kpc. Ponadto wskazał sąd I instancji, że podstawę wpisu może stanowić jedynie ostateczna decyzja, a wnioskodawca winien tę ostateczność wykazać. Wobec braku możliwości weryfikacji dokumentów w formie elektronicznej dołączonych do wniosku, w ocenie sądu rejonowego zaświadczenie wojewody nie jest wystarczające. Dlatego nie można uznać, by ostateczność decyzji została wykazana. Sąd rejonowy podniósł ponadto, że powołane przez wnioskodawczynię przepisy dotyczą postępowania administracyjnego, a nie postępowania sądowego, a w szczególności wieczystoksięgowego. Przywołując treść art.
626 8§2kpc i art. 626 9kpc Sąd I instancji z opisanych powodów orzekł o oddaleniu wniosku. Od tego postanowienia apelację wniosła wnioskodawczyni, która domagała się jego zmiany (uchylenia) i uwzględnienia wniosku. W apelacji zarzuciła: - naruszenie art.
poprzez przyjęcie, że dokumenty dołączone do wniosku nie stanowią podstawy wpisów w księdze wieczystej, - naruszenie przepisów postępowania, a to art. 39 2 kpa poprzez jego niezastosowanie mimo, że z treści tego przepisu wynika, że przedłożone dokumenty są jedynymi możliwymi. W uzasadnieniu apelacji skarżąca przywołała treść art. 39 2 kpa. Wskazała, że wnioskodawczyni jako strona postępowania administracyjnego nie ma możliwości uzyskania dokumentów w formie tradycyjnej. Nie może bowiem zgodnie ze wskazanym unormowaniem zrezygnować z doręczenia pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Uznała, że niezasadnie Sąd Rejonowy wskazał na niemożność weryfikacji dokumentów, gdyż niemożność ta w ocenie skarżącej ma charakter techniczny, co nie uzasadnia odmowy wpisu. Zarzucił brak logiki argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu postanowienia. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca nie kwestionowała, że podstawą wpisu mogła być jedynie ostateczna decyzja administracyjna stwierdzająca nabycie przez nią prawa własności. Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że żądany wpis nie może być dokonany ze względu na formę dołączonych dokumentów. W tym zakresie w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że skrzynka e - (...) nie służy do obsługi prowadzonego w sądach postępowania cywilnego, a zasadniczo jedynie dla potrzeb działalności administracyjnej sądów. Zasadą jest, że wnioski składa się w sądzie wieczystoksięgowym na papierowym formularzu za wyjątkiem kategorii spraw rozpoznawanych w elektronicznym postępowaniu wieczystoksięgowym (art.626 4 k.p.c.). Badany wniosek nie należy do spraw rozpoznawanych w elektronicznym postępowaniu wieczystoksięgowym, w którym istnieje pewność (ze względu na zastosowane rozwiązania techniczne), że dokument elektroniczny pochodzi od określonego podmiotu. Tym samym skarżąca nie była zwolniona z obowiązku przedstawienia dokumentów stanowiących podstawę wpisu na papierze, co pozwoliłoby na stwierdzenie ich istnienia i pochodzenia od określonego podmiotu. Możliwość dokonania wpisu na podstawie dokumentu elektronicznego wynika bowiem z określonych szczególnych przepisów prawa takich jak: art. 626 4 § 2 k.p.c. czy art.
Tylko w takich wypadkach, z uwagi na wdrożone rozwiązania techniczne możliwa jest weryfikacja przez sąd wieczysto księgowy tych dokumentów elektronicznych pod kątem ich istnienia i treści. Nie można zgodzić się z zarzutem apelacji, że tylko brak możliwości technicznych po stronie Sądu nie pozwala na dokonanie wpisu na podstawie zweryfikowanej w systemie elektronicznym decyzji, w szczególności zaś informacji o jej ostateczności. W przepisach dotyczących postępowania wieczystoksięgowego brak w tym zakresie odpowiedniej regulacji umożliwiającej dokonani weryfikacji w/w dokumentów wydanych w postępowaniu administracyjnym. Istniejąca luka w prawie nie może uzasadniać dokonywania wpisu w księdze wieczystej wbrew przepisom prawa normującym postępowanie cywilne. Nadto do wniosku dołączono jedynie niepodpisane wydruki dokumentów postępowania administracyjnego, a faktyczne dokumenty elektroniczne istnieją w innej formie, zaś Sąd wieczystoksięgowy w ich przypadku nie został przez ustawodawcę wyposażony w możliwość dokonywania weryfikacji ich istnienia, treści i wydania przez upoważniony organ. Z tych powodów zawarty w apelacji zarzut naruszenia art.
Podobnie chybiony był zarzut naruszenia art.39 2 kpa, który nie znajduje zastosowania w postępowaniu sądowym o wpis w księdze wieczystej. Tym samym zasadnie Sąd Rejonowy uznał istnienie przeszkody do dokonania wpisu. Orzeczenie o oddaleniu apelacji oparto na art.385 k.p.c. w związku z art.13 § 2 k.p.c.. SSO Anna Hajda SSO Gabriela Sobczyk SSO Mirella Szpyrka
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.