Jako przyczynę wypowiedzenia umowy o pracę pracodawca wskazał likwidację stanowiska pracy i miejsca pracy spowodowane zaprzestaniem prowadzenia szkół przez oddział (...) we W. oraz całkowitym zaprzestaniem prowadzenia działalności spółki w oddziale we W.. Wypowiedzenie zawierało pouczenie o środkach odwoławczych do Sądu Pracy. Po ustaniu stosunku pracy ( z dniem 31.03.2018 r.) pismem z dnia 5 kwietnia 2018 r. powódka wezwała stronę pozwaną do zapłaty na swoją rzecz należności z tytułu ekwiwalentu za urlop, odszkodowania za skrócony okres wypowiedzenia, odprawy w związku z rozwiązaniem umowy o pracę z przyczyn niedotyczących pracownika. Pracodawca odebrał pismo w dniu 10 kwietnia 2018 r. Dowody: umowa o pracę na czas nieokreślony z 19.12.2011 ( k.8); wnioski powódki z 5.01.2017 r. o urlop macierzyński oraz rodzicielski wraz z dowodem nadania i odbioru ( k.60-62); wniosek powódki z 23.11.2017 r. o urlop wychowawczy wraz z dowodem nadania i odbioru ( k.63-64); akta osobowe powódki ( załącznik); aktualny odpis z rejestru przedsiębiorców KRS pozwanej spółki ( k.10-16); rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem z 22.02.2018 r. ( k.9); świadectwo pracy powódki z 31.03.2018 r. ( k.59); wezwanie do zapłaty z 5.04.2018 r. ( k.17); przesłuchanie powódki ( k.71-72; płyta CD k.74). Średnie wynagrodzenie powódki za ostatnie 3 miesiące pracy wynosiło 2.108,40 zł brutto ( 1.491,27 zł netto). Odszkodowanie za skrócony okres wypowiedzenia wynosiło 4.200 zł brutto ( 3.510 zł netto). Zaległy ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosił 2.008 zł brutto (1.456,76 zł netto). Dowód: zaświadczenie strony pozwanej z 25.06.2018 r. o średnim wynagrodzeniu powódki za ostatnie 3 miesiące pracy i hipotetycznym wyliczeniu roszczeń ( k.38) W oparciu o powyższe ustalenia faktyczne Sąd Rejonowy zważył co następuje: Powództwo jako w pełni uzasadnione zasługuje na uwzględnienie w całości zarówno co do zasady jak i co do wysokości. W bezspornych realiach niniejszego postępowania strona pozwana rozwiązała z powodem umowę o pracę za wypowiedzeniem z zastosowaniem skróconego okresu wypowiedzenia ( do jednego miesiąca) w trybie art.
kp. Zgodnie z powyższym przepisem- jeżeli wypowiedzenie pracownikowi umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony lub umowy o pracę zawartej na czas określony następuje z powodu ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy albo z innych przyczyn niedotyczących pracowników, pracodawca może, w celu wcześniejszego rozwiązania umowy o pracę, skrócić okres trzymiesięcznego wypowiedzenia, najwyżej jednak do 1 miesiąca. W takim przypadku pracownikowi przysługuje odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia za pozostałą część okresu wypowiedzenia. Okres, za który przysługuje odszkodowanie, wlicza się pracownikowi pozostającemu w tym okresie bez pracy do okresu zatrudnienia ( art.
Powyższy przepis daje pracownikowi uprawnienie do domagania się od pracodawcy wypłaty wynagrodzenia za pozostałą część okresu wypowiedzenia określoną jako odszkodowanie za skrócony okres wypowiedzenia. Należy stanowczo odróżnić powyższe odszkodowanie przewidziane w art.
kp. od odszkodowania należnego pracownikowi w związku z nieuzasadnionym bądź naruszającym prawo wypowiedzeniem umowy o pracę przewidzianym w art.45 i 47 1 kp. Dla uwzględnienia powyższej należności pracowniczej konieczne jest sądowe ustalenie okoliczności naruszenia przepisów prawa bądź fakt braku zasadności takiego rozwiązania umowy o pracę zastosowanego przez pracodawcę. Taki wymóg nie jest konieczny w przypadku odszkodowania dochodzonego w trybie art.
kp. za skrócony okres wypowiedzenia. Skrócenie okresu wypowiedzenia przez pracodawcę - jako czynność jednostronna i zależna od woli pracodawcy - powoduje obowiązek wypłaty pracownikowi odszkodowania. Świadczenie to (choćby ze względu na sposób wyliczenia) rekompensuje szkodę jaką pracownik ponosi wskutek skorzystania przez pracodawcę z uprawnienia przewidzianego w art.
zdanie pierwsze k.p., choć nie jest to "klasyczne" odszkodowanie, gdyż nie jest ściśle połączone ze szkodą, lecz ma zryczałtowany charakter. Oświadczenie pracodawcy o skróceniu okresu wypowiedzenia w trybie art.
może być złożone tylko łącznie z wypowiedzeniem umowy o pracę, a nie w okresie późniejszym. Podstawą prawną wypłaty tego odszkodowania nie jest jednak wyłącznie (samodzielnie) rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem. Konieczne jest jeszcze skrócenie przez pracodawcę okresu wypowiedzenia i dopiero te dwie okoliczności łącznie stanowią podstawę wypłaty odszkodowania ( por. wyrok SN z 5.11.2013 r.; sygn. II PK 42/13; OSNP 2015/1/2). Strona pozwana w odpowiedzi na pozew wskazuje, iż w jej ocenie powódka uchybiła terminom reklamacyjnym określonym w art.264 i 265 kp. Zgodnie z powyższymi przywoływanymi przez stronę pozwaną regulacjami odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracę wnosi się do sądu pracy w ciągu 21 dni od dnia doręczenia pisma wypowiadającego umowę o pracę. Żądanie przywrócenia do pracy lub odszkodowania wnosi się do sądu pracy w ciągu 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia lub od dnia wygaśnięcia umowy o pracę. Żądanie nawiązania umowy o pracę wnosi się do sądu pracy w ciągu 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o odmowie przyjęcia do pracy ( art.264 §1-3 kp.) Jeżeli pracownik nie dokonał - bez swojej winy - w terminie czynności, o których mowa w art. 97 § 2 1 i w art. 264, sąd pracy na jego wniosek postanowi przywrócenie uchybionego terminu. Wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do sądu pracy w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu ( art.265 §1-2 kp). Powyższy pogląd strony pozwanej jest oczywiście nietrafny- powyższe przepisy nie mają zastosowania do instytucji odszkodowania za skrócony okres wypowiedzenia określonej w art.
kp. Roszczenie o odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia ( art.
44 i art. 264 § 1 k.p., i w tym znaczeniu nie może być identyfikowane z roszczeniem o uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za wypowiedzenie bezskuteczne, o przywrócenie do pracy oraz o odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę. Jest to roszczenie, które ma odrębny byt prawny i służy pracownikowi niezależnie od tego, czy pracodawca, wypowiadając umowę o pracę, narusza przepisy prawne. W konsekwencji do roszczenia tego ma zastosowanie termin przedawnienia z art. 291 § 1 k.p. , wyłączone zaś jest stosowanie terminów z art. 264 k.p.” ( por. też wyrok SN z 8.05.1997 r., I PKN 123/97 , OSNP 1998/5, poz. 151). Mając na uwadze, iż strona pozwana nie podnosi żadnych innych zarzutów, które miałyby przesądzić o bezzasadności roszczenia powódki o odszkodowania za skrócony okres wypowiedzenia- roszczenie zostało uwzględnione wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu (zgodnie z żądaniem pozwu), o czym orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku. Sąd uwzględnił również roszczenie powódki o zasądzenie na jej rzecz należności z tytułu ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy. Okoliczności przemawiające za uwzględnieniem tego roszczenia należy uznać za przyznane przez stronę pozwaną. Strona pozwana, wnosząc o oddalenie powództwa także w tym zakresie, nie przedstawiła żadnych zarzutów uzasadniających bezzasadność roszczenia. Nie zaoferowała również Sądowi żadnych dowodów w tym zakresie, ograniczyła się wyłącznie do hipotetycznego wyliczenia roszczenia o ekwiwalent za urlop. Zgodnie z treścią art.171 §1 kp w przypadku niewykorzystania przysługującego urlopu w całości lub w części z powodu rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy pracownikowi przysługuje ekwiwalent pieniężny. O powyższym orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku. Sąd rozstrzygnął sprawę w oparciu o całokształ materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w szczególności dowody z dokumentów zaoferowanych przez strony na bezsporne okoliczności w sprawie. Sąd uwzględnił także przesłuchanie powódki w pełni korespondujące z pozostałymi zebranymi dowodami. O obowiązku zapłaty przez pozwanego na rzecz Skarbu Państwa, nieuiszczonej opłaty sądowej od pozwu, od wniesienia której powódka była zwolniona z mocy ustawy, orzeczono w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 113 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.). Zgodnie z art. 113 ust. 1 cytowanej ustawy kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator lub prokurator Sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w danej instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. Uchwałą z dnia 5 marca 2007r. (I PZP 1/07, OSNP 2007/19-20/269, Biul.SN 2007/3/23, M.P.Pr. 2007/7/368) Sąd Najwyższy wyraził pogląd, iż Sąd w orzeczeniu kończącym w instancji sprawę z zakresu prawa pracy, w której wartość przedmiotu sporu nie przewyższa kwoty 50.000 zł: obciąży pozwanego pracodawcę na zasadach określonych w art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.) kosztami sądowymi, których nie miał obowiązku uiścić pracownik wnoszący powództwo lub odwołanie do sądu (art. 96 ust. 1 pkt 4 tej ustawy); z wyłączeniem opłat od pism wymienionych w art. 35 ust. 1 zdanie pierwsze tej ustawy. Wobec czego, pozwany obowiązany jest uiścić na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu kwotę 250 zł tytułem zwrotu opłaty od pozwu ( liczonej jako 5% w.p.s) O rygorze natychmiastowej wykonalności orzeczono jak w pkt III sentencji wyroku na zasadzie art. 477 2 § 1 k.p.c., w części nie przekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia powoda, którego wysokość wynosiła 2.108,40 zł brutto. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.