Podróż służbowa kierowcy, to w myśl art. 2 pkt 7 ustawy, o jakiej mowa, w brzmieniu obowiązującym od 3 kwietnia 2010 r., a więc w całym okresie objętym sporem w niniejszej sprawie, to każde zadanie służbowe polegające na wykonywaniu na polecenie pracodawcy:
Przepis art.
k.p. reguluje kwestie należności pracowników w związku z kosztami odbywanych przez nich podróży służbowych. W myśl art.
pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową, przy czym wysokość oraz warunki ustalania tych należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, określa rozporządzenie. Zgodnie z art.
warunki wypłacania należności z tytułu podróży służbowej pracownikowi zatrudnionemu u innego pracodawcy niż wymieniony w § 2 (a zatem innego niż państwowa lub samorządowa jednostka sfery budżetowej) określa się w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie wynagradzania albo w umowie o pracę, jeżeli pracodawca nie jest objęty układem zbiorowym pracy lub nie jest obowiązany do ustalenia regulaminu wynagradzania. Gdy układ zbiorowy pracy, regulamin wynagradzania lub umowa o pracę nie zawierają postanowień, o których mowa w § 3, pracownikowi przysługują należności na pokrycie kosztów podróży służbowej odpowiednio według przepisów, o których mowa w § 2 (art.
Postanowienia układu zbiorowego pracy, regulaminu wynagradzania lub umowy o pracę nie mogą ustalać diety za dobę podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju w wysokości niższej niż dieta z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju określona dla pracownika, o którym mowa w § 2 (art.
W okresie objętym sporem kwestię należności z tytułu podróży służbowych pracowników państwowych lub samorządowych jednostek sfery budżetowej regulowało rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz.U. z 2013 r. poz.167). Strony w umowie o pracę określiły wysokość diety na kwotę 15 euro za dobę podróży służbowej i jest to regulacja dopuszczalna w rozumieniu wskazanych powyżej regulacji. Powód w październiku 2017 r. był w podróży służbowej przez 19 dni. Ze względu jednak na niektóre niepełne doby, pracodawca naliczył dietę w kwocie 252 euro (k. 39). Z kolei w listopadzie 2017 r. powód przebywał w podróży służbowej przez 16 dób, co daje łącznie 240 euro. Okolicznością niesporną było, że pracodawca nie wypłacił diety za oba sporne miesiące. Suma to 492 euro. Powód dochodził natomiast z tego tytułu kwoty 525 euro i w zakresie różnicy między tymi dwoma wielkościami powództwo podlegało oddaleniu. Kolejne żądanie dotyczyło zwrotu kaucji, uiszczonej niespornie przez powoda w kwocie 1.000 zł, na poczet zabezpieczenia zniszczeń mieszkania służbowego, które otrzymał. Powód już toku procesu zwrócił klucze do mieszkania, a świadek strony pozwanej W. W. zeznała, że mieszkanie nie nosiło żadnych śladów zniszczeń. Zatem zgodnie z ustaleniami stron świadczenie to podlega zwrotowi. Podstawę prawną w tym wypadku stanowi art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (Dz.U. Nr 71, poz. 733 ze zm.). Ostatnie żądanie dotyczyło sprostowania świadectwa pracy, poprzez zamieszczenie w nim adnotacji, że umowa o pracę ustała w wyniku wypowiedzenia złożonego przez pracodawcę i podlegało oddaleniu, jako przedwczesne. Zgodnie z treścią art. 97 § 2 1 kodeksu pracy, pracownik może w ciągu 7 dni od otrzymania świadectwa pracy wystąpić z wnioskiem do pracodawcy o sprostowanie świadectwa. W razie nieuwzględnienia wniosku pracownikowi przysługuje, w ciągu 7 dni od zawiadomienia o odmowie sprostowania świadectwa pracy, prawo wystąpienia z żądaniem jego sprostowania do sądu pracy. Żądanie powoda należało ocenić przez pryzmat art. 97 § 3 k.p., zgodnie z którym jeżeli z orzeczenia sądu pracy wynika, że rozwiązanie z pracownikiem umowy o pracę bez wypowiedzenia z jego winy nastąpiło z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu w tym trybie umów o pracę, pracodawca jest obowiązany zamieścić w świadectwie pracy informację, że rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło za wypowiedzeniem dokonanym przez pracodawcę. Z treści tego przepisu wynika jednak, że podstawą do sprostowania świadectwa pracy będzie dopiero prawomocne orzeczenie sądu pracy zasądzające odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę. Dopiero prawomocne rozstrzygnięcie Sądu pracy aktualizuje obowiązek pracodawcy, który ma 3 dni na wydanie właściwego świadectwa pracy (§ 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 15 maja 1996 r. w sprawie szczegółowej treści świadectwa pracy oraz sposobu i trybu jego wydawania i prostowania – Dz. U. Nr 60, poz. 282 ze zm.). Potwierdza to wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2016 r. (II PK 359/14), gdzie wskazano, że zobowiązania wynikające z przyjęcia fikcji prawnej przewidzianej art. 97 § 3 k.p. powstają po prawomocnym orzeczeniu sądu pracy, a ich wymagalność nie może wyprzedzać tej daty. Zatem dopiero po uprawomocnieniu się wyroku wydanego w tej sprawie uaktualni się obowiązek pracodawcy zamieszczenia w świadectwie informacji , że rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło za wypowiedzeniem dokonanym przez pracodawcę. Powództwo zgłoszone równocześnie z odwołaniem od rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia musi być uznane za przedwczesne. Jeżeli pracodawca nie zrealizuje swoje obowiązku i nie sprostuje świadectwa pracy po uprawomocnieniu się wyroku, powód będzie mógł wystąpić z nowym pozwem. Odsetki ustawowe zasądzono na mocy art. 481 § 1 k.c. w związku z art. 300 k.p. Odsetki od odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę zasądzono od dnia doręczenia odpisu pozwu pozwanej. Regułą jest bowiem, że odszkodowanie staje się wymagalne z momentem wezwania do zapłaty albo dokonania innej czynności zastępującej to wezwanie (podobnie w uchwale SN z 6 marca 2003, III PZP 3/03, OSNP 2004/5/74). W zakresie pozostałych żądanych przez powoda odsetek (od dnia złożenia pozwu) powództwo o odsetki oddalono. W przypadku wynagrodzenia termin wypłaty wynika z art. 85 § 2 k.p., a odsetki należą się od dnia następnego – tj. odpowiednio od 11 listopada 2017 r. Natomiast w odniesieniu do wynagrodzenia za listopad 2017 r. odsetki ustawowe zasądzono od 1 lutego 2018 r., tj. od dnia doręczenia odpisu pozwu, z którym pozwany otrzymał kartę pracy powoda za ten miesiąc. W przypadku diet ustawowe odsetki od świadczenia za październik 2017 r. zasądzono od dnia wniesienia pozwu (zgodnie z żądaniem powoda), mając na uwadze, że termin rozliczenia diet wynikający z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. przypada na 14 dni od zakończenia podróży. W odniesieniu do diety za listopad 2018 r. odsetki zasądzono od dnia doręczenia odpisu pozwu, wraz z którym pozwany otrzymał kartę pracy powoda za listopad 2018 r. wskazującą na liczbę dni w podróży służbowej. Odsetki od kaucji mieszkaniowej zasądzono od dnia 4 sierpnia 2018 r., mając na uwadze, że powód zwrócił klucze do mieszkania w dniu 3 sierpnia 2018 r. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 kpc, 99 kpc oraz 100 kpc, mając na uwadze, że powód wygrał całości powództwo w ramach odwołania od rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia. Wysokość kosztów zastępstwa procesowego w tym wypadku wynika z § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 265), obowiązującego w chwili wszczęcia niniejszej sprawy. Zgodnie z jego treścią stawki minimalne w sprawach z zakresu prawa pracy w przypadku roszczeń o nawiązanie umowy o pracę, uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne, przywrócenie do pracy lub ustalenie sposobu ustania stosunku pracy wynoszą 180 zł. Stawka ta wynika z zasady ujednolicenia stawek, niezależnie od wyboru żądania pomiędzy przywróceniem do pracy, a odszkodowaniem (uchwała składu 7 sędziów z 24.02.2011 r., I PZP 6/10, nie publ.). Natomiast w odniesieniu do pozostałych roszczeń pieniężnych stawka kosztów zastępstwa wynosi 1.800 zł (§ 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 3 ust. 5 rozporządzenia). Sąd wziął pod uwagę, że powód uległ tylko w minimalnej części tych roszczeń. Z kolei stawka dla powództwa o sprostowanie świadectwa pracy wynosi 60 zł (§ 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia), a w tym wypadku wygrywającą była strona pozwana. Zatem 180 + 1800 – 60 = 1920 zł kosztów. Rygor natychmiastowej wykonalności nadano z urzędu punktowi pierwszemu do wysokości ostatniego jednomiesięcznego wynagrodzenia zasadniczego powoda, na mocy art. 477 2 § 1 k.p.c. Rozstrzygniecie o kosztach sądowych oparto na przepisie art. 113 § 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych ( Dz. U. Nr 167, poz. 1398), w myśl którego kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. Rozstrzygnięcie to znajduje potwierdzenie w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 5 marca 2007 r. (I PZP 1/07), w której Sąd ten wskazał, iż sąd w orzeczeniu kończącym w instancji sprawę z zakresu prawa pracy, w której wartość przedmiotu sporu nie przewyższa kwoty 50.000 zł: obciąży pozwanego pracodawcę na zasadach określonych w art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.) kosztami sądowymi, których nie miał obowiązku uiścić pracownik wnoszący powództwo lub odwołanie do sądu (art. 96 ust. 1 pkt 4 tej ustawy); z wyłączeniem opłat od pism wymienionych w art. 35 ust. 1 zdanie pierwsze tej ustawy. Pozwaną obciążono nieuiszczoną opłatą (5%) od pozwu w zakresie, w jakim Sąd zasądził roszczenie. ZARZĄDZENIE 1.(...) 2. (...) 3.(...) 11.10.2018
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.