1 umowy bank przyznał pozwanej kredyt w kwocie 11 461,77 zł na okres 72 miesięcy.
2 umowy w związku z zawarciem umowy pozwana była zobowiązana do poniesienia następujących kosztów: 1) prowizji bankowej w kwocie 868,07 zł, 2) ubezpieczenia kredytu w kwocie 2 162,22 zł.
1 umowy kredyt był oprocentowany zmiennym oprocentowaniem, które na dzień zawarcia umowy wynosiło 16 % w skali roku. W myśl §4 ust. 2 umowy kredyt miał być spłacany w równych ratach w kwocie 314,36 zł, do
Strony nadto postanowiły doliczyć do kapitału kwotę zaległych odsetek w kwocie 91,70 zł, zawiesić spłatę rat na okres 1 miesiąca tj. do dnia 15 czerwca 2015 r. W związku ze zmianą kwoty kredytu zmianie uległa wysokość raty miesięcznej, którą ustalono na 227,37 zł płatną do
1 umowy bank pobierał opłaty za wykonanie czynności bankowych według zawartego w ww. postanowieniu umownym cennika. Na opłaty te składają się koszty upomnień, listownych wezwań i zawiadomień, wyjazdów interwencyjnych itp. Wykładnia gramatyczna ww. postanowienia nakazuje przyjąć, iż bankowi należą się opłaty z tego tytułu tylko wtedy, gdy rzeczywiście poniósł koszty związane z podjęciem przez bank działań upominawczo-windykacyjnych. Za takim rozumieniem przemawia sformułowanie „poniżej określone zostały rodzaje czynności oraz wysokość opłat pobieranych przez Bank za ich wykonanie ”. Funkcją tych opłat nie jest ukaranie dłużnika za opóźnienie w spłacie kredytu ani represja czy dyscyplinowanie go, aby spłacał dług w umówionym terminie, w sytuacji gdy bank nie decyduje się podejmować w związku z opóźnieniem żadnych działań. Należy stwierdzić, że opłaty te są swoistym zryczałtowanym (ustalonym w (...)) odszkodowaniem w związku z poniesieniem przez bank kosztów działań związanych ze zwłoką dłużnika i przypominaniem mu o konieczności spłaty długu. Sąd zważył, że o ile bank nie musiał wykazać dokładnych kosztów poniesionych z ww. tytułu, gdyż uregulowane zostały w sposób, jak już wskazano, ryczałtowy, o tyle musiał – pod rygorem ujemnych skutków dowodowych – wykazać, że działania te zostały podjęte. W niniejszej sprawie powód nie udźwignął ciężaru dowodu, że takie działania podjął, co też zarzuciła powodowi strona pozwana. W niniejszej sprawie nie wiadomo jakie czynności windykacyjne bank miał podjąć. Nie złożono też do akt dowodu ich wykonania.
art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Zadaniem powoda było wykazanie wszystkich przesłanek odpowiedzialności pozwanego, także za opłaty z tytułu działań upominawczo-windykacyjnych. W myśl ogólnych zasad postępowania cywilnego strony mają obowiązek twierdzenia i dowodzenia tych wszystkich okoliczności (faktów), które stosownie do art. 227 k.p.c. mogą być przedmiotem dowodu. Ponadto, z treści art. 232 k.p.c. wynika, że strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Na powodzie spoczywa więc ciężar udowodnienia faktów uzasadniających jego roszczenie, a na stronie pozwanej obowiązek udowodnienia okoliczności uzasadniających jej wniosek o oddalenie pozwu. Reguły rozkładu ciężaru dowodu, stosowane przez Sąd w fazie wyrokowania, mają fundamentalne znaczenie dla dokonania prawidłowej oceny wykonania przez każdą ze stron obowiązku dowodzenia w zakresie przesłanek uzasadniających roszczenie lub zwalniających stronę pozwaną od konieczności jego spełnienia. Obowiązkiem Sądu jest ustalenie, czy strona inicjująca proces wykazała okoliczności faktyczne, których zaistnienie determinuje możliwość jego skutecznego wpisania (subsumcji) w odpowiednią podstawę prawną. Jeśli ustalenia takiego dokonać nie można, to fakt ten samoistnie niweczy zasadność powództwa i to niezależnie od tego, czy pozwany z kolei udowodnił podstawy faktyczne przyjętej linii obrony czy też nie (tak: wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 4 października 2012 r., I ACa 510/12). Biorąc powyższe pod uwagę Sąd zważył, że powód nie wykazał zasadności naliczania opłat z tytułu działań upominawczo-windykacyjnych. W zakresie skapitalizowanych odsetek umownych (w tym karnych, tj. odsetek za opóźnienie w zapłacie wymagalnej należności) Sąd zważył, że powód nie wyjaśnił w jaki sposób były one wyliczone, od jakich kwot, od jakich dat, w jakiej wysokości. Przy tym wysokość ta zmieniała się, gdyż w umowie określono ją jako 16%, a w aneksie już jako 10%. Nieprzedstawienie przez powoda w tym zakresie wyjaśnień przy fakcie kwestionowania przez stronę pozwaną wyniku w postaci obliczonej sumy odsetek spowodowało uznanie całości roszczenia o skapitalizowane odsetki za nienależne. Bez ww. wyjaśnień Sąd nie był bowiem w stanie ustalić, czy choćby część tych odsetek była należna. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał za zasadne jedynie roszczenie z tytułu należności głównej tj. kwotę 12 560,93 zł i taką też kwotę zasądził od pozwanej na rzecz powoda, o czym orzeczono w pkt I wyroku. Odnośnie odsetek zasądzonych od świadczenia głównego Sąd zważył, że w celu prawidłowego wykonania zobowiązania i zaspokojenia interesu wierzyciela dłużnik powinien spełnić świadczenie w wyznaczonym mu terminie. Termin ten może być określony już w umowie, a w razie braku takiego postanowienia umownego – niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do spełnienia świadczenia (art. 455 k.c.). Termin spełnienia świadczenia strony mogą oznaczyć w sposób ścisły (np. przez podanie daty lub oznaczenie dnia spełnienia świadczenia w inny sposób) lub przez wskazanie zdarzenia, które musi wystąpić w przyszłości w normalnym biegu spraw, a nie jest znana jego dokładna data. Nastanie powyższego terminu powoduje wymagalność roszczenia wierzyciela. Wymagalność jest to bowiem stan, w którym wierzyciel może skutecznie żądać spełnienia świadczenia od dłużnika. W niniejszej sprawie, z uwagi na wypowiedzenie umowy w dniu 29 września 2015 r. (data doręczenia pozwanej oświadczenia o wypowiedzeniu) i liczony od tej daty 30-dniowy termin wypowiedzenia, rozwiązanie umowy i postawienie wynikającego z niej roszczenia w stan wymagalności nastąpiło z dniem 30 października 2015 r. Od tej daty wierzyciel mógł żądać zasądzenia odsetek za opóźnienie ze spełnieniem świadczenia. W niniejszej sprawie powód żądał jednak, aby odsetki te zasądzone zostały od dnia wniesienia pozwu tj. od dnia 28 stycznia 2016 r. Wobec faktu, iż w dacie zasądzona należność była wymagalna, Sąd nie wychodząc ponad żądanie pozwu, zasądził dalsze odsetki umowne w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP -
żądaniem pozwu. Wysokość odsetek wynika z art. 481 §1-2 1 k.c. Stosownie do art. 481 §1 k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. W myśl §2 tego artykułu jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy. Natomiast § 2 1 tego artykułu stanowi, że maksymalna wysokość odsetek za opóźnienie nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie (odsetki maksymalne za opóźnienie). W punkcie II wyroku Sąd oddalił powództwo w pozostałej części tj. w części dotyczącej opłat z tytułu czynności windykacyjnych oraz skapitalizowanych odsetek karnych i umownych. Zasadność tego rozstrzygnięcia wynika z dotychczasowego wywodu. W punkcie III wyroku Sąd przyznał kuratorowi procesowemu wynagrodzenie w kwocie 600 zł. Rozstrzygnięcie to oparto o treść §1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 roku w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej, który stanowi, że wysokość wynagrodzenia takiego kuratora nie może przekraczać stawek minimalnych przewidzianych przepisami określającymi opłaty za czynności adwokackie, a w przypadku, gdy kuratorem jest radca prawny, przepisami określającymi opłaty za czynności radców prawnych. Ponadto, stosownie do §2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie – w sprawach, w których wartość przedmiotu sporu wynosi między 10000 zł a 50000 zł stawka minimalna wynosi 4800 zł. Sąd zważył, że nakład pracy i skuteczność podjętej obrony uzasadnia przyznanie kuratorowi wynagrodzenia w kwocie 600 zł, która to kwota nie będzie nadmierna w stosunku do prawdopodobnego czasu poświęconego na przygotowanie stanowiska w sprawie. W punkcie IV wyroku Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powoda koszty postępowania przy uwzględnieniu wyniku procesu. Rozstrzygnięcie wydano w oparciu o przepisy art. 100 zdanie drugie kpc, art. 13 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz §2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych w brzmieniu z chwili wniesienia pozwu. Strona powodowa wygrała sprawę w części 92%. Sąd uznał stosunkowe rozdzielanie ww. kosztów za niecelowe i zasądził na rzecz powoda ich całokształt. Na koszty procesu poniesione przez stronę pozwaną składał się koszt opłaty od pozwu 681 zł, a także koszt wynagrodzenia kuratora wniesionego w formie zaliczki w kwocie 600 zł.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.