r.
umową integralną częścią ww. umowy była Tabela prowizji i opłat bankowych pobieranych od przedsiębiorców, oraz Tabela oprocentowania środków dla przedsiębiorców, zawierające w szczególności wysokość oprocentowania, prowizji i opłat za czynności związane z ww. umową. Kredytobiorca była zobowiązany do zapewnienia na rachunku przeznaczonym do rozliczania kredytu wystarczającej ilości środków na pokrycie zobowiązań wynikających z umowy w terminie ich wymagalności. W przypadku, gdy w terminie wymagalności rat spłat występuje brak środków na rachunku kredytobiorcy, strona powodowa od dnia, w którym miała nastąpić spłata, stosuje do niespłaconej w terminie raty kapitału oprocentowanie określone w Tabeli oprocentowania środków dla przedsiębiorców, w wysokości obowiązującej dla zadłużenia przeterminowanego, o ile w tym dniu nie nastąpiła spłata, tj. w wysokości 4-krotności obowiązującej stopy lombardowej NBP. Na dzień zawarcia umowy wysokość oprocentowania dla zadłużenia przeterminowanego wynosiła 20 % w skali roku. Bank mógł wypowiedzieć umowę na warunkach i w trybie określonym w obowiązującym Regulaminie kredytowania działalności gospodarczej w FM Banku. Dowód: - umowa kredytu nr (...) z dnia 30.08.2010 r. – k. 22-24 - Regulamin kredytowania działalności gospodarczej z dnia 02.03.2010 r. – k. 107 - Tabele Prowizji i Opłat Bankowych – k. 27-28 - Tabela oprocentowania środków dla przedsiębiorców – k.29 - Harmonogram spłat kredytu – k. 79-86 Zabezpieczeniem spłaty kredytu zaciągniętego przez pozwanego A. L.
Regulaminu brak zawiadomienia lub dochowania ww. terminu skutkował rozliczeniem dokonanej spłaty w terminach następnych, wynikających z harmonogramu spłat, co z kolei skutkowało systematycznym pobieraniem środków pieniężnych z rachunku bieżącego pozwanego i rozliczaniem spłaty w terminach następnych, wynikających z harmonogramu spłat. Środki te wystarczyły do stycznia 2014 r., po czym strona powodowa wzywała pozwanego bezskutecznie do zapłaty powstałych zaległości z tytułu należności kredytowych, zaś pozwani nie udowodnili, ani nawet nie twierdzili, że dokonali jakichś kolejnych wpłat na poczet należności wynikających z zawartej przez pozwanego umowy kredytu ze stroną powodową. Ponadto Sąd zwrócił uwagę na fakt, iż stosownie do § 1 pkt 2.10.1 umowy kredytowej z dnia 30.08.2010 r. spłata kredytu miała nastąpić w 60 ratach miesięcznych obejmujących kapitał i odsetki od kredytu. Z kolei w § 1 pkt 2.10.2 strony określiły wysokość tych rat na kwotę 1.824,38 zł każda. Mając powyższe na uwadze, całkowita kwota do spłaty wynosiła 109.462,80 zł (1.824,38 zł x 60). Strona powodowa dochodziła zapłaty kwoty 37.570,61 zł, a pozwany A. L.
art. 876 § 1 k.c. Oświadczenie poręczyciela powinno być pod rygorem nieważności udzielone na piśmie art. 876 § 2 k.c. Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia, wierzyciela powinien zawiadomić o tym poręczyciela (art. 880 k.c.). Nadto w braku odmiennego zastrzeżenia poręczyciel jest odpowiedzialny jak współdłużnik solidarny (art. 881 k.c.). W przedmiotowej sprawie pozwana U. W. w dniu 30.08.2010 r. zawarła z bankiem umowę solidarnego poręczenia w formie pisemnej za zobowiązanie pozwanego wynikające z zaciągniętego u strony powodowej kredytu, a w § 2 pkt 1 niniejszej umowy strony ustaliły, iż poręczyciel spłaci zadłużenie w razie opóźnienia w spłacie całości lub części kredytu. W umowie nie zawarto postanowień, które kształtowałyby odpowiedzialność pozwanej w sposób odmienny, niż wynika to z ogólnych przepisów prawa. Zatem strona powodowa mogła żądać należności dochodzonej pozwem w niniejszej sprawie również od pozwanej, i to jako zobowiązanej solidarnie z pozwanym. Nadto za nietrafione Sąd uznał twierdzenie pozwanych, jakoby roszczenie strony powodowej było przedawnione. Bezsporne było w niniejszej sprawie, że roszczenie strony powodowej stało się wymagalne w dniu 26.05.2014 r, natomiast zgodzić się należało ze stroną powodową, że datą zapoczątkowania niniejszego postępowania była data wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym, tj. 24.10.2016 r., a nie uzupełnienia braków tego pozwu po przekazaniu sprawy do tut. Sądu jako sądu właściwości ogólnej pozwanego. Nie mają racji pozwani twierdząc, że pozew w niniejszej sprawie został wniesiony w dniu 17.07.2017 r., gdyż jest to jedynie data fizycznego wpływu do tut. Sądu pisma strony powodowej z 13.07.2017 r., uzupełniającego braki pozwu złożonego w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Nie można zatem zasadnie twierdzić, że roszczenie jest przedawnione, albowiem od dnia wymagalności roszczenia do dnia wniesienia pozwu nie minęły 3 lata. Bieg terminu przedawnienia w niniejszej sprawie został przerwany poprzez wniesienie pozwu w niniejszej sprawie (art. 123 § 1 pkt 1 Kc) w elektronicznym postępowaniu upominawczym przez stronę powodową. W sprzeciwie pozwany A. L.
art. 481 § 1 Kc jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.
tego przepisu jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy.
1 tego przepisu maksymalna wysokość odsetek za opóźnienie nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie (odsetki maksymalne za opóźnienie).
aś z § 2 2 tego przepisu jeżeli wysokość odsetek za opóźnienie przekracza wysokość odsetek maksymalnych za opóźnienie, należą się odsetki maksymalne za opóźnienie. Jak wynika z powyższego gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy. Takie uprawnienie wynika z przepisu art. 481 § 2 zd. 2 k.c. Górną granicę stanowią odsetki maksymalne za opóźnienie, które stosownie do art. 481 § 2 2 k.c. nie mogą w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie. To sztywne ograniczenie powoduje, iż w każdym przypadku, w którym umowa przewiduje odsetki za opóźnienie w wyższej wysokości, wierzyciel i tak może się domagać zapłaty co najwyżej odsetek maksymalnych za opóźnienie. Należy zwrócić uwagę na fakt, iż wartość odsetek karnych może ulec zmianie, co jest uzależnione od obowiązującej w danym momencie stopy kredytu lombardowego NBP. Aktualnie maksymalna wysokość odsetek ustawowych za opóźnienie wynosi 14%, natomiast wysokość odsetek karnych obliczonych na podstawie 4-krotności stopy lombardowej NBP wynosi 10%. Nie można jednakże wykluczyć, że w przyszłości odsetki powyższe, liczone według 4-krotności stopy kredytu lombardowego NBP, przekroczą wysokość odsetek maksymalnych. Z tego względu w ocenie Sądu zasadnym było określenie w wyroku zakresu, w jakim strona powodowa będzie uprawniona do egzekwowania dalszych odsetek za opóźnienie, tj. w wysokości nie wyższej niż odsetki maksymalne za opóźnienie, poprzez poczynienie stosownego zastrzeżenia co do wysokości tych odsetek, o czym orzeczono również w pkt I wyroku w niniejszej sprawie. O kosztach procesu Sąd orzekł w oparciu o art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 99 i art. 105 § 2 k.p.c. mając na uwadze, ze stroną przegrywającą byli pozwani solidarnie. Zasądzona od pozwanych solidarnie na rzecz strony powodowej kwota 6.696 zł stanowi sumę celowych w rozumieniu art. 98 § 1 i 3 k.p.c. i wykazanych przez stronę powodową kosztów procesu, na którą składała się kwota uiszczonej przez stronę powodową opłaty od pozwu w łącznej wysokości 1.879 zł, kwota 4.800 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego strony powodowej przez radcę prawnego w stawce minimalnej (
z § 15 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia pozwu w niniejszej sprawie) oraz kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa udzielonego pełnomocnikowi strony powodowej. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.