oskarżonego R. W. uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wyżej, a wyczerpującego znamiona przestępstwa z art.
kk i za to na mocy art.
kk wymierza mu karę grzywny w rozmiarze 100 (sto) stawek dziennych, ustalając na mocy art. 33 § 3 kk wysokość jednej stawki na kwotę 15 (piętnaście) złotych;
Zgodnie z brzmieniem art.
kk, kto znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Stan nietrzeźwości zachodzi, gdy – zgodnie z brzmieniem art. 115 § 16 kk – zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. W świetle całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej nie budzi wątpliwości, że oskarżony kierował samochodem osobowym oraz po drodze publicznej. Zdaniem Sądu, również stwierdzony stan nietrzeźwości oskarżonego w świetle przeprowadzonych badań nie budzi wątpliwości. Wskazać należy, iż funkcjonariusze Policji, zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 6.05.1983 r. w sprawie warunków i sposobu dokonywania badań na zawartość alkoholu w organizmie (Dz. U. z dnia 12 maja 1983 nr 25 poz. 117), byli uprawnieni do wykonania kontrolnego badania stanu trzeźwości oskarżonego kierującego pojazdem mechanicznym. Przestępstwo z art.
W ocenie Sądu, zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu umyślnie. Oskarżony jest od wielu lat kierowcą, a zatem jest w pełni świadomy tego, jakie konsekwencje pociąga za sobą spożywanie alkoholu i prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości. Nic zatem nie tłumaczy zachowania oskarżonego. Sąd uznał, że po stronie oskarżonego nie zachodzą okoliczności wyłączające lub umniejszające winę. Oskarżony jest bowiem osobą dorosłą, poczytalną, zdolną do rozpoznania znaczenia własnych czynów i kierowania swoim postępowaniem, miał możliwość rozpoznania bezprawności swojego zachowania. W trakcie dokonywania bezprawnego, karygodnego czynu, nie dał posłuchu normie prawnej, mimo że mógł to uczynić. Oskarżony nie znajdował się również w żadnej szczególnej sytuacji motywacyjnej. Stopień zawinienia Sąd uznał za wysoki. Określając stopień społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu, Sąd uwzględnił m.in. sposób i okoliczności popełnienia czynu i uznał, że kształtuje się on na wysokim poziomie. Oskarżony w stanie nietrzeźwości prowadził bowiem samochód osobowy po drogach aglomeracji (...), gdzie natężenie ruchu zawsze jest duże. W tym miejscu należy podkreślić, że porządek i bezpieczeństwo na drogach zależy między innymi od właściwej represji karnej. Kierując w stanie nietrzeźwości samochodem osobowym oskarżony stwarzał zagrożenie zarówno dla siebie, jak i innych użytkowników ruchu. Nic nie może usprawiedliwiać takiego postępowania. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona występku z art.
Za czyn z art. 178 a § 1 kk Sąd wymierzył oskarżonemu karę grzywny w rozmiarze 100 stawek dziennych, ustalając na mocy art. 33 § 3 kk wysokość jednej stawki na kwotę 15 złotych, o czym orzeczono w punkcie pierwszym wyroku. Przy wymiarze kary Sąd wziął pod uwagę zasady wymiaru kary przewidziane w art. 53 § 1 i 2 kk. W ocenie Sądu po stronie oskarżonego występują okoliczności obciążające – znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu, na który ma wpływ sposób działania oskarżonego i okoliczności przestępstwa, jak również nagminność tego typu przestępstw w skali kraju. Oskarżony będąc doświadczonym kierowcą, doprowadzając się do stanu nietrzeźwości stwarzał zagrożenie dla siebie oraz dla innych użytkowników ruchu, a zdarzenie miało miejsce na drodze o dużym natężeniu ruchu. Okolicznościami łagodzącymi, w ocenie Sądu, są dotychczasowa niekaralność oskarżonego R. W. oraz wyrażona przez niego skrucha i żal. Nie bez znaczenia jest również fakt, iż oskarżony prowadzi ustabilizowany tryb życia, ma rodzinę – żonę i dziecko, z którymi zamieszkuje w domu jednorodzinnym, a nadto pełni funkcję sędziego piłkarskiego. Zdaniem Sądu, orzeczona kara jest adekwatna zarówno do stopnia zawinienia oskarżonego, jak też stopnia społecznej szkodliwości czynu, które były znaczne, a nadto winna spełniać swe cele zapobiegawcze i wychowawcze. Ustalając rozmiar grzywny na 100 stawek dziennych, Sąd miał na uwadze ogólne dyrektywy wymiaru kary, a w szczególności wysoki stopień winy i społecznej szkodliwości czynu. Ustalając wysokość stawki dziennej na 15 złotych, Sąd wziął pod uwagę dochody oskarżonego (według jego oświadczenia - 2.200 złotych netto miesięcznie), sytuację rodzinną i jego możliwości majątkowe. Zdaniem Sądu, grzywna orzeczona w stosunku do oskarżonego nie leży poza granicami jego możliwości finansowych, szczególnie, kiedy wziąć pod uwagę fakt, że oskarżony przez całe postępowanie sądowe korzysta z pomocy obrońcy z wyboru. Wobec oskarżonego orzeczono również, w punkcie drugim wyroku, na podstawie art. 42 § 2 kk obligatoryjny środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat. Określając trzyletni zakaz, Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim stopień stężenia alkoholu w organizmie oskarżonego. Zdaniem Sądu orzeczony zakaz pełni funkcję represyjno – prewencyjną wzmacniając represję karną, a jednocześnie ma na celu zapobieżenie zagrożeniu bezpieczeństwa komunikacji ze strony tego rodzaju sprawców. Sąd Najwyższy w jednym z orzeczeń wskazał, iż przesłanką stosowania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych jest zagrożenie, które mogłoby w przyszłości spowodować prowadzenie pojazdu mechanicznego przez daną osobę. Zakres, a także czas trwania tego środka zależy od stopnia zagrożenia jakie może stwarzać powrót sprawcy do ruchu, ten zaś oceniać należy na podstawie okoliczności rozpatrywanego wypadku, przyczyn, które do wypadku doprowadziły, sposobu prowadzenia pojazdów mechanicznych, a także rodzaju i wagi naruszonych zasad bezpieczeństwa oraz innych okoliczności wskazujących na stosunek sprawcy do obowiązujących zasad bezpieczeństwa, na jego stopień poczucia odpowiedzialności (por. wyrok SN z dn. 24.04.1982r., V KRN 106/82, publ. OSNPG 1982/8-9/108). W punkcie trzecim wyroku, na mocy art. 43a § 2 kk orzeczono w stosunku do oskarżonego obligatoryjny środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 5.000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Sąd na mocy art. 63 § 4 kk zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym okres rzeczywistego stosowania zakazu od dnia 7 grudnia 2017 roku, mając na uwadze fakt, iż w tym dniu oskarżonemu zatrzymano prawo jazdy, o czym orzeczono w punkcie czwartym wyroku. O kosztach orzeczono w punkcie piątym wyroku i na zasadzie art. 627 kpk i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 150 złotych tytułem opłaty oraz kwotę 90 złotych tytułem wydatków postępowania. Na koniec należy jedynie dodać, że Sąd nie znalazł podstaw do warunkowego umorzenia postępowania wobec oskarżonego, o które to oskarżony oraz jego obrońca wnosili. Przepis art. 66 kk, który stanowi podstawę do warunkowego umorzenia postępowania karnego, warunkuje bowiem podjęcie takiej decyzji od ustalenia między innymi, że wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, co w przedmiotowej sprawie oczywiście nie miało miejsca. ZARZĄDZENIE 1. Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć: - obrońcy oskarżonego – adw. W. H.; - Prokuraturze Rejonowej w Piekarach Śląskich wraz z aktami. 2. K.. z wpływem apelacji lub za 21 dni. P., dnia 26 kwietnia 2018 roku
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.