k.k., a nadto naruszył zakaz prowadzenia w ruchu lądowym wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio, orzeczony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Szczytnie sygn. akt II K 550/15, oraz nie zastosował się do decyzji nr (...)z dnia 9 stycznia 2017 roku wydanej przez Starostę (...) o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. B tj. o przestępstwo z art.
w zb. z art. 180a k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. I. oskarżonego R. J. uznaje za winnego zarzucanego mu czynu, tj. przestępstwa z art.
w zb. z art. 180a k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazuje go, zaś na podstawie art. 11 §3 k.k. w zw. z art.
wymierza mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 42 §4 k.k. orzeka wobec oskarżonego środek karny dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych; III. na podstawie art. 43a §2 k.k. zobowiązuje oskarżonego do uiszczenia świadczenia pieniężnego w kwocie 10.000 (dziesięciu tysięcy) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej; IV. na podstawie art. 63 §1 k.k. na poczet orzeczonej kary zalicza okres rzeczywistego pozbawienia oskarżonego wolności w sprawie od dnia 15.12.2017 r. godz. 23:30 do dnia 16.12.2017 r. godz. 01:15; V. na podstawie art. 624 §1 k.p.k., art. 626 §1 k.p.k. i art. 17 ust.1 i 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych (Dz.U. 1983r. Nr 49 poz. 223 z późn. zmian.) zwalnia oskarżonego od obowiązku zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, w tym opłaty. UZASADNIENIE Sąd ustalił następujące fakty za udowodnione: Oskarżony R. J. jest 47 letnim, karanym, bezrobotnym (...). Wyrokiem Sądu Rejonowego w Szczytnie z dnia 21 kwietnia 2016 roku w sprawie II K 550/15 wymieniony skazany został za przestępstwo z art.
Wyrokiem tym orzeczono wobec oskarżonego dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Decyzją z dnia 09 stycznia 2017 roku wydaną przez Starostę (...) cofnięto oskarżonemu uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii (...). W dniu 15 grudnia 2017 roku oskarżony spożywał alkohol w postaci piwa. Około godziny 21-tej, mimo obowiązującego zakazu, wsiadł za kierownicę samochodu osobowego marki V. (...) o nr rej. (...) i jeździł nim po drogach miejscowości S.. Około godziny 21:30 na prostym odcinku drogi, w trakcie wykonywania manewru wymijania z samochodem m-ki A. (...) o nr rej. (...) kierowanym przez G. K., który przewoził pasażerów A. J., G. P., T. J. i T. C., zjechał nagle na lewy pas jezdni powodując zderzenie boczne z tym samochodem, w wyniku którego ułamane zostało w nim lusterko boczne lewe. Oskarżony nie zatrzymał się i kontynuował jazdę. G. K. zawrócił za oskarżonym i jadąc za nim dawał mu światłami sygnały by się zatrzymał, na co ten nie reagował. Po przejechaniu kilkuset metrów R. J. zjechał w boczną drogę i zatrzymał samochód. G. K. wysiadł ze swojego samochodu, podbiegł do pojazdu oskarżonego, otworzył drzwi kierowcy i wyjął kluczyki ze stacyjki. Po otworzeniu drzwi samochodu G. K. poczuł od oskarżonego silną woń alkoholu w związku z czym niezwłocznie o zaistniałej sytuacji zawiadomił Policję. Przybyli na miejsce funkcjonariusze Policji przewieźli R. J. do KPP w S., gdzie został on poddany badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Badanie wykazało, że znajdował się on w stanie nietrzeźwości posiadając o godz. 23:45 - 0,76 mg/l, 23:47 - 0,79 mg/l oraz 00:02 - 0,72 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Powyższe fakty Sąd ustalił w oparciu o następujące dowody: - częściowo wyjaśnienia oskarżonego R. J. k. 95-96, k. 21; - zeznania świadków : M. S. k. 101v, 41v, G. K. k.101v-102, 23v, T. J. k. 102, 51v, G. P. k. 102-102v, 53v, T. C. k. 102v, 56v, A. J. k. 102v-103, 57v; - dokumenty: protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości k. 3, protokół oględzin rzeczy k. 4-4v, protokół zatrzymania osoby k. 37-38, odpis wyroku II K 550/15 k. 48-49, odpis wyroku VII Ka 784/16 k. 50, pismo ze Starostwa Powiatowego w S. k. 61-63, odpis wyroku VI K 369/07 k. 68-69, dane o karalności k. 71-72, opinia sądowo-psychiatryczno-psychologiczna k. 122-126. Oskarżony R. J. nie przyznał się do zarzucanego mu czynu. W wyjaśnieniach złożonych w dochodzeniu podał, że nie kierował samochodem m-ki V. (...) ponieważ samochodem tym jeździ tylko jego żona. On nie przypomina sobie, żeby jeździł feralnej nocy tym samochodem. W dniu 15 grudnia 2017 r. spał w tym samochodzie, tego dnia wypił mocne piwo, ale nie potrafił wskazać w jakiej ilości. Na rozprawie oskarżony wyjaśnił, że 15 grudnia 2017 r. nie jechał samochodem V. (...), nie wie kto mógł nim jechać. Wskazał, że w wyniku wypadku z jesieni, kiedy to potrącony został przez samochód doznał pęknięcia żeber i obojczyka, w czasie zdarzenia miał jeszcze lewą nogę w gipsie od stopy aż do kolana. Podał, że samochód był w naprawie u osób prywatnych. Tego dnia samochód ten miał być podstawiony do S., w związku z czym udał się pieszo z S. do S. by go odebrać. W S. poprosił nieznaną mu osobę o przewiezienie go do S.. Wyjaśnił, że nie wie co się stało na drodze, pamięta jedynie, że w momencie przyjazdu Policji był koło samochodu. (wyjaśnienia oskarżonego k. 21,95-96). Sąd zważył, co następuje: Ustaleń faktycznych w sprawie Sąd dokonał na podstawie zeznań świadków G. K., T. J., G. P., T. C. i A. J., którzy jechali pojazdem m-ki A. (...) uczestniczącym w kolizji drogowej z samochodem osobowym V. (...) kierowanym przez R. J., a następnie obserwowali jazdę oskarżonego drogami miejscowości S. aż do jego zatrzymania się w bocznej drodze. Z zeznań wyżej wymienionych bezpośrednich, naocznych świadków zdarzenia jednoznacznie wynika, że pojazdem marki V. (...) kierował oskarżony R. J., a w samochodzie tym oprócz niego nie znajdowały się żadne inne osoby. Ponadto wymienieni zaobserwowali, po wyjściu oskarżonego z auta, iż znajduje się pod wpływem alkoholu, poruszał się bowiem chwiejnym krokiem, bełkotał i czuć było od niego woń alkoholu. Świadkowie, wbrew temu co podawał oskarżony, nie zaobserwowali natomiast by miał on nogę w gipsie. Sąd uznał powyższe zeznania świadków za wiarygodne, albowiem były one logiczne, spójne oraz wzajemnie zgodne. Świadkowie nie komentowali zdarzenia, opisali jedynie to w czym sami brali udział. Wsparciem zeznań wskazanych świadków są wiarygodne zeznania M. S., f-sza Policji, osoby obcej, wykonującej czynności służbowe, niezainteresowanej w bezpodstawnym pomawianiu oskarżonego. Świadek po zgłoszeniu zdarzenia przez G. K. skierowany został na miejsce przez dyżurnego KPP S.. Tam od wymienionego dowiedział się o tym, że oskarżony kierując samochodem marki V. (...) spowodował kolizję. Świadek nie zaobserwował na miejscu zdarzenia innych osób niż będący pod wyraźnym wpływem alkoholu R. J. oraz kierowca i pasażerowie samochodu m-ki A.. Z zeznań M. S. wynika ponadto, że oskarżony na miejscu zdarzenia był bardzo pobudzony, poruszał się szybko, nie miał nogi w gipsie. Ponadto jako wiarygodne Sąd uznał także korespondujące z zeznaniami w/wym. świadków dokumenty w postaci protokołu z przebiegu badania stanu trzeźwości (k. 3), protokołu oględzin rzeczy (k. 4-4v) oraz protokołu zatrzymania osoby (k. 37-38), sporządzone przez powołane do tego osoby, niekwestionowane przez strony, z których wynika, że oskarżony w czasie zdarzenia znajdował się w stanie nietrzeźwości i spowodował kolizję drogową w wyniku, której uszkodzony został pojazd m-ki A. (...). Wyjaśnieniom oskarżonego, poza tą ich częścią, w której wskazał, iż w dniu 15 grudnia 2017 r. spożywał alkohol i momencie przyjazdu funkcjonariuszy Policji znajdował się przy samochodzie marki V. (...), Sąd nie dał wiary uznając je za wyjątkowo kłamliwe i naciągane, stanowiące jedynie wyraz przyjętej przez niego nieudolnej linii obrony. Wyjaśnieniom tym przeczą jednoznacznie zeznania powyższych świadków, z których wynika ponad wszelką wątpliwość, że to oskarżony kierował samochodem m-ki V., a w samochodzie tym nie było innych osób. Kierowca A. zawrócił bowiem za oskarżonym i widział on, tak jak i pasażerowie jego samochodu, jak samochód V. (...) skręcił w boczną ulicę i tam się zatrzymał, w środku był tylko oskarżony siedzący za kierownicą. Oskarżony próbował kreować fałszywą rzeczywistość podając, że nie mógł prowadzić auta, ponieważ miał nogę w gipsie, czemu stanowczo przeczą zeznania świadków. Z ich zeznań wynika, że poruszał się swobodnie. Ponadto twierdzeniom oskarżonego, że znalazł w S. kogoś obcego, kto miał zawieźć go do S., nie tylko brak w tej części spójności – początkowo podał, że samochodem mogła jechać tylko żona, ale są one całkowicie absurdalne. Sąd nie dopatrzył się okoliczności, które wyłączałyby winę oskarżonego, bądź też w inny sposób wykluczały jego odpowiedzialność karną. W czasie czynu był w pełni poczytalny mając świadomość tego co czynił – co było przedmiotem opinii biegłych lekarzy psychiatrów i psychologa (k. 122-126). Sąd wnioski zawarte w opinii w pełni podzielił, nie dopatrując się jakichkolwiek przesłanek, które ewentualnie mogłyby podważyć rzetelność czy fachowość biegłych. W konsekwencji Sąd uznał oskarżonego R. J. za winnego tego, że w dniu 15 grudnia 2017 roku w m. S. prowadził w ruchu lądowym samochód osobowy marki V. (...) o nr rej. (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości, posiadając wskazane powyżej na wstępie poziomy zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu. Z uwagi na to, że oskarżony czynu dopuścił się będąc już skazany za takie samo przestępstwo (wyrok II K 550/15 – k. 48-49) i że nie zastosował się do dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych oraz do decyzji nr (...)z dnia 9 stycznia 2017 roku wydanej przez Starostę (...) o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. B (k. 61-63), jego zachowanie zakwalifikować należało jako występek z art.
w zb. z art. 180a k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. Za to przestępstwo Sąd na podstawie art. 11 §3 k.k. w zw. z art.
wymierzył R. J. karę 10 miesięcy pozbawienia wolności. Jako okoliczność obciążającą Sąd uwzględnił przede wszystkim uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego, w tym za przestępstwo z art.
(dane o karalności k. 71-72) oraz fakt, iż oskarżony w wyniku swojego nieodpowiedzialnego zachowania spowodował kolizję drogową. Sąd miał także na uwadze, że R. J. kierował pojazdem mechanicznym bez jakiegokolwiek ważnego powodu (nie brał udziału w akcji ratowniczej, itp.), mając pełną świadomość obowiązującego go dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych (k. 62). Nie tylko stałe, powtarzające się informacje w mediach o tragicznych skutkach kierowania pojazdami w stanie nietrzeźwości, ale zapadłe wobec oskarżonego wyroki nie powstrzymały go przed złamaniem prawa. Wykazał on tym samym wyjątkową pogardę dla prawa i innych uczestników ruchu drogowego, przy czym niewiele brakowało by doprowadził do wypadku z poważniejszymi konsekwencjami dla kierującego i pasażerów samochodu marki A.. Sąd nie doszukał się po stronie oskarżonego żadnych szczególnych okoliczności łagodzących. Zgodnie z art. 42 §4 k.k. Sąd zobligowany był orzec wobec R. J., jako sprawcy przestępstwa z art.
Na podstawie art. 43a §2 k.k. należało ponadto orzec wobec oskarżonego obowiązek uiszczenia świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie co najmniej 10.000 (dziesięciu tysięcy) złotych. W ocenie Sądu tak orzeczona kara spełni swoje zadania w zakresie prewencji ogólnej - uzyskując właściwy oddźwięk i skutek społeczny, przede wszystkim w środowisku, w którym przebywa oskarżony - oraz szczególnej, a zwłaszcza zapobiegnie popełnieniu w przyszłości nowego przestępstwa wpływając na niego wychowawczo. Jest adekwatna do stopnia zawinienia oskarżonego i społecznej szkodliwości czynu. Oskarżony swym zachowaniem wykazał, że jest sprawcą niepoprawnym, tym samym wymaga dłuższej izolacji od społeczeństwa i poddania go systematycznemu procesowi resocjalizacji w warunkach izolacji więziennej. Na podstawie art. 63 §1 k.k. Sąd zaliczył na poczet orzeczonej kary okres rzeczywistego pozbawienia oskarżonego wolności w sprawie od dnia 15.12.2017 r. godz. 23:30 do dnia 16.12.2017 r. godz. 01:15. Z uwagi na trudną sytuację materialną oskarżonego Sąd zwolnił go od kosztów sadowych w całości.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.