przeniesienie na przedsiębiorcę przesyłowego samych urządzeń przesyłowych na nabywcę, powoduje z mocy prawa przejście na niego służebności przesyłu i może być skutecznie dokonane w każdej formie. Przepis art.
jako obowiązujący od dnia 3 sierpnia 2008 roku nie ma zastosowania do zdarzeń zaistniałych przed jego wejściem w życie. Jednakże, w poprzednim stanie prawnym, przed wejściem w życie w dniu 3 sierpnia 2008 roku przepisów art. art.305 1 1 k.c.- art.305 4 § 1 k.c. o służebności przesyłu dodanych przez ustawę z dnia 30 maja 2008 roku o zmianie ustawy Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 116, poz.731) również brak było przepisów szczególnych zastrzegających dla przeniesienia własności składników majątkowych przedsiębiorstwa obowiązku zachowania formy szczególnej. Przeniesienie służebności mogło więc nastąpić w sposób dorozumiany poprzez przeniesienie własności urządzeń przesyłowych oraz dalsze wykonywanie służebności przez nabywcę tych urządzeń. Jak wynika z przedłożonych do akt sprawy dokumentów, przedmiotowa linia elektroenergetyczna znajdowała się w posiadaniu Skarbu Państwa Zakładów (...) z siedzibą w W. – Zakładu (...) w Ł.. Następnie linia ta znalazła się we władaniu przedsiębiorstwa państwowego - Zakładu (...) z siedzibą w Ł., które wydzielono z powyższego przedsiębiorsta państwowego na bazie Zakładu (...). Zakład (...) w Ł. uległ podziałowi i przekształceniu w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa pod nazwą (...) Spółka Akcyjna w Ł.. Umową aportowego zbycia przedsiębiorstwa składniki (...) Spółki Akcyjnej w Ł. w tym ograniczone prawa rzeczowe zostały wniesione do (...) spółki z o.o z siedzibą w W.. (...) spółka z o.o z siedzibą w W. zmieniła w 2008 roku firmę na (...) spółka z o.o. Zaś, (...) spółka z o.o. uległa w sierpniu 2010 roku połączeniu przez przejęcie całego majątku spółki i przekształciła się w (...) Spółkę Akcyjną z siedzibą w L.. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci dokumentów oraz zeznań świadka P. L. miało miejsce przeniesienie posiadania przedmiotowej linii elektroenergetycznej na przedsiębiorstwo państwowe - Zakład (...) z siedzibą w Ł., a następnie na (...) Spółkę Akcyjną w Ł., który podlegał dalszym przekszałceniom aż do momentu powstania (...) spółka z o.o., skoro podmioty te wykonywały czynności ekspoatacyjne oraz modernizacyjne i naprawcze w stosunku do tej linii, a także dyponowały dokumentacją jej dotyczącą. Konkludując, w ocenie Sądu, doszło do skutecznego nabycia przez zasiedzenie z dniem 8 lipca 2010 roku przez (...) spółkę z o.o. służebości przesyłu obciążającej nieruchomość wnioskodawczyni, gdyż w tej dacie w polskim systemie prawa funkcjonowała już jako osobny rodzaj służebności służebność przesyłu. Z kolei, (...) spółka z o.o. uległa w sierpniu 2010 roku połączeniu przez przejęcie całego majątku spółki, w tym dwutorowej linii elektroenergetycznej 110 kV, której dotyczy wniosek i przekształciła się w (...) Spółkę Akcyjną z siedzibą w L.. W konsekwencji, na mocy przepisu art.
k.c., uczestnik nabył także służebność przesyłu obciążającą nieruchomość wnioskodawczyni, skoro co nie było kwestionowane przez wnioskodawczynię jest właścielem urządzeń przesyłowych posadowionych na i nad nieruchomością przy ul. (...) w Ł.. Reasumując, nieruchomość wnioskodawczyni przy ul. (...) w Ł., stanowiącą działkę (...) obciąża służebność, polegająca na prawie korzystania z niej przez uczestnika w zakresie niezbędnym do utrzymania, eksploatacji, konserwacji, remontów i modernizacji urządzeń i instalacji elektroenergetycznych, stanowiących własność uczestnika, posadowionych na tej nieruchomości i nad nią przebiegających, tworzących dwutorową linię elektroenergetyczną 110 kV relacji P. –S. i P. - K., zgodnie z przeznaczeniem tych urządzeń, wraz z prawem wejścia i wjazdu na teren nieruchomości obciążonej, w celu wykonania czynności objętych zakresem służebności. Fakt nieujawnienia owej służbności przesłu w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości przy ul. (...) pozostaje bez znaczenia dla istnienia uprawnień uczestnika do korzystania z nieruchomości wnioskodawczyni, gdyż rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych nie działa przeciwko: prawu dożywocia, służebnościom ustanowionym na podstawie decyzji właściwego organu administracji państwowej, a także służebnościom drogi koniecznej, przesyłu albo ustanowionym w związku z przekroczeniem granicy przy wznoszeniu budynku lub innego urządzenia oraz nie ma zastosowania do nabycia (art. 7 ustawy o księgach wieczystych i hipotece). Uczestnik posiada zatem tytuł prawny do korzystania w określonym zakresie z nieruchomości wnioskodawczyni. Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił wniosek wnioskodawców o ustanowienie służebności przesyłu za wynagrodzeniem. Zgodnie z art. 108 k.p.c. w każdym orzeczeniu kończącym postępowanie sądowe sąd ma obowiązek orzec o tym, kto ponosi koszty postępowania. Zasady ponoszenia kosztów postępowania w procesie różnią się od zasad ponoszenia kosztów postępowania w postępowaniu nieprocesowym. W postępowaniu nieprocesowym, co do zasady, każdy uczestnik ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie (art. 520 § 1 k.p.c.). Wyjątek od tej zasady stanowi jedynie sytuacja, w której uczestnicy są w różnym stopniu zainteresowani w wyniku postępowania lub interesy ich są sprzeczne, sąd może wówczas stosunkowo rozdzielić obowiązek zwrotu kosztów lub włożyć go na jednego z uczestników w całości. To samo dotyczy zwrotu kosztów postępowania wyłożonych przez uczestników (art. 520 § 2 k.p.c.). Jeżeli zaś interesy uczestników są sprzeczne, sąd może włożyć na uczestnika, którego wnioski zostały oddalone lub odrzucone, obowiązek zwrotu kosztów postępowania poniesionych przez innego uczestnika, przy czym regułę tę stosuje się odpowiednio, jeżeli uczestnik postępował niesumiennie lub oczywiście niewłaściwie (art. 520 § 3 k.p.c.). W rozpoznawanej sprawie, interesy wnioskodawczyni oraz uczestnika postępowania były sprzeczne. W konskwencji, wobec oddalenia wniosku o ustanowienie służebności, zasądzono od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika tytułem zwrotu kosztów postępowania łączną kwotę 480 zł, na która złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł (ustalone w oparciu przepis § 5 pkt 3 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie Dz.U. z 2015 roku poz. 1800, ze zmn.). Na uwagę zasługuje przy tym okoliczność, iż uczestnik jeszcze przed wszczęciem niejszego postępowania konsekwentnie wskazywał na swój tytuł prawny do korzystania z nieruchomości wnioskodawczyni, choć wywodził go z decyzji adminitsracyjnej. W tej sytuacji, wnioskodawczyni reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, wszczynając postępowanie w niniejszej sprawie, winna była się liczyć z możliwością oddalenia wniosku i związaną z tym koniecznością poniesienia kosztów postępowania.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.