wyjaśnił, że jeżeli odwołanie nie spełnia wymagań formalnych, ich uzupełnienie może nastąpić w toku wstępnego badania sprawy, czynności wyjaśniających (art. 467 § 3 i art. 468 k.p.c.) lub na rozprawie. W przypadku spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych wstępne badanie sprawy polega na lekturze odwołania i dołączonych do niego akt organu rentowego w celu ustalenia, czy droga sądowa jest dopuszczalna, czy odwołanie spełnia wszystkie wymagania formalne, czy zostało wniesione w terminie do sądu właściwego według przepisów o właściwości miejscowej i rzeczowej. W wyniku tego badania dokonywana jest ocena, które braki formalne pisma wszczynającego postępowanie sądowe dadzą się usunąć w trakcie czynności wyjaśniających sądu, o których mowa w art. 468 k.p.c. (braki nietamujące postępowania), a które wymagają wezwania do ich uzupełnienia (na podstawie art. 130 § 1 k.p.c.; chodzi tu o braki mające istotne znaczenie dla dalszego toku sprawy, np. brak odpisu odwołania, brak żądania, brak oznaczenia strony pozwanej, brak podpisu na odwołaniu, brak pełnomocnictwa) (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2011 r., III UZ 27/11, Legalis). Dalej sąd pierwszej instancji zaznaczył, że oznaczenie zaskarżonej decyzji przez osobę odwołującą się powinno w sposób nie budzący wątpliwości identyfikować decyzję, którą skarży. Najczęściej wystarczające będzie określenie organu, który wydał zaskarżoną decyzję, podmiotu wobec którego decyzja została wydana oraz daty jej wydania i numeru indywidualnego decyzji. W przypadku wniesienia odwołania na bezczynność organu rentowego należy w sposób niebudzący wątpliwości określić organ rentowy, do którego złożono wniosek i który winien wydać decyzję, podmiot, w stosunku do którego decyzja powinna zostać wydana oraz datę i przedmiot złożenia wniosku (tak: J. Gudowski, [w:] Kodeks, pod red. T. Erecińskiego, s. 725). Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy wskazał, że M. T. i A. T.
poprzez odrzucenie odwołania, podczas gdy sąd pierwszej instancji powinien nadać dalszy bieg. Mając na uwadze powyższe, skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia we wskazanym zakresie. W uzasadnieniu skarżąca podała, że w piśmie z dnia 21 września 2017 r. wskazywała, że wnosi odwołanie również od decyzji z dnia 23 maja 1984 r. o uznaniu 7% uszczerbku na zdrowiu, w której ZUS odmówił jej przyznania renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. W dniu 3 lutego 1984 r. M. T. doznała wypadku w drodze do pracy i po tej dacie jej stan zdrowia pogorszył się. Wymagała pomocy innych osób, cierpi na liczne schorzenia, które pogarszają jej stan zdrowia. W chwili obecnej jest ona nadal całkowicie niezdolna do świadczenia pracy. Skarżąca odwołała się również do treści art. 45 Konstytucji RP. Sąd Apelacyjny rozważył, co następuje: Zażalenie okazało się niezasadne. W punkcie 1 zaskarżonego postanowienia Sąd Okręgowy orzekł o odrzuceniu odwołania, wskazując, że w wyznaczonym terminie nie zostały uzupełnione jego braki formalne. W zażaleniu ubezpieczona wyjaśniła, że w piśmie z dnia 21 września 2017 r. wskazywała, że wnosi odwołanie również od decyzji z dnia 23 maja 1984 r. W ocenie Sądu Apelacyjnego analiza akt niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, że rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji w przedmiocie odrzucenia odwołania (jako przedwczesnego, bez wyczerpania drogi postępowania administracyjnego) jest prawidłowe. Wskazać bowiem trzeba, że zarządzeniem z dnia 6 grudnia 2017 r. (k. 22) zobowiązano pełnomocnika ubezpieczonej do podania jaka decyzja wydana przed 30 września 2017 r. została przez niego zaskarżona, w terminie 14 dni pod rygorem zwrotu odwołania. Przesyłka sądowa zawierająca to zobowiązanie była podwójnie awizowana (w dniach 12 i 20 grudnia 2017 r.) i wobec powyższego termin do uzupełniania braków formalnych upłynął ubezpieczonej z dniem 27 grudnia 2017 r. Zauważyć przy tym należy, że pismo, na które powołuje się ubezpieczona w zażaleniu, zostało do akt sprawy złożone dopiero na rozprawie w dniu 22 marca 2018 r. Wobec czego Sąd Okręgowy prawidłowo uznał, iż w wyznaczonym terminie nie zostały uzupełnione braki formalne odwołania. Tym samym rozstrzygnięcie o odrzuceniu odwołania z powołaniem się na wskazane przez sąd pierwszej instancji podstawy prawne tego rozstrzygnięcia należało uznać za prawidłowe. Odnosząc się do prawidłowości rozstrzygnięcia zawartego w pkt 4 zaskarżonego postanowienia, za sądem pierwszej instancji powtórzyć trzeba, że ze specyfiki spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych wynika, iż kognicja sądu w danej sprawie zawsze wyznaczona jest zakresem rozpoznania zaskarżonej decyzji, gdyż sąd nie rozstrzyga o zasadności wniosku, lecz o prawidłowości zaskarżonej decyzji. W sprawie z odwołania od decyzji organu rentowego sąd pierwszej instancji kontroluje bowiem jej zgodność z prawem, a sąd drugiej instancji - prawidłowość rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji w odniesieniu do stanu rzeczy (faktycznego i prawnego) istniejącego w chwili wydania przez organ rentowy decyzji. Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego zawsze bezpośrednio musi zatem odnosić się do treści zaskarżonej decyzji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 1999 r., II UZ 52/99, OSNP 2000/15/601). Treść zaskarżonej decyzji określa zatem sądowi rozpoznającemu odwołanie zakres rozpoznania, tzw. granice rozpoznania. Oznacza to, że sąd nie może w swoim rozstrzygnięciu orzekać o kwestiach, których nie dotyczyła zaskarżona decyzja. Zatem Sąd Apelacyjny miał na uwadze, że skoro odwołanie ubezpieczonych od decyzji z dnia 17 czerwca 1985 r. złożone w dniu 22 marca 2018 r., a zawarte w piśmie datowanym na dzień 21 września 2017 r., złożone zostało do akt niniejszej sprawy po raz pierwszy w toku postępowania sądowego, należało odwołanie to przekazać organowi rentowemu celem udzielenia odpowiedzi na odwołanie i dołączenia do akt rentowych (art. 477 9 § 1 k.p.c.). W tych okolicznościach rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego należało uznać za prawidłowe. Z powyższych względów Sąd Apelacyjny, uznając zaskarżone rozstrzygnięcie za prawidłowe, a wywiedzione zażalenie za niezasadne, na podstawie art. 385 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 k.p.c., oddalił je w całości (punkt 1). O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. oraz § 16 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu -Dz. U. z 2016 r., poz. 1714 (punkt 2). SSA Anna Polak SSA Urszula Iwanowska SSA Jolanta Hawryszko
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.