Sygn. akt VIII U 1368/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 lutego 2018 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSR del. Anna Capik-Pater Protokolant: Ewa Gambuś po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2018 r. w Gliwicach sprawy J. P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. o prawo do emerytury na skutek odwołania J. P. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. z dnia 29 czerwca 2017 r. nr (...) 1) zmienia zaskarżoną decyzję z dnia 29 czerwca 2017r. w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonemu J. P. prawo do emerytury, począwszy od dnia 1 czerwca 2017r.; 2) zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. na rzecz ubezpieczonego J. P. kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. (-) SSR del. Anna Capik-Pater Sygn. akt. VIII U 1368/17 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 29 czerwca 2017r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. odmówił ubezpieczonemu J. P. prawa do emerytury w niższym wieku w oparciu o art. 184 w związku z art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2017r., poz. 1383 z późn. zm.) w związku z tym, iż nie udowodnił on 15 – letniego okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach przy pracach wymienionych w wykazie A, bowiem ZUS nie zaliczył mu żadnego okresu takiej pracy. W uzasadnieniu wskazał, że nie uwzględnił do pracy w szczególnych warunkach, okresu zatrudnienia odwołującego od 1 października 1980r. do 31 grudnia 1998r. ze względu na niezgodność zajmowanego przez niego w tym okresie stanowiska pracy ze stanowiskami wymienionymi w Zarządzeniu nr 17 (...) z 12 sierpnia 1983r. W odwołaniu od powyższej decyzji ubezpieczony domagał się jej zmiany poprzez przyznanie mu prawa do wcześniejszej emerytury. Podniósł, że zgodnie z przedłożonymi przez niego świadectwami i zaświadczeniami oraz zeznaniami świadka, o przesłuchanie którego wnosił, wykonywał pracę w warunkach szczególnych i tym samym spełnia warunki do przyznania prawa do emerytury. Podniósł również, że w jego ocenie praca w Kopalni (...) w K., winna mu być zaliczona jako praca wymieniona w pkt 2 dział I wykazu A rozporządzenia RM z 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał na nieścisłości pomiędzy świadectwem pracy w warunkach szczególnych, gdzie pracodawca wskazał, że odwołujący wykonywał pracę montera koparki i zwałowarki na odkrywce i świadectwem pracy, gdzie wskazano, że w tym czasie zajmował stanowisko ślusarza remontowego maszyn i urządzeń, co w ocenie ZUS jest niedopuszczalne. Sąd ustalił co następuje: Ubezpieczony J. P., urodzony (...) w dniu 2 czerwca 2017r. złożył wniosek o emeryturę w wieku niższym niż 65 lat z tytułu zatrudnienia w szczególnych warunkach. Ubezpieczony 60 lat ukończył (...) Skarżący, na dzień 1 stycznia 1999r., legitymuje się okresem składkowym i nieskładkowym w wymiarze ponad 25 lat, z tym, że w ocenie ZUS nie udowodnił żadnego okresu pracy w szczególnych warunkach. Po przeanalizowaniu sprawy ZUS w dniu 29 czerwca 2017r. wydał zaskarżoną decyzję. Organ rentowy wydając zaskarżoną decyzję nie uznał za pracę w warunkach szczególnych pracy w okresie od 1 października 1980r. do 31 grudnia 1998r. na stanowisku ślusarza remontowego maszyn i urządzeń w Kopalni (...) w K., z uwagi na zakwestionowanie zapisów wystawionego za ten okres świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych. W postępowaniu przed Sądem ubezpieczony domagał się uznania za pracę w warunkach szczególnych powyższego okresu. W toku procesu Sąd ustalił, iż w spornym okresie ubezpieczony był zatrudniony w Kopalni (...) w K., która zajmowała się wydobywaniem piasku podsadzkowego na potrzeby kopalń górnictwa węglowego, który służył do zasypywania nieczynnych wyrobisk górniczych. Jest to kopalnia odkrywkowa typu przemysłowego, gdzie wydobycie piasku odbywa się w sposób zorganizowany, przy użyciu koparek wielonaczyniowych. Kopalnia posiadała 4 koparki tego rodzaju. W praktyce jednak wydobycie prowadzono przy użyciu 2 lub 3 takich maszyn, gdyż pozostałe podlegały w tym czasie remontom. Okoliczność ta związana jest z tym, że ze względu na ciężkie warunki pracy tych maszyn, związane z pracą w mokrym i ściernym środowisku, jakim jest piasek, ulegały one częstym awariom, ze względu na szybkie zużycie poszczególnych podzespołów. W praktyce zatem 1 lub 2 koparki wielonaczyniowe podlegały remontom i naprawom bieżącym. Ze względu na charakter i wielkość tych maszyn, niemożliwe było ich przetransportowanie do warsztatu. Z tego względu remonty i naprawy odbywały się na polu roboczym. Charakter awarii – zużycie elementów składowych – powodował, że naprawy polegały na częściowym demontażu koparki, tj. wymontowaniu zużytych elementów i następnie jej ponownym zmontowaniu, przy użyciu nowych części. Wielość elementów składowych koparki podlegających wymianie, powodowała, że remont takiej maszyny trwał nieprzerwanie od kilku tygodni do kilku miesięcy. W przeciągu tego czasu zawsze awarii ulegała kolejna koparka lub zaistniała potrzeba prewencyjnej wymiany niektórych jej elementów i z tego względu prace remontowe przy koparkach trwały nieustannie przez cały rok. Do napraw koparek wielonaczyniowych, kopalnia stworzyła specjalny zespół remontowy, w skład którego wchodzili specjaliści z różnych dziedzin. W większości w skład takiej brygady wchodzili ślusarze i mechanicy. Wiązało się to z charakterem wykonywanych prac, które w większości były właśnie pracami mechanicznymi i ślusarskimi. Brygada liczyła 7 – 10 osób, które stale uczestniczyły w pracach demontażowych i montażowych. W wypadku konieczności wymiany większego elementu, do brygady byli przydzielani dodatkowi pracownicy z innych działów. Odwołujący przez cały sporny okres zatrudnienia w tym zakładzie, na polu wydobywczym, bez względu na nazwę stanowiska pracy, faktycznie pracował wyłącznie w brygadzie, która zajmowała się wyłącznie pracami związanymi z naprawami i remontami maszyn urabiających piasek. W tym czasie zajmował się montażem i demontażem koparek wielonaczyniowych oraz wymianą zużytych elementów. W praktyce na początku dniówki roboczej udawał się na miejsce posadowienia takiej maszyny i przez pełną dniówkę roboczą, uczestniczył w pracach związanych z wymontowaniem zużytych elementów koparki wielonaczyniowej, takich jak wiadra czerpakowe, łańcuchy i blachy w talerzach napędowych, przekładnie, silniki elektryczne, czy też elementy gąsienic napędowych. Odwołujący nie zajmował się natomiast pracami przy zwałowarkach, gdyż do tego była wyznaczona inna brygada. Pracownicy mieli przez pracodawcę przypisywane stanowiska, takie jakie przewidywał taryfikator wewnątrzzakładowy, co nie zawsze odpowiadało charakterowi faktycznie wykonywanej pracy. Pracodawca wystawił ubezpieczonemu, za ten okres, świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych, wskazał w nim jednak wykonywanie prac w warunkach szczególnych, które nie odpowiadały ściśle pracom wykonywanym, na przypisanym ubezpieczonemu formalnie stanowisku ślusarza remontowego maszyn i urządzeń. Razem z odwołującym w spornym okresie pracował świadek M. S. – dozór w brygadzie remontów koparek wielonaczyniowych – przełożony ubezpieczonego. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: akt organu rentowego, zeznań świadka M. S. (k.27-29), nadto z wyjaśnień odwołującego słuchanego w charakterze strony (k. 29) oraz akt osobowych ubezpieczonego dołączonych do akt niniejszej sprawy. Zebrany materiał dowodowy Sąd uznał za kompletny i spójny, a tym samym za wystarczający do poczynienia ustaleń faktycznych oraz do rozstrzygnięcia sprawy. W szczególności Sąd dał w pełni wiarę zeznaniom świadka i samego ubezpieczonego, gdyż są spójne i wzajemnie się potwierdzają. Ponadto świadek był przełożonym odwołującego, zatem miał on bezpośrednie informacje w zakresie charakteru i wymiaru świadczonej przez ubezpieczonego pracy w spornym okresie. Sąd zważył, co następuje: Odwołanie ubezpieczonego, J. P. zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2017r., poz. 1383, ze zm.) ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli: 1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz 2)okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.