Zgodnie z art. 115 § 16 pkt 2 kk stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Jak wynika z protokołów badania przeprowadzono w sposób prawidłowy, a uzyskane wyniki jednoznacznie wskazywały, że badany kierowca był nietrzeźwy. Jak wynika danych o karalności oskarżonego wcześniej dwukrotnie został on skazany za przestępstwa z art.
kolejno wyrokiem Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 12.05.2015r. na karę grzywny, a następnie wyrokiem tego samego Sądu z dnia 9.11.2016r. na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat próby. W związku z tym oskarżony zarzucanego mu czynu dopuścił się w okresie próby będąc skazanym za takie samo przestępstwo umyślne. W ocenie Sądu zgromadzone dowody nie pozostawiają wątpliwości co do faktu, że oskarżony swoim zachowaniem wypełnił ustawowe znamiona występku z art.
Sąd przeprowadził dowód z opinii sądowo – psychiatrycznej (k. 86-87), której wnioski wskazują, że po jego stronie nie zachodzą warunki określone w art. 31 §1 lub §2 kk. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wniosków tej opinii i uznał ją za rzetelną, pełną i fachową. W świetle zebranych dowodów wina oskarżonego nie budzi wątpliwości, a przeprowadzone dowody nie wzbudzają wątpliwości co do prawidłowego ustalenia czasu, miejsca i okoliczności tego czynu. Przy wymiarze kary jako okoliczności obciążające Sąd potraktował uprzednią dwukrotną karalność oskarżonego za podobne przestępstwa godzące w bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Okoliczności łagodzące stanowi jedynie przyznanie się do winy przez oskarżonego oraz wyrażenie skruchy z powodu swojego zachowania (k.120). Sankcja przepisu art.
kk przewiduje możliwości orzeczenia kary pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat. Sąd miał także możliwość skorzystania z dyspozycji art. 37a kk i orzeczenia zamiast kary pozbawienia wolności kar łagodniejszego rodzaju. W celu ustalenia danych co do właściwości i warunków osobistych oskarżonego oraz dotychczasowego sposobu jego życia Sąd zarządził przeprowadzenie wywiadu środowiskowego prze kuratora sądowego. Dane z tego wywiadu nie są dla oskarżonego korzystne i wskazują, że ma on w środowisku zła opinię i jest postrzegany jako osoba nadużywająca alkoholu. Uwzględniając całokształt ujawnionych okoliczności Sąd uznał, iż w tym przypadku niezbędne jest wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności w wymiarze roku, która to jest adekwatna zarówno do stopnia winy jak również stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu i spełni wobec oskarżonego wychowawcze i zapobiegawcze cele, jak również będzie sprawiedliwa w odczuciu społecznym. Jednocześnie Sąd rozważył czy całokształt zebranych w toku sprawy okoliczności musi skutkować orzeczeniem bezwzględnej kary pozbawienia wolności czy też wystarczającym będzie jej orzeczenie kary łagodniejszego rodzaju bądź z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Wobec uprzedniego skazania na karę pozbawienia wolności jej ponowne orzeczenie – z warunkowym zawieszeniem wykonania – nie było możliwe. Zdaniem Sądu właściwości i warunki osobiste oskarżonego nie uzasadniają zresztą przyjęcia, aby mimo niewykonywania kary on przestrzegał w przyszłości porządku prawnego, a w szczególności, że nie popełni ponownie przestępstwa, bowiem przypisane mu w tej sprawie popełnił mimo uprzedniego skazania na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania w niespełna rok po tym skazaniu. W tej sytuacji trudno przyjąć, aby skuteczne względem niego mogły być kary łagodniejszego rodzaju i mimo możliwości wynikającej z dyspozycji art. 37 a kk Sąd nie znalazł podstaw ku temu, aby z niej skorzystać. Orzeczenie kary ograniczenia wolności byłoby w tym przypadku niesprawiedliwe i mogłoby wywołać przekonanie o tym, że wymierzona kara nie uwzględnia uprzednich skazań i premiuje oskarżonego dlatego, że przyznał się do zarzucanego mu czynu i wyraził skruchę. Sąd kierował się tym, aby orzeczona kara oddziaływała na oskarżonego nie tylko poprzez jej surowość i dolegliwość, ale też wskazywała na nieuchronność sankcji, nieopłacalność popełniania przestępstw i ugruntowała w nim poczucie szacunku i respektu dla obowiązywania ogólnie przyjętych norm i wartości chronionych przez porządek prawny. Zdaniem Sądu opisana przez oskarżonego sytuacja poprzedzająca jego czyn w żadnym stopniu nie usprawiedliwia jego zachowania polegającego na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Biorąc powyższe pod uwagę, a także fakt, iż od czasu poprzedniej karalności oskarżonego upłynął niespełna rok, Sąd uznał, że orzekanie bezwzględnej kary pozbawienia wolności jest niezbędne. Sąd był zobligowany również do orzeczenia obok kary także środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznym dożywotnio – z uwagi na warunki o jakich mowa w art. 42§3 kk. Orzeczono wobec niego także świadczenie pieniężne w minimalnej kwocie wynikającej z dyspozycji art. 43a§2 kk. Na poczet orzeczonej kary stosownie do dyspozycji art. 63 § 1 k.k. Sąd zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w tej sprawie. Uwzględniając sytuację majątkową i finansową oskarżonego Sąd uznał, że nie zachodzą warunki wskazane w art. 624 § 1 kpk i zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 627 kpk obciążył oskarżonego kosztami postępowania w tej sprawie.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.