pkt 15 umowę nr (...).(...)/ (...)/KS./14 w sprawie refundowania kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowisk pracy tworzonych dla skierowanych bezrobotnych w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego z dniu 06 czerwca 2014 roku, pozwana była zobowiązana do zwrotu, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania Urzędu Pracy w D., przyznanej refundacji w wysokości proporcjonalnej do okresu niezatrudniania na utworzonym stanowisku pracy skierowanego bezrobotnego w przypadku nie spełnienia warunków, o których mowa w punkcie 4 lub punkcie 10 czyli naruszenia obowiązków zatrudnienia bezrobotnego na wyposażonym lub doposażonym stanowisku pracy w pełnym wymiarze czasu pracy na okres 24 miesięcy, począwszy od dnia 01 lipca 2014 roku albo utrzymania przez okres 24 miesięcy stanowiska pracy utworzonego w związku z przyznaną refundacją. Jak wynika z przedstawionych powyżej rozważań pozwana naruszała ostatni z tych obowiązków, gdyż od dnia 06 lipca 2015 roku nie zatrudniała G. F. na stanowisku pracy objętym refundacją. Tym samym była obowiązana do zwrotu świadczenia z tytułu refundacji za okres od dnia 06 lipca 2015 roku do dnia 01 lipca 2016 roku w kwocie 9 888,71 zł (k. 41 akt). Taką więc kwotę należało zasadzić od pozwanej z tego tytułu. W świetle zebranego materiału dowodowego nie budził także wątpliwości fakt zawarcia przez strony w dniu 05 marca 2015 roku umowy nr (...). (...)-11 - (...)/KP./15 o organizację stażu w ramach bonu stażowego, na podstawie której pozwana zobowiązała się zorganizować dla bezrobotnej M. Ł. staż w zawodzie sprzedawca - pomoc kuchenna w okresie od dnia 09 marca 2015 roku do dnia 09 września 2015 roku w lokalu na (...) (...) w D., a po jego zakończeniu zatrudnić M. Ł. na okres kolejnych 6 miesięcy na podstawie umowy o pracę na stanowisku zgodnym z odbywanym stażem w co najmniej 1/2 wymiaru czasu pracy (§ 1 pkt 1-4 i 6 umowy). Dodatkowo pozwana zobowiązała się na mocy tej umowy do prowadzenia dotychczasowej działalności gospodarczej w sposób ciągły do czasu wygaśnięcia przedmiotowej umowy (§ 3 ust. 1 pkt 19 umowy). Na podstawie dowodów z odpisów pisma pozwanej do strony powodowej z dnia 16 maja 2016 roku (k. 58-60 akt) i oświadczenia M. Ł. z dnia 26 czerwca 2016 roku (k. 61 akt) oraz z zeznań świadków M. Ł. (k. 154 akt) i G. F. (k. 154 akt), a także przesłuchania pozwanej M. K. (k. 154 akt) Sąd ustalił, że od dnia 10 marca 2015 roku M. Ł. rozpoczęła staż na warunkach określonych w opisanej powyżej umowie. Jak powyżej już jednak wykazano, co najmniej od dnia 06 lipca 2015 roku pozwana zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej w lokalu na (...) (...) w D., czym naruszyła postanowienie § 3 ust. 1 pkt 19 przedmiotowej umowy. W świetle także wcześniejszych rozważań nie ma wątpliwości, że działalność gospodarczą o takim samym profilu jak pozwana od tego momentu w tym lokalu prowadził G. F.. Z dowodów z odpisów pisma pozwanej do strony powodowej z dnia 16 maja 2016 roku (k. 58-60 akt) i oświadczenia M. Ł. z dnia 26 czerwca 2016 roku (k. 61 akt) oraz z zeznań świadków M. Ł. (k. 154 akt) i G. F. (k. 154 akt), a także przesłuchania pozwanej M. K. (k. 154 akt) wynika, że w tym lokalu nadal wówczas staż kontynuowała M. Ł., ale z oczywistych względów wyłącznie pod kierownictwem G. F.. Nie ma więc wątpliwości, że w tych okolicznościach pozwana faktycznie przestała organizować ten staż, co stanowi naruszenie postanowień § 1 punktów 1-5 przedmiotowej umowy. Opisana sytuacja nie uległa przy tym zmianie także po zawarciu przez pozwaną i M. Ł. w dniu 10 września 2015 roku umowy o pracę. M. Ł. świadczyła bowiem określoną w tej umowie pracę w okresie objętym wskazaną umową i w miejscu podanym w tej umowie, ale pod nadzorem i kierownictwem G. F.. Tym samym, ze względu na brak podporządkowania pozwanej przy świadczeniu pracy, należało uznać, iż była to pozorna umowa o pracę, a w konsekwencji nie doszło do zatrudnienia M. Ł. przez pozwaną, co stanowi naruszenie postanowienia § 1 punku 6 umowy.
przedmiotowej umowy, w przypadku nieprzestrzegania przez pozwaną miedzy innymi opisanych powyżej postanowień tej umowy Powiatowy Urząd Pracy w D. miał prawo rozwiązać umowę ze skutkiem natychmiastowym, co uczynił w piśmie z dnia 19 kwietnia 2016 roku (k. 95-96 akt). Wedle natomiast postanowień § 8 przedmiotowej umowy, w przypadku rozwiązania umowy z przyczyn określonych § 7, pozwana mogła zostać zobowiązana, w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania, do zapłaty kary umownej będącej równowartością kosztów poniesionych na organizację stażu w ramach bonu stażowego, a obejmujących: stypendia, składki na ubezpieczenie społeczne, koszty badań lekarskich oraz przejazdy do miejscowości, w której odbywany jest staż. Należy przy tym podkreślić, że wbrew zarzutom pozwanej można było w tej umowie zamieścić takie klauzulę, gdyż zgodnie z zasadą swobody umów strony mogą ukształtować treść umowy w dowolny sposób, o ile tylko nie jest ona sprzeczna z prawem lub zasadami współżycia społecznego (art. 353 1 k.c.), co w niniejszej sprawie nie zachodzi. Na podstawie dowodu z odpisu pisma strony powodowej do pozwanej z dnia 19 kwietnia 2016 roku (k. 95-96 akt) skład orzekający ustalił, że koszty poniesione na organizację stażu M. Ł. przez Powiatowy Urząd Pracy w D. wyniosły 8 372,38 zł, co oznacza, że w takie wysokości przysługuje stronie powodowej kara umowna od pozwanej. W piśmie procesowym z dnia 04 sierpnia 2017 roku pozwana wniosła o miarkowanie i obniżenie świadczenia z tytułu tej kary umownej. Podstawę prawną takiego żądania stanowią przepisy art. 484 § 2 k.c., wedle których, jeżeli zobowiązanie zostało w znacznej części wykonane, dłużnik może żądać zmniejszenia kary umownej, przy czym to samo dotyczy wypadku, gdy kara umowna jest rażąco wygórowana. W tym jednak wypadku pozwana realizowała omawianą umowę jedynie przez trzy miesiące, a tym samym nie ma mowy o tym, aby wykonała swoje zobowiązanie w znacznej części, skoro umowa była zawarta na rok. Z tych względów nie ma podstaw do zastosowania omawianej regulacji w tej sprawie. W związku z tym z tytułu przedmiotowej kary umownej należało zasadzić od pozwanej kwotę 8 372,38 zł. Ze względu więc na naruszenie omawianych umów należało od pozwanej na rzecz strony powodowej łącznie zasadzić kwotę 18 261,09 zł (9 888,71 zł + 8 372,38 zł). Na marginesie należy podkreślić, że Sąd nie znalazł podstaw do uznania zachowania strony powodowej za nadużycie prawa w rozumieniu przepisów art. 5 k.c. W orzecznictwie obowiązuje bowiem zasada, że na klauzulę generalną przewidzianą w przepisach art. 5 k.c. nie może skutecznie powoływać się strona, która sama narusza w stosunku do przeciwnika zasady współżycia społecznego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2017 roku, III CSK 148/16, Legalis numer 1668520). W tym natomiast wypadku pozwana niewątpliwie naruszyła zasadę lojalnego zachowania w stosunku do drugiej strony obu umów, skoro podjęła czynności w celu pozorowania zatrudnienia G. F. i M. Ł.. Takie zachowanie stanowi naruszenie zasad współżycia społecznego. Strona powodowa zażądała także zasądzenia odsetek ustawowych liczonych od kwoty 9 888,71 zł od dnia 30 lipca 2014 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku, odsetek ustawowych za opóźnienie liczonych od kwoty 9 888,71 zł od dnia 01 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty i odsetek ustawowych za opóźnienie liczonych od kwoty 8 372,38 zł od dnia 12 maja 2016 roku do dnia zapłaty. Podstawę prawną do sformułowania takiego żądania stanowią przepisy art. 481 k.c. Z przepisu § 1 tegoż artykułu wynika bowiem, iż jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Odsetki za opóźnienie należą się przeto zarówno bez względu na szkodę poniesioną przez wierzyciela, jak i zawinienie okoliczności opóźnienia przez dłużnika (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 października 1994 roku, I CRN 121/94, OSNC 1995, nr 1, poz. 21). Należy przy tym wskazać, iż w świetle przepisów ustawy dłużnik opóźnia się z wykonaniem zobowiązania, gdy nie spełnia świadczenia w terminie oznaczonym w sposób dostateczny lub wynikający z właściwości zobowiązania. Aby dokładnie wyjaśnić wskazaną kwestię konieczne jest odwołanie się do pojęcia wymagalności. Roszczenie o spełnienie świadczenia jest wymagalne wówczas, gdy wierzyciel jest uprawniony do żądania spełnienia świadczenia. Dopóki roszczenie jest niewymagalne, nie zachodzi także opóźnienie, gdyż dłużnik nie jest zobowiązany do świadczenia. O dacie wymagalności decyduje natomiast treść stosunku obligacyjnego łączącego strony. W przypadku zobowiązań terminowych, jeśli dłużnik nie realizuje w terminie swych obowiązków wynikających z treści zobowiązania, opóźnia się ze spełnieniem świadczenia. W takim przypadku data wymagalności roszczenia stanowi jednocześnie datę, od której dłużnik opóźnia się ze świadczeniem. Z mocy przepisu art. 481 k.c. uzasadnia to roszczenie o odsetki. W przypadku z kolei zobowiązań bezterminowych opóźnienie nastąpi dopiero w przypadku niedostosowania się do wezwania wierzyciela żądającego spełnienia świadczenia, chyba że obowiązek jego spełnienia wynika z właściwości zobowiązania (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 21 listopada 1995 roku, I ACr 592/95, OSA 1996, nr 10, poz. 48). Na koniec należy wskazać, iż na mocy przepisu art. 481 § 2 zd. 1 k.c. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 roku, w sytuacji, gdy stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona należą się odsetki ustawowe. Z kolei od dnia 01 stycznia 2016 roku przepis ten stanowi, że jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Oznacza to, że z tytułu opóźnienia w spełnieniu świadczenia pieniężnego do dnia 31 grudnia 2015 roku należą się odsetki ustawowe, a od dnia 01 styczna 2016 roku odsetki ustawowe za opóźnienie.
pkt 15 umowy nr (...).(...)/ (...)/KS./14 w sprawie refundowania kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowisk pracy tworzonych dla skierowanych bezrobotnych w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego z dnia 06 czerwca 2014 roku, pozwana była zobowiązana do zwrotu, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania Urzędu Pracy w D., przyznanej refundacji w wysokości proporcjonalnej do okresu niezatrudniania na utworzonym stanowisku pracy skierowanego bezrobotnego, wraz z odsetkami ustawowymi naliczanymi od dnia uzyskania środków, w przypadku naruszenia obowiązku zatrudnienia bezrobotnego w pełnym wymiarze czasu pracy przez okres 24 miesięcy, począwszy od dnia 01 lipca 2014 roku oraz utrzymania przez ten sam okres stanowiska pracy utworzonego w związku z przyznana refundacją. W tym więc wypadku strony z góry ustaliły termin, od jakiego mają być naliczane odsetki ustawowe, a mianowicie dzień uzyskania przez pozwaną środku z tytułu refundacji czyli w tym wypadku dzień 30 lipca 2014 roku. Od tej daty więc, zgodnie z żądaniem pozwu, należało naliczać odsetki ustawowe, a następnie odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 9 888,71 zł należnej z tytułu zwrotu przyznanej refundacji. Wedle natomiast postanowienia § 8 ust. 1 umowy nr (...). (...)-11 - (...)/KP./15 o organizację stażu w ramach bonu stażowego z dnia 05 marca 2015 roku, w przypadku rozwiązania przez Urząd Pracy w D. przedmiotowej umowy z powodu naruszenia obowiązków zorganizowania stażu i zatrudnienia po zakończeniu stażu osoby bezrobotnej oraz prowadzenia dotychczasowej działalności gospodarczej w sposób ciągły do czasu wygaśnięcia przedmiotowej umowy, strona powodowa mogła obciążyć pozwaną obowiązkiem zapłaty, w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania, kary umownej będącej równowartością kosztów poniesionych na organizację stażu w ramach bonu stażowego. Jest to więc zobowiązanie terminowe. Wezwanie do zapłaty w tym przedmiocie zostało doręczone pozwanej w dniu 27 kwietnia 2016 roku, a tym samym pozwana powinna zapłacić wskazaną karę umowną w kwocie 8 372,28 zł do dnia 11 maja 2016 roku. Od dnia następnego należały się więc odsetki ustawowe za opóźnienie, co jest zgodne z żądaniem pozwu w tym zakresie. Z tych powodów, w oparciu o cytowane przepisy, Sąd orzekł jak w punkcie I wyroku. W piśmie procesowym z dnia 14 marca 2017 roku, strona powodowa cofnęła pozew co do żądania ustalenia, że od dnia 01 lipca 2015 roku pozwanej M. K. i G. F. nie łączyła umowa o pracę zawarta w dniu 01 lipca 2014 roku oraz żądania ustalenia nieważności umowy o pracę zawartej pomiędzy pozwaną a M. Ł. w dniu 10 września 2015 roku. Zgodnie z przepisem art. 203 § 1 k.p.c., pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy, a jeżeli z cofnięciem połączone jest zrzeczenie się roszczenia - aż do wydania wyroku. W związku z tym, że w niniejszej sprawie częściowe cofnięcie pozwu miało miejsce po rozpoczęciu rozprawy, do jego skuteczności była konieczna zgoda pozwanej, która została przez nią udzielona w piśmie z dnia 31 maja 2017 roku (k. 123 akt). Tym samym nastąpiło w rozpoznawanej sprawie skuteczne cofnięcie pozwu w tej części. W ocenie Sądu, nie ma przy tym podstaw do przyjęcia, że częściowe cofnięcie pozwu w tej sprawie jest niedopuszczalne ze względu na sprzeczność z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia przepisów prawa. W świetle przepisu art. 355 § 1 k.p.c., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli powód cofnął ze skutkiem prawnym pozew lub jeżeli wydanie wyroku stało się z innych przyczyn zbędne lub niedopuszczalne. Wobec powyższego, w oparciu o powołane przepisy, należało orzec jak w punkcie II wyroku. Zgodnie z przepisami art. 98 § 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c., do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W świetle wskazanych przepisów do kosztów procesu poniesionych przez stronę powodową należało zaliczyć: opłatę od pozwu w kwocie 2 268 zł (k. 90, 92, 115 i 116 akt) i wynagrodzenie reprezentującego ją radcy prawnego w kwocie 3 600 zł, co daje łącznie kwotę 5 868 zł. Z kolei na koszty procesu poniesione przez pozwaną składały się: wynagrodzenie reprezentującego ją radcy prawnego w kwocie 3 600 zł i opłata skarbowa od odpisu pełnomocnictwa w kwocie 17 zł (k. 121 akt), co daje w sumie 3 617 zł. Wedle przepisu art. 100 zd. 1 k.p.c., w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Tak też sytuacja zaistniał w niniejszej sprawie, gdyż strona powodowa wygrała sprawę w 40,26 % (18 261,09 zł / 45 356,89 zł), natomiast pozwana w 59,74 %. Oznacza to, że stronie powodowej z tytułu kosztów procesu należał się zwrot kwoty 2 362,46 zł (5 868 zł x 40,26 %), a pozwanej kwoty 2 160,80 zł (3 617 zł x 59,74 %). W związku z tym, że są to zbliżone kwoty należało koszty procesu między stronami wzajemnie znieść. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o przytoczone przepisy, Sąd orzekł jak w punkcie III sentencji.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.