kk i za to, na podstawie art.
na podstawie art. 69§1 i 2 kk i art. 70§1 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności zawiesza warunkowo na okres 2 (dwóch) lat próby; 3. na podstawie art. 72§1 pkt 5 kk zobowiązuje oskarżonego M. N.
kk penalizuje zachowanie polegające na prowadzeniu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego pojazdu mechanicznego. Stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub też zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość (art. 115 § 16 kk). Sąd przyjął, iż zachowanie M. N.
kk jest zagrożony karą grzywny, karą ograniczenia wolności albo karą pozbawienia wolności do lat 2. Rozważając w tych ramach wymiar kary wobec oskarżonego Sąd uwzględnił następujące okoliczności: Sąd na niekorzyść oskarżonego potraktował znaczny stopień nietrzeźwości, z jakim oskarżony kierował pojazd na drodze publicznej. Stopień nietrzeźwości oskarżonego, w jakim poruszał się on samochodem trzykrotnie przekraczał dopuszczalną normę w świetle przepisów prawa karnego. Z kolei na korzyść oskarżonego Sąd potraktował uprzednią niekaralność oskarżonego. Mając na względzie wszystkie powyżej opisane okoliczności Sąd uznał, że wobec oskarżonego należało orzec na podstawie art.
kk karę dwóch miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie – z uwagi na niekaralność oskarżonego i jego dotychczasowy tryb życia - na mocy art. 69§1 i 2 kk w zw. z art. 70§1 kk zawieszono na dwuletni okres próby. Wymiar tej kary odpowiada zdaniem Sądu stopniowi społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego, który należy ocenić jako dość znaczny. W ocenie Sądu kara co do jej rodzaju i wymiaru nie przekracza stopnia winy oskarżonego, który należy uznać również za dość znaczny. Sąd wymierzając karę w tym wymiarze wyszedł z przekonania, że jej rodzaj odpowiada dyrektywie prewencji indywidualnej. W ocenie Sądu kara ta zdaje się wreszcie czynić zadość wskazaniom prewencji ogólnej, a mianowicie uzmysławia ona społeczeństwu, że prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości spotyka się z reakcją organów wymiaru sprawiedliwości. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w punkcie 1-szym i 2-gim sentencji wyroku. Z uwagi na charakter przestępstwa przypisanego oskarżonemu został on na mocy art. 72§1 pkt 5 kk zobowiązany do powstrzymania się od nadużywania alkoholu, zaś na mocy art. 73§1 kk oddany pod dozór kuratora sądowego (pkt 3 i 4 wyroku). Oskarżony został skazany za popełnienie przestępstwa przewidzianego w art.
W związku z tym Sąd na podstawie art. 42 §1 i 2 kk orzekł wobec niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres trzech lat, a więc okres minimalny określony w art. 43 § 1 kk. Podejmując to rozstrzygnięcie Sąd miał na względzie opisane już powyżej okoliczności, które zostały wzięte pod uwagę przy wymiarze kary. W ocenie Sądu orzeczony okres środka karnego określonego w art. 42 kk jest współmierny do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego czynu przestępnego oraz winy oskarżonego, które należy uznać za dość znaczne. Zdaniem Sądu wymiar tego środka karnego odpowiada pozostałym dyrektywom wymiaru kary, w szczególności dyrektywie prewencji indywidualnej. Sąd z uwagi na stwierdzone u oskarżonego uzależnienie od alkoholu oraz wysoki stopień nietrzeźwości w jakim poruszał się on samochodem (pierwsze i drugie badanie - 0,79 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, trzecie badanie –0,71 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu oraz czwarte badanie – 0,73 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu) nie znalazł podstaw do tego aby orzec zakaz prowadzenia pojazdów jedynie w odniesieniu do kategorii B. Samo podanie się leczeniu odwykowemu przez oskarżonego w ostatnich miesiącach – na dowód czego przedłożone zostały stosowne dokumenty - nie daje w ocenie sądu dostatecznej gwarancji, że w chwili słabości nie sięgnie on znowu po alkohol, ponieważ jest to zbyt krótki okres czasu od poddania się terapii aby ocenić czy jest ona faktycznie trwała. Do tego kategorie C i E odnoszą się do dużych pojazdów, a zatem orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów z wyłączeniem tych kategorii wymaga szczególnej ostrożności bowiem takie pojazdy mogą stanowić potencjalnie większe zagrożenie na drodze niż pojazdy osobowe. W ocenie Sądu wychowawczą rolę w kształtowaniu świadomości prawnej oskarżonego mogło spełnić świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 złotych, dlatego też orzeczono na podstawie art. 43a § 2 kk jak w punkcie 3-cim sentencji wyroku. W punkcie siódmym wyroku orzeczono o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu, zasądzając od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. T. W. kwotę 504 zł + 23% podatku VAT. Na podstawie art. 624 § 1 kpk oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. z 1983 r. Dz. U. Nr 49, poz. 223 ze zm.) w zw. z art. 624 § 1 kpk Sąd w punkcie 4-tym wyroku zwolnił oskarżonego w całości od obowiązku uiszczenia opłaty, zwolnił także go od obowiązku uiszczenia wydatków postępowania w części go obciążającej, którymi obciążył Skarb Państwa. Podejmując takie rozstrzygnięcie Sąd miał na względzie okoliczność, że obecnie oskarżony jest bezrobotny/ jego dochody są obniżone…
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.