Sygn. akt VIII Pa 10/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 czerwca 2018 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Małgorzat

§ 2k.p.

i przyjęcie ilości godzin przepracowanych w te dni, jako świadczenie przez powoda pracy w godzinach nadliczbowych, a w ślad za powyższym przyjęcie, że za pracę w godzinach nadliczbowych powód otrzymał w okresie żądania pozwu kwotę 782,90zł podczas gdy w okresie tym za nadgodziny przypadające w dni od poniedziałku do piątku oraz (zaliczone przez biegłego do obliczanych nadgodzin) godziny w niedziele, święta i dni wolne od pracy (soboty) powodowi wypłacona została kwota dodatków 100% 10,370,64zł. - pominięcie w ślad za opinią biegłego faktu, iż zgodnie z przepisami prawa pracy dodatek za pracę w godzinach nadliczbowych wypłacany winien być tylko raz, a nie jak czyni w obliczeniach biegły dwukrotnie, zarówno za przekroczenie dobowej liczby godzin oraz średniotygodniowej liczby godzin pracy. Metodologia rozliczenia czasu pracy zastosowana przez biegłego sądowego byłaby zasadna, gdyby powód nie otrzymał dodatku 100% za pracę w godzinach nadliczbowych. Nic sposób zgodzić się ze stanowiskiem Sądu, że za pracę w niedziele, święta i dni wolne od pracy powodowi została wypłacona kwota 782,90zł, podczas, gdy kwota dodatków 100% wypłaconych powodowi wynosiła 1.370,64zł. W związku z powyższym biegły w wyliczeniach winien pomniejszyć średniotygodniowy czas pracy o zapłacone nadgodziny w okresie rozliczeniowym albo pomniejszyć kwotę należnego powodowi wynagrodzenia za godziny nadliczbowe o wypłacone dodatki. III. Naruszenie prawa materialnego, a to: 1) art. 130 § 3 k.p. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, spełnienia ustawowych przesłanego do jego zastosowanie. 2) Naruszenie przepisu art.

§ 2k.p.

poprzez jego niezastosowanie, a w ślad za powyższym przyjęcie, że wynagrodzenie wypłacane powodowi za pracę w soboty było wynagrodzeniem wypłaconym za normatywny czas pracy, podczas gdy u pozwanej w pięciodniowym tygodniu pracy sobota była dniem wolnym od pracy i wynagrodzenie za pracę w tym dniu ustalane i wypłacane było przy uwzględnieniu tego faktu tj. zgodnie z przepisem art.

§ 2

k.p, (co między innymi) pociągnęło za sobą w sprawie niniejszej przyjęcie, ilości godzin przepracowanych w te dni, jako świadczenie przez powoda pracy w godzinach nadliczbowych, a w ślad za powyższym przyjęcie, że za pracę w godzinach nadliczbowych powód otrzymał w okresie żądania pozwu kwotę 782,90zł podczas gdy w okresie tym za nadgodziny przypadające w dni od poniedziałku do piątku oraz (zaliczone przez biegłego do obliczanych nadgodzin) godziny w niedziele, święta i dni wolne od pracy (soboty) powodowi wypłacona została kwota 39.657,05zł (tabela nr 6 opinii), 3) naruszenie przepisu § 13 ust. 3 (...) S.A. poprzez jego niezastosowanie, a w ślad za powyższym uznanie za prawidłowe dokonanego przez biegłego wyliczenia wysokości dochodzonego przez powoda wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, w sytuacji, kiedy biegły pomija fakt. że za każdy dzień pracy powoda należne mu wynagrodzenie przy normie czasu pracy wynoszącej 7,5 godziny, wypłacane było za 8 godzin. Wynikająca z tego pominięcia różnica w wysokości wynagrodzenia za godziny nadliczbowe to kwota 8.520,92zł. Wskazując powyższe zarzuty apelująca wniosła o:

1. zmianę zaskarżonego wyroku, w ten sposób, że powództwo zostanie oddalone w całości,
2. zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania przed Sądami obu instancji przy uwzględnieniu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja pozwanej jest uzasadniona jedynie w zakresie zarzutu dotyczącego pominięcia przez biegłego faktu, iż za każdy dzień pracy w soboty, niedziele i święta pracodawca wypłacił powodowi dodatek za pracę w godzinach nadliczbowych. W pozostałym zakresie apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji, przeprowadził w wystarczającym zakresie postępowanie dowodowe niezbędne do rozstrzygnięcia o przedmiocie procesu. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełniało wymogi przewidziane w art. 328 § 2 k.p.c., Sąd pierwszej instancji określił na jakich dowodach się oparł, a także wskazał przyczyny przeprowadzonej oceny dowodów. W rezultacie nie okazał się zasadny zarzut pozwanej wadliwie przeprowadzonej oceny dowodów w niniejszej sprawie. Sąd pierwszej instancji umotywował przeprowadzoną analizę dowodów. Ma ona racjonalny charakter i nie sposób twierdzić, iż przekroczono granice swobodnej oceny dowodów. Sąd Rejonowy, za wyjątkiem nieuwzględnienia faktu, iż za każdy dzień pracy w soboty, niedziele i święta pracodawca wypłacił powodowi dodatek za pracę w godzinach nadliczbowych, poczynił właściwe ustalenia faktyczne, które zostały w pełni podzielone przez Sąd drugiej instancji. W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadzała się do ustalenia czy powód świadczył pracę w godzinach nadliczbowych, a jeżeli tak, czy otrzymał za to stosowne wynagrodzenie. W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, że powód taką pracę w nadgodzinach świadczył. Przychodził wcześniej do pracy i pozostawał po godzinach pracy. Sąd pierwszej instancji szczegółowo ustalił jakie czynności związane z pracą powód musiał wykonać po przyjściu do pracy, a przed zjazdem oraz po wyjeździe a przed wyjściem z pracy. Trafnie przyjęto tutaj, że czynności te zajmowały powodowi 2 godzinny dziennie, a na zmianie E - 2,5 godziny. Pozwana nie wykazała, aby powód w tym czasie wykonywał inne czynności, tj. niezwiązane z pracą. Co prawda powód nie otrzymał bezpośredniego polecenia pracy w nadgodzinach, ale taka była praktyka przyjęta na kopalni i zachowanie powoda było akceptowane przez jego przełożonych. Zdaniem Sądu Okręgowego w stosunkach pracowniczych nie należy decydującego znaczenia przypisywać zachowaniu wymogów formalnych związanych z udzieleniem polecenia pracy w godzinach nadliczbowych, skoro pracodawca każdego dnia akceptował wykonywanie tej pracy, nadto niejako wymuszała takie postępowanie powoda organizacja pracy w zakładzie. Jak wskazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 listopada 2009r., II PK 51/09, OSNP 2011/11-12/150 „Uznaniu za pracę w godzinach nadliczbowych (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.) pracy, którą pracodawca zlecił pracownikowi i godził się na jej wykonywanie po normalnych godzinach pracy, nie przeszkadza niezachowanie reguł porządkowych wynikających z regulaminu pracy, uzależniającego podjęcie takiej pracy od pisemnego polecenia przełożonych pracownika lub wymagającego późniejszej akceptacji jej wykonania.” W ocenie Sądu Okręgowego polecenie pracy w godzinach nadliczbowych powód otrzymał poprzez ustalenie przez pozwaną zakresu obowiązków i organizację pracy osób dozoru. Słusznie też Sąd pierwszej instancji przyjął, że powód nie należał do pracowników zarządzających w imieniu pracodawcy zakładem pracy, bo nie kierował jednoosobowo zakładem pracy, nie był zastępcą takiej osoby, nie wchodził w skład organu kolegialnego zarządzającego zakładem pracy i nie był głównym księgowym. Nie był też kierownikiem wyodrębnionej jednostki organizacyjnej w rozumieniu art. 151 4 § 2 k.p. W orzecznictwie wskazuje się na dwa elementy wyróżniające tę grupę pracowników. Pierwszy odnosi się do uprawnień kierowniczych takich osób. Nie ma znaczenia źródło tych uprawnień, mogą one bowiem wynikać z postanowień umowy o pracę lub innego aktu kreującego stosunek pracy, a nawet z zakresu obowiązków danego pracownika czy z faktycznego wykonywania pracy. Jednak, jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 17 listopada 1981r., I PR 92/81, OSN 1982, nr 5-6, poz. 82, sama wzmianka w umowie o pracę, że zajmowane przez pracownika stanowisko ma charakter kierowniczy, nie ma decydującego znaczenia. Istotne jest faktyczne wykonywanie obowiązków kierowniczych przez danego pracownika, w szczególności należy zwrócić uwagę na to, czy pracownik organizował lub nadzorował pracę innych pracowników, udzielał im zwolnień od pracy, wreszcie, czy podejmował decyzje w sprawie zatrudniania nowych pracowników - wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2004r., III PK 22/04, OSNP 2005, nr 5, poz.
3. Drugim elementem koniecznym do zakwalifikowania pracownika do omawianej grupy jest organizacyjne wyodrębnienie komórki, którą kieruje dany pracownik. Nie jest istotna nazwa tej komórki, nie ma także znaczenia jej wielkość, choć - jak się wydaje - nie może ona obejmować jedynie jednego stanowiska, trudno wówczas mówić o kierownictwie. Ważne jest jednak, aby komórka ta została wyraźnie wyodrębniona organizacyjnie (tak: K. Stefański – Komentarz do kodeksu pracy, Lex 2016r.). W przedmiotowej sprawie pomimo samodzielności stanowiska powoda nie kierował on wyodrębnioną komórką organizacyjną. Również nie podejmował istotnych dla struktury zakładu czy jego części decyzji, nie odpowiadał za zatrudnienie pracowników, musiał uzgadniać zakresy prac na zmianie ze swoimi przełożonymi. Zdaniem Sądu drugiej instancji Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 278 § 1 k.p.c. poprzez oddalenie wniosku o przeprowadzenie dowodu z kolejnej opinii biegłego do spraw wynagrodzeń. Zgłoszony w apelacji wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii kolejnego biegłego był powtórzeniem tego wniosku. Przeprowadzona w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, opinia biegłego w zakresie ustalenia liczby faktycznie przepracowanych przez powoda godzin, w tym godzin nadliczbowych i wyliczenia należnego wynagrodzenia za pracę wraz z dodatkiem za pracę w godzinach nadliczbowych miała charakter pełny i wyczerpujący. W szczególności na podstawie ustaleń stanu faktycznego biegły przyjął normę czasu pracy wynoszącą 7,5 godziny na dobę i 37,5 godzin tygodniowo. Stanowisko zajmowane przez powoda - sztygara zmianowego jest stanowiskiem pracy zaliczanym do stanowisk pracy pod ziemią i zgodnie z aktami prawnymi o charakterze zakładowym obowiązującymi u poprzednika prawnego strony pozwanej czas pracy na takim stanowisku został, stosownie do treści art. 145 k.p., skrócony poprzez obniżenie ogólnych norm czasu pracy. Sąd Okręgowy podkreśla tutaj, że dokonane przez biegłego wyliczenie całego należnego powodowi wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych było prawidłowe (z tym, że należało odjąć od tak wyliczonego wynagrodzenia wypłacony już dodatek za soboty, niedziele i święta). Odnosząc się do zarzutów strony pozwanej wskazać należy, że biegły jak wynika z (...) Nr (...) k-265 i (...) Nr (...) k-266 wyliczając zarówno normalne wynagrodzenie jak i dodatek w kolumnie 4 „Ilość godzin do ustalenia stawki wynagrodzenia” i „miesięczna norma czasu pracy” przyjął 8 godzin za każdy dzień pracy w ramach ogólnej normy czasu pracy, czyli inaczej rzecz ujmując podzielił wynagrodzenie na 8 godzin (nie 7,5) za każdy dzień. Normę czasu pracy 7,5 godzin biegły ustalił wyłącznie przy wyliczaniu liczby przepracowanych godzin nadliczbowych tzn. godzin przepracowanych po przekroczeniu normy czasu pracy ustalonej na 7,5 godzin na dobę. Z zestawienia przepracowanych godzin k-255-259 i k-406 wynika, że biegły uwzględnił, ustalając wymiar czasu pracy dla powoda okoliczność, że miał on usprawiedliwione nieobecności w pracy – art. 130 § 3 k.p. Nie można się też zgodzić ze stroną pozwaną, że powód otrzymał już wynagrodzenie za przepracowane 8 godzin każdego dnia. Otrzymywał on bowiem wynagrodzenie za pracę przy ustalonej normie czasu pracy 7,5 godzin – czyli za 7,5 godzin pracy każdej doby. Biegły prawidłowo ustalił wysokość wynagrodzenia normalnego powoda w (...) Nr (...) k-265 przyjmując do jego wyliczenia wynagrodzenie zasadnicze oraz stałe dodatki: premię, Kartę Górnika, dodatek wg kodu 280 i
4. Normalne wynagrodzenie jest to wynagrodzenie, które pracownik otrzymuje stale i systematycznie w zwykłych warunkach i terminach wypłat - dodatek wg kodu 280 i 282 spełnia te wymogi. Biegły ustalając czas pracy powoda, w tym liczbę przepracowanych godzin nadliczbowych wziął pod uwagę zarówno przepracowane przez niego godziny w dni od poniedziałku do piątku oraz w soboty, niedziele i święta. Następnie ustalił wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych – zarówno wynagrodzenie normalne jak i dodatek nie uwzględniając przy tym okoliczności, że za pracę w soboty, niedziele i święta powód otrzymał już oprócz normalnego wynagrodzenia również dodatek, który widnieje na dowodach zarobkowych pod pozycją „226 dod sob”, „227 dod świę”. Pozostałe otrzymane przez powoda dodatki z tytułu pracy w soboty, niedziele i święta takie jak „232 prem SN”, „241 KG SN”, „265 III zm SN”, „281 gw dod S” nie podlegają odliczeniu od wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych gdyż są to dodatki z tytułu pracy w sobotę, niedzielę i święto. Biegły jak wynika z (...) Nr (...) k-267 od wyliczonego przez siebie wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych odjął wyłącznie wynagrodzenie widniejące na dowodach zarobkowych pod pozycją „221 zas nadg”, „222 + 223 dod nadg”, „231 premia nadg”, „241 KG nadg”. Ustalając ogólną liczbę przepracowanych przez powoda godzin, dla wyliczenia godzin nadliczbowych dobowych, biegły uwzględnił wszystkie dni, w których powód świadczył pracę w tym soboty, niedziele i święta. Biegły ustalając liczbę godzina nadliczbowych średniotygodniowych brał pod uwagę, w każdym miesiącu, wynikające z zestawienia przepracowanych godzin k- k-255-259 i k-406 godziny przepracowane podane w kolumnie „czas pracy” i „dodatkowy czas pracy” a więc czas pracy uwzględniający również pracę w soboty, niedziele i święta. Podając jako przykład miesiąc październik 2012r., listopad 2012r. i grudzień 2012r. wskazać należy, że z „zestawienia przepracowanych godzin za te miesiące k-256 wynika: - powód pracował w październiku w dniach 1-6 (od poniedziałku do soboty), 8-12 (od poniedziałku do piątku), 14-19 (od niedzieli do piątku), 21-26 (od niedzieli do piątku) i 29-31 (od poniedziałku do środy). Co daje łącznie 26 dni w tym 3 dni pracy w soboty, niedziele lub święto. Za ten miesiąc biegły wyliczył czas pracy wynikający ze zjazdu i wyjazdu – 189,05 godzin, dodatkowy czas pracy 2 lub 2,5 godzinny dziennie – 53,50 godzin, co daje łącznie 242,55 godzin; - podwód pracował w listopadzie w dniach 1-2 (czwartek-piątek), 5-10 (poniedziałek-sobota), 12-16 (poniedziałek-piątek), 19-24 (poniedziałek-sobota), 26-30 (poniedziałek-piątek). Co daje łącznie 24 dni w tym 3 dni pracy w soboty, niedziele lub święto. Za ten miesiąc biegły wyliczył czas pracy wynikający ze zjazdu i wyjazdu – 180,02 godzin, dodatkowy czas pracy 2 godzinny dziennie – 48 godzin, co daje łącznie 228,02 godzin; -powód pracował w grudniu w dniach 1 (sobota), 3 (poniedziałek), 5-7 (środa-piątek), 10-15 (poniedziałek-sobota), 17-22 (poniedziałek-sobota) i 26-29 (środa-sobota). Co daje łącznie 21 dni w tym 5 dni pracy w soboty, niedziele lub święto. Za ten miesiąc biegły wyliczył czas pracy wynikający ze zjazdu i wyjazdu – 158,35 godziny, dodatkowy czas pracy 2 godzinny dziennie – 42 godziny, co daje łącznie 200,35 godzin. Następnie biegły zsumował liczbę przepracowanych godzin za te trzy miesiące 242,55 + 228,02 + 200,35 = 670,92 godzin. Dalej od tej liczby odjął godziny nadliczbowe dobowe, ilość dni poza pełnymi tygodniami (ilość godzin poza pełnymi tygodniami) otrzymując 442,
5. Następnie ustalił ilość tygodni w okresie rozliczeniowym

§ 2k.p.

W związku z tym jednak, że za przepracowane godziny (7,5 godziny) w soboty, niedziele i święta powód otrzymał już wynagrodzenie wraz z dodatkiem Sąd od wyliczonego przez biegłego za poszczególne miesiące wynagrodzenia odjął kwoty wypłaconego dodatku zgodnie z poniższym wyliczeniem: 08.2012 dodatek SN święta 0zł (strona pozwana nie przedłożyła listy płac powoda za ten miesiąc a więc nie wykazała, że wypłaciła mu dodatek za pracę za sobotę, niedzielę i święto) zasądzono za ten okres 2.073,08zł 2.073,08zł 09.2012 dodatek SN święta 382,48zł zasądzono za ten okres 1.506,34zł 1.506,34zł – 382,48zł = 1.123,86zł 10.2012 dodatek SN święta 286,86zł zasądzono za ten okres 1.671,98zł 1.671,98zł – 286,86zł= 1.385,12zł 11.2012 dodatek SN święta 286,86zł zasądzono za ten okres 1.661,70zł 1.661,70zł –286,86zł = 1.374,84zł 12.2012 dodatek SN święta 286,86zł zasądzono za ten okres 2.627,01zł 2.627,01zł – 286,86zł = 2.340,15zł 01.2013 dodatek SN święta 384zł zasądzono za ten okres 1.820,57zł 1.820,57zł – 384zł = 1.436,57zł 02.2013 dodatek SN święta 288zł zasądzono za ten okres 1.863,03zł 1.863,03zł – 288zł = 1.575,03zł 03.2013 dodatek SN święta 384zł zasądzono za ten okres 2.722zł 2.722zł – 384zł = 2.338zł 04.2013 dodatek SN święta 288zł zasądzono za ten okres 1.702,92zł 1.702,92zł – 288zł = 1.414,92zł 05.2013 dodatek SN święta 384zł zasądzono za ten okres 1.839,34zł 1.839,34zł – 384zł = 1.455,34zł 06.2013 dodatek SN święta 384zł zasądzono za ten okres 2.761,38zł 2.761,38zł – 384zł = 2.377,38zł 07.2013 dodatek SN święta 288zł zasądzono za ten okres 1.663,24zł 1.663,24zł – 288zł = 1.375,24zł 08.2013 dodatek SN święta 96zł zasądzono za ten okres 157,72zł 157,72zł – 96zł = 61,72zł 09.2013 dodatek SN święta 480zł zasądzono za ten okres 2.364,34zł 2.364,34zł – 480zł = 1.884,34zł 10.2013 dodatek SN święta 288zł zasądzono za ten okres 1.470,63zł 1.470,63zł – 288zł = 1.182,63zł 11.2013 dodatek SN święta 384zł zasądzono za ten okres 1.789,24zł 1.789,24zł – 384zł = 1.405,24zł 12.2013 dodatek SN święta 384zł zasądzono za ten okres 2.816,54zł 2.816,54zł – 384zł = 2.432,54zł 01.2014 dodatek SN święta 289,17zł zasądzono za ten okres 1.411,12zł 1.411,12zł – 289,17zł = 1.121,95zł 02.2014 dodatek SN święta 289,17zł zasądzono za ten okres 1.503,78zł 1.503,78zł – 289,17zł = 1.214,61zł 03.2014 dodatek SN święta 192,78zł zasądzono za ten okres 2.297,52zł 2.297,52zł – 192,78zł = 2.104,74zł 04.2014 dodatek SN święta 385,56zł zasądzono za ten okres 1.486,90zł 1.486,90zł – 385,56zł = 1.101,34zł 05.2014 dodatek SN święta 289,17zł zasądzono za ten okres 431,95zł 431,95zł –289,17zł = 142,78zł 06.2014 dodatek SN święta 96,39zł zasądzono za ten okres 2.302,88zł 2.302,88zł – 96,39zł = 2.206,41zł 07.2014 dodatek SN święta 192,78zł zasądzono za ten okres 888,16zł 888,16zł – 192,78zł = 695,38zł 08.2014 dodatek SN święta 385,56zł zasądzono za ten okres 1.688,77zł 1.688,77zł – 385,56zł = 1.303,21zł 09.2014 dodatek SN święta 192,78zł zasądzono za ten okres 1.629,87zł 1.629,87zł – 192,78zł = 1.437,09zł 10.2014 dodatek SN święta 385,56zł zasądzono za ten okres 1.709,70zł 1.709,70zł – 385,56zł = 1.324,14zł 11.2014 dodatek SN święta 385,56zł zasądzono za ten okres 1.638,62zł 1.638,62zł – 385,56zł = 1.253,06zł 12.2014 dodatek SN święta 385,56zł zasądzono za ten okres 2.805,17zł 2.805,17zł – 385,56zł = 2.419,61zł 01.2015 dodatek SN święta 286,86zł zasądzono za ten okres 1.054,55zł 1.054,55zł – 286,86zł = 767,69zł 02.2015 dodatek SN święta 382,48zł zasądzono za ten okres 1.813,38zł 1.813,38zł – 382,48zł = 1.430,90zł 03.2015 dodatek SN święta 382,48zł zasądzono za ten okres 2.834,18zł 2.834,18zł – 382,48zł = 2.451,70zł 04.2015 dodatek SN święta 382,48zł zasądzono za ten okres 2.297,39zł 2.297,39zł – 382,48zł = 1.914,91zł Łącznie za powyższy okres powinna być zasądzona kwota 50.125,52zł tytułem niezapłaconego wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych. Mając powyższe na uwadze Sąd drugiej instancji, na mocy art. 386 § 1 k.p.c., zmienił zaskarżony wyrok zasądzając, w oparciu o art.

§ 1

k.p., na rzecz powoda tytułem wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych przedstawione w powyższych wyliczeniach kwoty – łącznie 50.125,52zł. Stosownie do treści art. 481 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 300 k.p. orzeczono o odsetkach ustawowych. Na mocy przepisu art. 386 § 1 k.p.c. zmieniono też rozstrzygniecie o kosztach procesu. Pozwana przegrała proces w stosunku

1. (...) (60.284,99zł : 50.125,52zł) i w tym stosunku Sąd obciążył pozwaną obowiązkiem zwrotu kosztów sądowych oraz kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie przed Sądem pierwszej instancji – art. 100 k.p.c., art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2015r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j.: Dz.U. z 2018r., poz. 300) oraz § 6 pkt 5 i § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j.: Dz.U. z 2013r., poz. 490 ze zm.). W pozostałym zakresie na mocy art. 385 k.p.c. oddalono apelację jako bezzasadną. O kosztach zastępstwa procesowego za postępowanie apelacyjne Sąd orzekł w pkt III wyroku w oparciu o zasadę wyrażoną w art. 100 k.p.c. stosunkowego rozdziału kosztów (strona pozwana przegrała proces w
2. (...) części) i przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.: Dz.U. z 2015r., poz. 1804 ze zm.) § 2 pkt 6 w zw. z § 9 ust. 1 pkt 2 i § 10 ust. 1 pkt 1 zasądzając od pozwanej na rzecz powoda kwotę 1.684zł (2.025zł x
3. (...)) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. SSO Patrycja Bogacińska-Piątek SSO Małgorzata Andrzejewska SSR(del.) Magdalena Kimel Sędzia Przewodniczący Sędzia