z art. 11§2 kk w zw. z art. 12 kk, art. 284§2 kk na skutek apelacji wniesionych przez oskarżoną i prokuratora od wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 16 lutego 2018 r. sygn. akt III K 97/17 I. zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonej R. S. w punkcie 1 części rozstrzygającej w ten sposób, że kwalifikację prawną przestępstw przypisanych oskarżonej uzupełnia o przepis art. 270 § 1 kk; II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnego J. M. 840 zł tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu oskarżonej R. S. w postępowaniu odwoławczym oraz 193, 20 zł tytułem zwrotu VAT; IV. zwalnia oskarżoną od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, zaliczając poniesione wydatki na rachunek Skarbu Państwa. UZASADNIENIE R. S. została oskarżona o to, że : I. w dniu 16 lipca 2016r. w M., działając w krótkich odstępach czasu z góry powziętym zamiarem, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadziła do niekorzystnego rozporządzenia mieniem (...) sp. z o.o. z/s w J. w kwocie 2.000 zł, w ten sposób, że będąc uprawnionym przedstawicielem pokrzywdzonej spółki zawarła bez wiedzy i zgody Ł. S., na jej dane umowę pożyczki gotówkowej o nr (...), podrabiając na tej umowie podpis pożyczkobiorcy, a nadto załączając do umowy datowane na dzień 16 lipca 2017r.: kwestionariusz klienta, weksel oraz deklarację wekslową, na których podrobiła podpisy Ł. S., czym wprowadziła w błąd przedstawicieli w.w spółki, co do zamiaru i możliwości spłaty pożyczki przez pożyczkobiorcę, czym działała na szkodę (...) sp. z o.o. z/s w J. oraz Ł. S. tj. o czyn z art. 310§1 kk i art. 286§1 kk i art. 270§1 kk i art.
z art. 11§2 kk w zw. z art. 12 kk II. w dniu 18 lipca 2016r. w M., działając w krótkich odstępach czasu z góry powziętym zamiarem, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadziła do niekorzystnego rozporządzenia mieniem (...) sp. z o.o. z/s w J. w kwocie 2.000 zł w ten sposób, że będąc uprawnionym przedstawicielem pokrzywdzonej spółki zawarła bez wiedzy i zgody A. F., na jej dane umowę pożyczki gotówkowej o nr (...), podrabiając na tej umowie podpis pożyczkobiorcy, a nadto załączając do umowy datowane na dzień 18 lipca 2016r.: kwestionariusz klienta, weksel oraz deklarację wekslową, na których to dokumentach podrobiła podpisy A. F., czym wprowadziła w błąd przedstawicieli w.w spółki, co do zamiaru i możliwości spłaty pożyczki przez pożyczkobiorcę, czym działała na szkodę (...) sp. z o.o. z/s w J. oraz A. F. tj. o czyn z art. 310§1 kk i art. 286§1 kk i art. 270§1 kk i art.
z art. 11§2 kk w zw. z art. 12 kk III. w dniu 22 listopada 2016r. w M., działając w krótkich odstępach czasu z góry powziętym zamiarem, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadziła do niekorzystnego rozporządzenia mieniem (...) sp. z o.o. z/s w J. w kwocie 1.000 zł w ten sposób, że będąc uprawnionym przedstawicielem pokrzywdzonej spółki zawarła bez wiedzy i zgody Ł. S., na jej dane umowę pożyczki gotówkowej o nr (...), podrabiając na tej umowie podpis pożyczkobiorcy, a nadto załączając do umowy datowane na dzień 22 listopada 2016r.: kwestionariusz klienta, weksel oraz deklarację wekslową, na których podrobiła podpisy Ł. S., czym wprowadziła w błąd przedstawicieli w.w spółki, co do zamiaru i możliwości spłaty pożyczki przez pożyczkobiorcę, czym działała na szkodę (...) sp. z o.o. z/s w J. oraz Ł. S. tj. o czyn z art. 310§1 kk i art. 286§1 kk i art. 270§1 kk i art.
z art. 11§2 kk w zw. z art. 12 kk IV. w dniu 20 grudnia 2016r. w M. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej będąc zatrudnioną w firmie (...) sp. z o.o. z /s w J., przywłaszczyła powierzone jej mienie w postaci zaliczki na bieżącą obsługę klienta w kwocie 1.000 zł, czym działała na szkodę (...) sp. z o.o. z/s w J. tj. o czyn z art. 284§2 kk Sąd Okręgowy w Legnicy wyrokiem z dnia 16 lutego 2018 r., sygn.. akt: III K 97/17 orzekł: I. oskarżoną R. S. uznał za winną popełnienia zarzucanych jej w pkt I, II i III aktu oskarżenia czynów z tą zmianą, że z opisu każdego z tych czynów wyeliminował zapis „w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem”, z kwalifikacji prawnej każdego z tych czynów wyeliminował art. 270§1 kk, art.
12 kk i działanie oskarżonej zakwalifikował jako wypadek mniejszej wagi z art. 310§3 kk w zw. z art. 310§1 kk i art. 286§1 kk w zw. z art. 286§3 kk w zw. z art. 11§2 kk oraz przyjął, że czyny te popełnione zostały w ciągu przestępstw z art. 91§1 kk i za czyny te na podstawie art. 310§3 kk w zw. z art. 11§3 kk i art. 91§1 kk przy zastosowaniu art. 60§1 kk w zw. z art. 60§6 pkt 2 kk wymierzył jej karę 1 (jednego) roku i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 316§1 kk orzekł przepadek dowodów rzeczowych w postaci weksla wraz z deklaracją wekslową wystawionego na nazwisko A. F. z dnia 18.07.2016r., weksla wraz z deklaracją wekslową wystawionego na nazwisko Ł. S. z dnia 16.07.2016r., weksla wraz z deklaracją wekslową wystawionego na nazwisko Ł. S. z dnia 22.11.2016r.; III. oskarżoną R. S. uznał za winną popełnienia zarzucanego jej w pkt IV aktu oskarżenia czynu z tym ustaleniem, że przyjął, że czyn ten stanowił wypadek mniejszej wagi z art. 284§3 kk i za czyn ten na podstawie art. 284§3 kk wymierzył jej karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności; IV. na podstawie art. 91§2 kk w zw. z art. 86§1 kk wyżej wymierzone kary pozbawienia wolności połączył oskarżonej R. S. i wymierzył jej karę łączną 1 (jednego) roku i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności; V. na podstawie art. 62 kk określił, że oskarżona R. S. winna odbywać karę łączną pozbawienia wolności w zakładzie karnym dla odbywających karę po raz pierwszy typu otwartego; VI. na podstawie §17 ust. 1 pkt 2 w zw. z §17 ust. 2 pkt 5 w zw. z §20 i §4 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03.10.2016r. poz. 1714, w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu przyznał od Skarbu Państwa radcy prawnemu J. M. za udzieloną obronę z urzędu wynagrodzenie w kwocie 1080 złotych plus 248,40 złotych z tytułu podatku vat; VII. na podstawie art. 624§1 kpk zwolnił oskarżoną od ponoszenia kosztów sądowych zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa i na podstawie art. 17 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23.06.1973r. (Dz. U. z 1983r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) nie wymierzył jej opłaty. Apelacje od tego wyroku wnieśli prokurator oraz obrońca oskarżonej. Prokurator zaskarżył wyrok w zakresie orzeczenia o winie w części dotyczącej rozstrzygnięcia zawartego w pkt I części dyspozytywnej wyroku, zarzucając: 1. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 270 § 1 k.k. poprzez jego niesłuszne niezastosowanie w podstawie skazania R. S. za czyny opisane w pkt I, II i III części wstępnej wyroku, podczas gdy bezsporna okoliczność nakreślenia przez oskarżoną podpisów Ł. S. oraz A. F. na dokumentach w postaci umów pożyczek gotówkowych o nr : (...), o nr (...), o nr (...), załączonych do nich kwestionariusza klienta, deklaracjach wekslowych, przemawia za zasadnością przyjęcia kwalifikacji prawnej obok art. 310 § 1 k.k. (w zakresie podrobienia weksli in blanco) również z art. 270 § 1 k.k. 2. obrazę przepisów prawa procesowego, mającego wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 366 § 1 k.p.k., art. 167 k.p.k., art. 170 § 1 pkt 1 k.p.k., mającą wpływ na treść orzeczenia, polegająca na zaniechaniu przez Sąd wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy i nie przeprowadzeniu dowodów z zeznań pokrzywdzonych Ł. S. oraz A. F. na okoliczność odebrania od wymienionych oświadczenia wyrażonego w art.
Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o:
pokrzywdzonych również o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt I w części dyspozytywnej wyroku poprzez przyjęcie w postawie skazania art.
Obrońca oskarżonej zaskarżył wyrok co do czynów opisanych w pkt I, II i III części wstępnej wyroku. Na podstawie art. 438 § 3 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, polegający:
Oskarżona zmierzając do wyłudzenia pieniędzy od pokrzywdzonej spółki posłużyła się prawdziwymi danymi osobowymi i adresowymi A. F. i Ł. S.. Występek ten jest przestępstwem wnioskowym. Nie dostrzegł tego oskarżyciel publiczny na etapie postępowania przygotowawczego i nie dążył do odebrania oświadczeń w tym zakresie od kobiet których danymi posłużyła się oskarżona dokonując przestępstwa. Na etapie postępowania przed Sądem I instancji rzecznik oskarżenia publicznego dostrzegł to uchybienie postępowania przygotowawczego i dążąc do jego naprawienia złożył wniosek o odebranie oświadczeń przed Sądem . Wniosek ten niestety Sąd I instancji oddalił i został on zasadnie ponowiony w apelacji prokuratora. W toku rozprawy odwoławczej Sąd Apelacyjny podzielając pogląd o konieczności odebrania oświadczeń od obu osób , których danymi posłużyła się oskarżona, wezwał obie pokrzywdzone na rozprawę. Ł. S. złożyła oświadczenie, że nie wnosi o ściganie oskarżonej za posłużenie się jej danymi. Mimo podjętych starań nie zdołano doręczyć wezwania drugiej pokrzywdzonej, a z informacji policji wynikało, że nie znane jest jej aktualne miejsce zamieszkania ani pobytu. Podobno ta pokrzywdzona ma przebywać za granicą pracując tam sezonowo. Nie znając jej miejsca pobytu ani czasu kiedy miałaby wrócić do miejsca zameldowania, odstąpiono od dalszych prób odebrania oświadczenia od A. F., uznając je za bezskuteczne. Biorąc pod uwagę brak wniosków pokrzywdzonych o ściganie oskarżonej za występek posłużenia się ich danymi personalnymi dalszy wniosek apelacji prokuratora w tym zakresie tj. uzupełnienie kwalifikacji prawnej czynów oskarżonej w pkt. 1 części rozstrzygającej, nadto o przepis art.
stał się bezprzedmiotowy. Uznając apelację obrońcy oskarżonej za bezzasadną stwierdzić należy, że dalsze jej wnioski – w przypadku gdyby podzielono stanowisko obrońcy odnośnie przepisu art. 310 k.k.- stały się również bezprzedmiotowe. Przy ustalonym stanie faktycznym i prawnym oczywiście nie jest możliwe warunkowe umorzenie postępowania wobec oskarżonej. Sąd Okręgowy uwzględnił wszystkie okoliczności zarówno podmiotowe jak i przedmiotowe, a także dyrektywy ustawowe mające wpływ na wymiar kary. Sąd ten nie pominął również zdarzeń zaistniałych już po popełnieniu czynów przez oskarżoną, w tym jej postawę procesową oraz próby naprawienia szkody. Te wszystkie okoliczności spowodowały, że zasadnie czyny oskarżonej zostały zakwalifikowane jako wypadki mniejszej wagi i wymierzono R. S. minimalne kary. Sąd Apelacyjny uznaje je za sprawiedliwe. Orzeczenie o kosztach pomocy prawnej świadczonej oskarżonej R. S. znajduje swoje oparcie w art. 29 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku prawo o adwokaturze (Dz. U. Nr 16, poz. 124 z p. zm.) i § 2, § 4 ust. 1 i 3 w zw. z § 17 ust. 2 pkt. 5 oraz § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z dnia 18 października 2016 roku, Dz.U.2016.1714). Podstawę rozstrzygnięcia o wydatkach poniesionych w postępowaniu odwoławczym stanowił przepis art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych tekst jednolity Dz. U. z 1983 roku, Nr 49, poz. 223 z p.zm.) Uznano, że nie będzie ona w stanie ponieść nakładów finansowych, tj. kosztów sądowych. Wszystkie przytoczone wyżej rozważania doprowadziły do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie Sąd odwoławczy. SSA Barbara Krameris SSA Bogusław Tocicki SSO (del.do SA) Mariusz Wiązek
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.