← Polska

VI Ka 530/18

Sygnatura akt VI Ka 530/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 lipca 2018 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Grażyna Tokarczyk (spr.)

§ 4kk popełnione w dniu 30.05.2012r.

został skazany na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczono środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, obciążono go kosztami sądowymi. IV. Sądu Rejonowego w Bytomiu z dnia 26 lipca 2013r. w sprawie II K 183/13, mocą którego za ciąg 3 przestępstw z art. 244 kk popełnionych w dniach 10.10.2012r., 24.10.2012r. i 14.02.2013r. został skazany na jedną karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, zwolniono go od kosztów sądowych. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 5 listopada 2013r., XXIII Ka 677/13 utrzymano w mocy ww. wyrok. V. Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach z dnia 27 sierpnia 2013r. w sprawie VI K 181/13, mocą którego za przestępstwo z art. 244 kk popełnione w dniu 8.12.2012r. został skazany na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, zasądzono koszty sądowe. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 17 grudnia 2013r., VI Ka 1107/13 utrzymano w mocy ww. wyrok. VI. Sądu Rejonowego w Bytomiu z dnia 11 września 2013r. w sprawie II K 474/13, mocą którego za przestępstwo z art. 244 kk popełnione w dniu 6.04.2013r. został skazany na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności; zasądzono koszty sądowe. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 6 grudnia 2013r., XXIII Ka 734/13 utrzymano w mocy ww. wyrok. VII. Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 13 września 2013r. w sprawie IX K 1924/12, mocą którego za przestępstwo z art.

§ 1kk popełnione w dniu 13.04.2011r.

został skazany na karę 1 roku pozbawienia wolności, orzeczono środek karny zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 4 lat, zobowiązano go do zwrotu prawa jazdy właściwemu organowi, zasądzono koszty sądowe. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 11 marca 2014r. w sprawie VI Ka 16/14 utrzymano ww. wyrok w mocy. VIII. Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach z dnia 31 marca 2014r. w sprawie II K 1179/12, mocą którego za przestępstwo z art.

§ 4kk popełnione w dniu 3.10.2012r.

został skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat próby, wymierzono 100 stawek dziennych grzywny po 10 zł każda stawka, orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 2 lat, zasądzono koszty sądowe. IX. Sądu Rejonowego w Opolu z dnia 26 stycznia 2017r. w sprawie II K 924/16, mocą którego za przestępstwo z art.

§ 1i 4 kk i art.

180a kk przy zast. art. 11 § 2 kk popełnione w dniu 9.09.2016r. został skazany na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczono zakaz dożywotniego prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, zwolniono skazanego od kosztów sądowych. X. wyrok łączny Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach z dnia 10 lipca 2017r. w sprawie II K 273/17, mocą którego w punkcie 1 sentencji połączono kary jednostkowe wymierzone za przestępstwa objęte wyrokami opisanymi wyżej w punktach III, V, VII i VIII i wymierzono skazanemu karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, w punkcie 2 sentencji połączono środki karne zakazu prowadzenia pojazdów orzeczone wyrokami opisanymi wyżej w punktach III, VII i VIII i wymierzono łącznie środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 7 lat, w punkcie 3 sentencji połączono kary jednostkowe wymierzone za przestępstwa objęte wyrokami opisanymi wyżej w punktach IV i VI i wymierzono skazanemu karę łączną 10 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach wyrokiem łącznym z dnia 20 marca 2018r. sygn. akt II K 940/17 orzekł, że:

  1. na mocy art. 85 § 1 i 2 kk i art. 86 § 1 i 4 kk łączy kary pozbawienia wolności orzeczone wobec skazanego D. F.: - karę orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Opolu z dnia 26 stycznia 2017r. w sprawie II K 924/16 opisanym wyżej w punkcie IX oraz - kary łączne orzeczone w punkcie 1 oraz w punkcie 3 sentencji wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach z dnia 10 lipca 2017r. w sprawie II K 273/17 opisanego wyżej w punkcie X i w ich miejsce wymierza skazanemu karę łączną 2 (dwóch) lat i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności;
  2. pozostałe rozstrzygnięcia zawarte w połączonych wyrokach podlegają odrębnemu wykonaniu;
  3. na mocy art. 572 kpk umarza postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego w pozostałym zakresie;
  4. na mocy art. 577 kpk na poczet orzeczonej w punkcie 1 kary łącznej pozbawienia wolności zalicza skazanemu okresy kar dotychczas odbytych w sprawach objętych karą łączną 1 roku i 6 miesięcy orzeczoną w punkcie 1 sentencji wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach o sygn. akt II K 273/17 od 3.10.2012r. do 4.10.2012r., 25.10.2012r., od 6.04.2013r. do 6.07.2013r., od 9.09.2016r. do 16.09.2016r., od 30.07.2017r. do 30.10.2017r., nadto kara ta ulega skróceniu o 96 dni odpowiadających liczbie uiszczonych stawek dziennych grzywny orzeczonej na mocy art. 71 § 1 kk wyrokiem Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach w sprawie o sygn. akt II K 1179/12 oraz okres kary dotychczas odbytej w sprawie Sądu Rejonowego w Opolu II K 924/16 od 30.10.2017r. do 20.03.2018r.;
  5. na mocy art. 223 ust. 1 ustawy z 6.07.1982r. o radcach prawnych zasądza od Skarbu Państwa na rzecz r. pr. J. Ż. kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych, 60/100, w tym VAT) tytułem nieopłaconych kosztów obrony świadczonej skazanemu z urzędu;
  6. na mocy art. 624 § 1 kpk zwalnia skazanego od ponoszenia kosztów sądowych związanych z wydaniem wyroku łącznego, obciążając nimi Skarb Państwa. Obrońca zarzucił rażącą niewspółmierność kary, wnosząc o wymarzenie łagodniejszej kary z zastosowaniem zasady absorpcji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skazany w osobistej apelacji zarzucił błędne zastosowanie przepisów o wyroku łącznym poprzez zastosowanie przepisów mniej korzystnych dla oskarżonego w przedmiocie wykonywanych środków karnych w postaci zakazów prowadzenia pojazdów, grzywien oraz zarządzonych na zasadzie art. 89 § 1 a kk kar pozbawienia wolności, nie zastosowanie i pominięcie jakichkolwiek okoliczności przemawiających za zastosowaniem zasad pełnej absorpcji, rozpoznanie sprawy przez Sąd niewłaściwy miejscowo, gdyż podstawą wydania wyroku łącznego był wyrok Sądu Rejonowego w Opolu z dnia 26 stycznia 2017 r. w sprawie II K 924/16, rozpoznanie sprawy przez Sędziego, który na zasadzie art. 40 § 1 kpk winien być wyłączony od udziału w sprawie, gdyż wydał w stosunku do skazanego wcześniej wyrok łączny objęty węzłem kary łącznej z wyrokiem II K 940/17, a który to wyrok II K 273/17 został zaskarżony oraz zmieniony przez Sąd odwoławczy. Skazany wniósł o zmianę wyroku i wymierzenie mu kar łącznych na zasadzie pełnej absorpcji, o połączenie na zasadzie art. 90 § 1 kk środków karnych w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz zaliczenie na poczet wykonywanych środków karnych 7 lat zakazu prowadzenia pojazdów orzeczonego w wyroku II K 273/17, co ma istotne znaczenie w świetle art. 182 a § 1 kkw oraz art. 84 § 2 a kk, wnosząc o rozpoznanie4 wniosku o wydanie wyroku łącznego przez Sąd właściwy miejscowo tj. Sąd Rejonowy w Opolu. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacje skazanego i jego obrońcy nie zasługują na uwzględnienie. Sąd Rejonowy przeprowadził w niniejszej sprawie pełne postępowanie w zakresie koniecznym dla prawidłowego orzekania, trafnie rozpoznał skazania, które należało poddać badaniu tak, gdy chodzi o wyroki jednostkowe, jak i wyrok łączny. Zastosował trafnie stan prawny, w o czym w sposób wyczerpujący i zasługujący na akceptację wypowiedział się w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Podkreślenia wymaga, że żaden z zarzutów tak apelacji obrońcy, jak i osobistej skazanego nie był trafny, a przede wszystkim postawione zostały w oderwaniu od realiów sprawy oraz bez zapoznania się z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku. Nie są zatem trafne zarzuty skazanego dotyczące właściwości miejscowej, ani też istnienia podstawy wyłączenia Sędziego rozpoznającego sprawę. Po pierwsze zgodnie z art. 569 § 1 kpk jeżeli zachodzą warunki do orzeczenia kary łącznej w stosunku do osoby, którą prawomocnie skazano lub wobec której orzeczono karę łączną wyrokami różnych sądów, właściwy do wydania wyroku łącznego jest sąd, który wydał ostatni wyrok skazujący lub łączny w pierwszej instancji, orzekający kary podlegające łączeniu. Ponieważ względem skazanego, zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, zastosowanie znalazły przepisy regulujące kwestie wydania wyroku łącznego wprowadzone tą ustawą, ostatnim wyrokiem łącznym był wyrok Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach z dnia 10.07.2017 r., a tym samym Sąd ten był właściwy w przedmiocie orzekania o karze łącznej. Z kolei zgodnie z art. 40 § 1 pkt 7 kpk sędzia jest z mocy prawa wyłączony od udziału w sprawie, jeżeli brał udział w wydaniu orzeczenia, które zostało uchylone. Jak sam apelujący zauważył wyrok uprzednio zapadły a zatem w sprawie II K 273/17, nie został uchylony, a dokonana zmiana dotyczyła zaliczenia dokonanego na poczet kary łącznej oraz umorzenia postępowania. Postanowieniem z dnia 22.02.2018 r. rozpoznany został wniosek o wyłączenie Sędziego wyznaczonego do rozpoznania sprawy, a w orzeczeniu tym nie sposób doszukać się wadliwości, która mogłaby rzutować na dostrzeżenie obrazy prawa procesowego. Skazany nie potrafił też sprecyzować, o jakie to korzystniejsze przepisy chodzi. Co do grzywien przypomnieć wypada, że były one już przedmiotem badania w sprawie II K 273/17, orzeczone zostały jeszcze w sprawach VI 886/08 i III 1204/10, przy czym przestępstwa, za które je wymierzono nie pozostawały w zbiegu realnym- drugie skazany popełniał po wydaniu pierwszego wyroku, zaś w związku z nowym skazaniem, bo takiego na karą grzywny nie było, nie zachodzi potrzeba orzekania kary łącznej, a zatem stosowania obecnie obowiązujących regulacji. Odnosząc się do kar pozbawienia wolności, przypomniec trzeba, że w sprawie II K 273/17 Sąd orzekał zgodnie z poprzednio obowiązującymi przepisami i wydał wyrok łączny, który uprawomocnił się. Natomiast czyn objęty skazaniem Sadu Rejonowego w Opolu w sprawie II K 924/16 skazany popełnił w dniu 9.09.2016r., a zatem po wydaniu wszystkich wcześniejszych wyroków jednostkowych, czyli kara nim orzeczona nie mogła być połączona z żadną z wcześniej wymierzonych. Jeżeli chodzi natomiast o orzeczone środki karne, Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu Rejonowego, że ze względu na różny ich zakres a to zakaz dożywotniego prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i zakaz 7 lat prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych tylko w ruchu lądowym, nie można było dojść do wniosku, że istnieje możliwość połączenia wskazanych zakazów. Przyjmuje się, że łączeniu na podstawie art. 90 § 2 mogą podlegać jedynie zakazy rodzajowo i zakresowo tożsame. Zakazy różniące się zakresem lub przedmiotem, mimo że z punktu widzenia art. 39 pkt 3 stanowią zakazy tego samego rodzaju, nie podlegają łączeniu (tak min. Piotr Kardas w Autorzy: Wróbel W. (red.), Zoll A. (red.), Barczak-Oplustil A., Bielski M., Bogdan G., Ćwiąkalski Z., Dąbrowska-Kardas M., Górowski W., Iwański M., Jakubowski M., Jodłowski J., Kardas P., Majewski J., Małecki M., Plich A., Pyrcak-Górowska M., Raglewski J., Szewczyk M., Tarapata S., Kodeks karny. Część ogólna. Tom I. Cześć II. Komentarz do art. 53-116, WK, 2016). Odnosząc się natomiast do zarzutu rażącej niewspółmierności kary Sąd odwoławczy ocenił, że Sąd I instancji rozstrzygając o potrzebie racjonalizacji kar podlegających wykonaniu wobec skazanego oraz niejako podsumowaniu jego działalności stanowiącej naruszenie norm prawnych, prawidłowo rozważył okoliczności podmiotowo- przedmiotowe zachowań, za które orzekane były kary i kary łączne, a także wzgląd na wychowawcze oddziaływanie kary. Z pewnością skazany nie popełniał przestępstw po raz pierwszy, lecz wielokrotnie naruszał podobne dobra prawem chronione, rażąco lekceważąc normy prawne oraz zapadające wobec niego wyroki skazujące, a wcześniej stosowane represje nie osiągnięty właściwego efektu w postaci powstrzymania od popełniania przestępstw. Dlatego w karze łącznej orzeczonej względem skazanego w zaskarżonym wyroku nie sposób upatrywać surowości, jest ona wyważona i winna odnieść pożądany cel tak w zakresie prewencji indywidualnej, jak i generalnej. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.