← Polska

IX Ka 322/13

Sygn. akt IX Ka 322/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 stycznia 2014 roku Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Adam Zarzycki Sędziowie: SO Krzysztof Sójka (spr.) SO Lidia Rogala Protokolant: st.sekr.sądowy Dorota Ziółkowska przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Jerzego Kraski po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2014 roku sprawy Z. K. oskarżonego o przestępstwo z art. 56 § 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 26 listopada 2012 roku sygn. akt II K 14/12 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

  1. przyjmuje, iż oskarżony Z. K. w okresie popełnienia przypisanego mu przestępstwa naraził Skarb Państwa na uszczuplenie zobowiązań podatkowych w łącznej kwocie 369.536,00 (trzysta sześćdziesiąt dziewięć tysięcy pięćset trzydzieści sześć) złotych, w tym z tytułu podatku od towarów i usług na kwotę 171.932,00 (sto siedemdziesiąt jeden tysięcy dziewięćset trzydzieści dwa) złotych;
  2. orzeczoną wobec oskarżonego Z. K. karę grzywny w punkcie I wyroku łagodzi do 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych;
  3. zwalnia oskarżonego Z. K. od opłaty za obie instancje; II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 20 (dwadzieścia) złotych tytułem wydatków za postępowanie odwoławcze. Sygn. akt IX Ka 322/13 UZASADNIENIE Z. K. oskarżony został o to, że pełniąc funkcję Prezesa Zarządu Przedsiębiorstwa Produkcyjno- Budowlanego (...) Spółka z o.o z siedzibą w K. ul. (...) i z tego tytułu będąc odpowiedzialnym za prawidłowe rozliczenie zobowiązań podatkowych tego podmiotu gospodarczego, podał nieprawdę w złożonych do Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. w okresie od kwietnia 2007 roku do stycznia 2008 roku deklaracjach VAT-7 za miesiąc od marca do grudnia 2007 roku oraz w złożonym w dniu 31.03.2008 roku zeznaniu CIT – 8 za 2007 rok wymienionej spółki, przez co naraził Skarb Państwa na uszczuplenie zobowiązań podatkowych w łącznej wysokości 380.646,00 zł. w tym podatku od towarów i usług na kwotę 183.042,00 zł. i podatku dochodowego od osób prawnych w wysokości 197.604,00 zł. poprzez naruszenie przepisów art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm.) oraz przepisów art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004r. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.), tj. o przestępstwo skarbowe określone w art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. Wyrokiem z dnia 26 listopada 2012r. w sprawie sygn. akt II K 14/12 Sąd Rejonowy w Kielcach orzekł: I. oskarżonego Z. K. uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu aktem oskarżenia, ustalając że stanowią one przestępstwo skarbowe określone w art. 56 § 1 k.k.s w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. i za to na podstawie art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 22 § 1 pkt 1 k.k.s. w zw. z art. 23 § 1 i § 3 k.k.s. w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej ustawą z dnia 5 listopada 2009 roku o zmianie ustawy – Kodeks karny, ustawy – Kodeks postępowania karnego, ustawy – Kodeks karny wykonawczy, ustawy - Kodeks skarbowy oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U.09.206.1589) w zw. z art. 4 § 1 kk wymierzył oskarżonemu Z. K. karę grzywny w wymiarze 170 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 55 złotych; II. na podstawie art. 627 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s zasądził od oskarżonego Z. K. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1.025 złotych tytułem kosztów sądowych, w tym na podstawie art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych ( Dz.U. z 1983r. Nr 49, poz. 223 ze zm.) kwotę 935 złotych tytułem opłaty od kary grzywny. Apelację od wyroku tego w części dotyczącej uznania oskarżonego Z. K. winnym podania nieprawdy w złożonych do Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. deklaracjach VAT-7 i zeznaniu CIT-8 w związku z wystawieniem w dniu 20 sierpnia 2007 roku przedsiębiorstwu (...) faktury VAT (...) za usługę, która w ocenie Sądu I instancji nie została wykazana na korzyść oskarżonego oraz co do zasądzenia od oskarżonego Z. K. na rzecz Skarbu Państwa opłaty od kary grzywny wniósł jego obrońca i na podstawie art. 438 pkt.2 kpk zarzucił :
  4. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie – art. 170 § 1 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. polegającego na bezpodstawnym pominięciu wniosku dowodowego o przesłuchanie A. W.

(1)z uwagi na jego pobyt poza granicami kraju, podczas gdy a contario z dyspozycji art. 170 § 1 k.p.k. wynika, iż oddalenie wniosku dowodowego na tej podstawie jest niedopuszczalne,
  1. obrazę przepisów postępowania, która miła wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie – art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k i art. 5 k.p.k. polegającą na uwzględnieniu jedynie dowodów obciążających oskarżonego i pominięciu dowodów przemawiających na jego korzyść. W konkluzji obrońca wnosił o:
  2. zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzutu objętego zakresem zaskarżenia ewentualnie o
  3. uchylenie zaskarżonego wyroku w części objętej zakresem zaskarżenia i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Kielcach do ponownego rozpoznania
  4. zasądzenie na rzecz oskarżonego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie w I instancji według norm przypisanych oraz kosztów postępowania apelacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych. Sąd Okręgowy rozważył co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonego Z. K. jest zasadna o ile podnosi zarzut obrazy prawa procesowego a to art. 5 § 1 i 2 kpk mającej wpływ na treść wyroku ( art. 438 pkt 2 kpk) i zmierza do zmiany wyroku w zaskarżonej części poprzez ustalenie, że oskarżony nie naraził Skarbu Państwa na uszczuplenie zobowiązań podatkowych związanych z wystawioną rzekomo fikcyjnie faktura VAT nr (...) z dnia 20 sierpnia 2007r. dla przedsiębiorstwa (...) w K.. Przypisując winę oskarżonemu w tym zakresie, tak jak w zaskarżonym wyroku, Sąd orzekający w oczywisty naruszył zasadę domniemania niewinności określoną w art. 5 § 1 k.p.k, bowiem uznał mimo istniejących w tym zakresie wątpliwości, których nie dało się usunąć, że oskarżony miał pełną świadomość, iż faktura VAT, o której mowa powyżej, nie odzwierciedlała rzeczywistego zdarzenia gospodarczego, a tym samym naraził Skarb Państwa na uszczuplenie należności podatkowych z nią związanych. Z takim ustaleniem Sądu orzekającego nie można się zgodzić. Nie ulega wątpliwości, że Spółka (...)z siedzibą w K., której Prezesem Zarządu był oskarżony Z. K. zobowiązana była na mocy stosownej umowy z Firmą (...) w K., do wykonania między innymi usługi budowlanej stabilizacji gruntu oraz jego niwelacji. Nie ma żadnych dowodów na to, że usługa ta nie została wykonana w ogóle lub też, że nie została wykonana w związku z zobowiązaniem umownym Spółki (...) wobec (...). Oskarżony Z. K. w swoich wyjaśnieniach konsekwentnie twierdził, że roboty te zostały wykonane i opisał okoliczności z tym związane (k.301) Wskazał on między innymi, że wykonanie części robót budowlanych na placu budowy (...) jego Spółka zleciła podwykonawcy firmie (...) z siedzibą w K.. Firma ta wykonała stabilizację i niwelacje gruntu na powierzchni jak wskazana w protokole odbioru wykonanych robot (k.243). Oskarżyciel publiczny, a za nim Sąd orzekający przyjęli, że skoro w firmie (...) nie ma stosownych dokumentów związanych z rozliczeniem robót, a nadto w oparciu przesłuchania w charakterze świadków osób zatrudnionych w tej firmie nie można było ustalić w jakich okolicznościach roboty te wykonano, uznać należy, że faktura Vat nr (...) z dnia 20 sierpnia 2007r. jest dokumentem fikcyjnym nie mogącym stanowić podstawy do rozliczeń podatkowych ze Skarbem Państwa Spółki (...), której oskarżony był Prezesem. Istotną okolicznością dla rozstrzygnięcia sprawy w tym zakresie , która umknęła uwadze Sądu orzekającego było to, że prowadząca firmę (...) świadek A. S. zeznała, iż z uzyskanych przez nią informacji roboty budowlane których dotyczyła opisana powyżej Faktura VAT zostały wykonane przy udziale pracownika firmy (...) A. W.
(1). Kluczowym dowodem dla ustalenia okoliczności wykonania tych prac byłoby niewątpliwie przesłuchanie A. W.
(1)w charakterze świadka. Podejmowane w tym zakresie próby tak na etapie postępowania przed sądem I instancji jak i w postępowaniu odwoławczym (k.487, 521) okazały się bezskuteczne wobec niemożliwości ustalenia miejsca pobytu A. W.. W tej sytuacji wystąpiła niewątpliwie okoliczność stwarzająca wątpliwości o których mowa wart. 5 § 2 kpk. Oskarżony Z. K. mógł w ogóle nie wiedzieć, a nie ma na to żadnych dowodów i możliwości ustalenia, że było inaczej, iż zlecone firmie (...) prace przy utwardzaniu i niwelacji gruntu wykonane zostały w innych okolicznościach niż związane z działalnością firmy (...) dla której wystawiono fakturę VAT z 20 sierpnia 2007r. Nawet w sytuacji gdyby świadek A. W.
(1)zlecił wykonanie tych prac „na czarno” , oskarżony Z. K. nie mając w tym zakresie wiedzy, nie miałby podstaw do zakwestionowania słuszności wystawienia wspomnianej faktury VAT skoro zlecił on wykonanie robót firmie (...) i roboty te zostały wykonane. Jakiekolwiek dalsze rozważania w tym zakresie są jedynie spekulacją tak jak czystą spekulacją jest twierdzenie oskarżyciela publicznego i sądu orzekającego, że skoro istnieją nieprawidłowości w obiegu dokumentów w firmie (...) to oskarżony Z. K. o tym wiedział i miał pełną ich świadomość, co uzasadnia uznanie go za winnego w tym zakresie czynu z art. 56 § 1 k.k.s. Obrońca oskarżonego w apelacji domagał się miedzy innymi zmiany wyroku w zaskarżonej części i uniewinnienia oskarżonego. Wniosek ten niewątpliwie słuszny, co do zasady nie mógł doprowadzić wprost do stwierdzenia w wyroku Sądu II instancji, że oskarżony jest w tej części uniewinniony. Otóż Sąd Rejonowy przypisał oskarżonemu działania w ramach czynu ciągłego czemu dał wyraz w kwalifikacji prawnej powołując przepis art. 6 § 2 k.k.s., a to oznacza że wszystkie zachowania oskarżonego w tym będące przedmiotem apelacji uznane zostały za jeden czyn zabroniony. W tej sytuacji Sąd odwoławczy mógł jedynie poprzez eliminacje z opisu czynu uznać, że zachowanie oskarżonego Z. K. nie było zachowaniem o którym mowa w art. 56 § 1 kks w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. Eliminacja jednego z zachowań oskarżonego spowodowała konieczność złagodzenia orzeczonej wobec niego kary grzywny do wysokości 150 stawek dziennych. Z uwagi na sytuację materialną oskarżonego Sąd odwoławczy zwolnił go od kosztów sądowych za II instancje w tym również od opłaty za obie instancje – art. 624 § 1 kpk. Zupełnym nieporozumieniem jest żądanie apelacji zasądzenia od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego Z. K. poniesionych w sprawie przez niego wydatków w tym związanych z ustanowieniem w sprawie obrońcy z wyboru. Zgodnie z treścią art. 632 pkt 2 kpk tylko w razie uniewinnienia oskarżonego lub umorzenia postępowania w sprawie z oskarżenia publicznego koszty procesu ponosi Skarb Państwa. W rozpatrywanej sprawie oskarżony nie został ani uniewinniony ani też nie umorzono wobec niego postępowania karnego, co oznacza, że przepis art. 632 pkt 2 kpk nie ma tutaj zastosowania jeśli chodzi o zwrot kosztów procesu odnoszących się do wydatków związanych z ustanowieniem w sprawie obrońcy z wyboru. Reasumując powyższe Sąd Okręgowy na podstawie art. 437 § 1 kpk orzekł jak w sentencji. SSO Ewa Opozda-Kalka SSO Krzysztof Sójka SSO Leszek Grzesiak

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.