V GC 712/18

(1), który był upoważniony do negocjowania warunków umowy i przyjęcia gotówki. Zapłacono mu kwotę 2.000 zł tytułem zaliczki na poczet prac, a dalej kwotę 2.305 zł gotówką. Zaliczkę wpłacił przedstawiciel pozwanej A. R.. O powyższych okolicznościach powód posiadał wiedzę przed wszczęciem postępowania albowiem był o tym informowany w trakcie rozmów telefonicznych. Należność została zapłacona w całości przed doręczeniem pozwu. Do sprzeciwu załączono fakturę VAT z ręcznym dopiskiem z 1 grudnia 2017r. Doręczając odpis sprzeciwu od nakazu zapłaty Przewodnicząca zobowiązała powoda do ustosunkowania się do jego treści w terminie dwutygodniowym. W odpowiedzi na sprzeciw z dnia 18 czerwca 2018r. powód wniósł o zasądzenie od pozwanej kwoty 257,56 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych od kwoty 85,19 zł od dnia 2 marca 2018r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Ponadto cofnął wniosek o przesłuchanie świadków Ł. S. i S. S.. W uzasadnieniu wskazał, że wpłaty, na które powołuje się pozwana w treści sprzeciwu zostały dokonane do rąk pierwotnego wierzyciela już po zawiadomieniu pozwanej o przelewie wierzytelności i po wytoczeniu powództwa w sprawie. Z uwagi na dobrą wolę wpłacona przez pozwaną po wytoczeniu powództwa kwota w łącznej wysokości 2.305 zł została przez nią uwzględniona w dniu 1 marca 2018r., kiedy cedent uregulował należną powodowi prowizję od w/w kwoty zgodnie z zawarta umową, przy czym zapłacona cedentowi kwota została zaliczona na skapitalizowane odsetki w kwocie 85,19 zł i 2.219,81 zł na należność główną. Powód podtrzymał więc żądanie pozwu w zakresie dotyczącym żądania zasądzenia kwoty 85,19 zł tytułem należności głównej wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od dnia 2 marca 2018r. do dnia zapłaty i kwoty 172,37 zł tytułem tzw. stałej rekompensaty, stanowiącej równowartość 40 Euro z ustawy z dnia 8 marca 2013r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych. W piśmie procesowym z dnia 3 września 2018r. pełnomocnik pozwanej wniósł o oddalenie powództwa zaprzeczając aby pozwana została skutecznie zawiadomiona o przelewie wierzytelności objętych pozwem. Powodowi nie należy się również równowartość kwoty 40 Euro albowiem jest to sprzeczne ze społeczno – gospodarczym przeznaczeniem prawa oraz zasadami współżycia społecznego, pewności obrotu i uczciwości kupieckiej. Ponadto w chwili przelewu wierzytelności usługa będąca przedmiotem faktury nie była ukończona, a roszczenie nie było jeszcze wymagalne. Odbiór instalacji wykonanej przez cedenta odbył się dopiero po cesji wierzytelności. W dacie cesji nie była ona jeszcze w całości ukończona. Nie sposób domagać się zapłaty za niewykonaną usługę i okoliczności tej nie zmienia przedwczesne wystawienie faktury. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 10 października 2017r. (...) S. w K. wystawił wobec pozwanej fakturę VAT nr (...) na kwotę 4.305 zł z tytułu instalacji elektrycznej – garaż ul. (...). Termin płatności wskazano na 10 października 2017r., a formę płatności gotówką. Do zapłaty po zapłaceniu kwoty 2.000 zł została kwota 2.305 zł. Faktura nie została podpisana przez przedstawiciela pozwanego. Dowód: faktura VAT nr (...) (k.11 akt) W dniu 23 października 2017r. (...) Spółka Jawna w K. reprezentowany przez wspólników Ł. S. i S. S. przeniósł na rzecz powoda wierzytelność przysługującą mu względem pozwanej w kwocie 2.305 zł, z tytułu faktury VAT (...). Dowód: umowa o przelewie wierzytelności nr (...)/ K./ (...) z dnia 23.10.2017r. z załącznikiem (k. 4-8 akt) W dniu 23 października 2017r. Ł. S. oświadczył, że jest współwłaścicielem firmy (...) wraz z ojcem. W sierpniu 2017r. pan K. zaproponował powodowi wykonanie prac elektrycznych w garażu przy ul. (...) w K.. Uzgodniono z właścicielem obiektu, że za prace i materiał zapłacone zostanie 4.500 zł netto. Po wykonaniu prac bez montażu lamp miał zapłacić 3.500 zł netto. Zapłacił 2000 zł i pozostało do wyrównania 1500 zł plus VAT 805 zł. Mimo wystawienia faktury z 10 października 2017r. do dnia dzisiejszego nie zapłacił. Dowód: oświadczenie przedstawicieli cedenta (k. 13 akt) W dniu 30 października 2017r. powód wezwał pozwaną do zapłaty załączając „zawiadomienie dłużnika o przelewie wierzytelności”, które zostało podpisane przez wspólników cedenta S. S. i Ł. S.. Wezwanie do zapłaty ostateczne wraz z zawiadomieniem o przelewie wierzytelności zostało doręczone pozwanej w dniu 2 listopada 2017r. Przesyłkę odebrał dorosły domownik pozwanej P. J.. Dowód: wezwanie do zapłaty ostateczne z 30.10.2017r. (k. 9 akt), zawiadomienie dłużnika o przelewie wierzytelności (k. 14 akt), potwierdzenie odbioru w dniu 2.11.2017r.(k. 10 akt) R. K. sporządził ręczny dopisek na odpisie faktury VAT nr (...), że otrzymał 1 grudnia 2017r. 4.305 zł w całości. Dowód: kopia faktury z ręcznym dopiskiem (k. 35 akt) Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie powołanych wyżej dokumentów. Sąd oddalił wniosek pozwanego o dopuszczenie dowodów z zeznań świadków i dokumentów załączonych do pisma procesowego z dnia 31 sierpnia 2018r., nie spełniający wymogów formalnych przewidzianych w art. 505 2 k.p.c. jako spóźniony, na podstawie art. 207 § 6 k.p.c. Wnioski dowodowe zostały złożone na okoliczność, która nie została podniesiona w sprzeciwie od nakazu zapłaty. Uwzględnienie spóźnionych twierdzeń i dowodów spowodowałoby zwłokę w rozpoznaniu sprawy, a pełnomocnik pozwanej nie wykazał, że okoliczności tych nie podniósł bez swojej winy ani, że występują inne wyjątkowe okoliczności. Sąd zważył co następuje: (...) Spółkę jawną w K. i pozwaną łączyła ustna umowa o dzieło przez którą przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do wykonania oznaczonego dzieła, a zamawiający do zapłaty wynagrodzenia (art.627 kodeksu cywilnego). Jedynymi przedstawionymi przez powoda dokumentami wskazującymi treść tej umowy były faktura VAT i oświadczenie Ł. S. z dnia 23 października 2017r., z których wynika określenie stron umowy, jej przedmiot, data realizacji, wysokość wynagrodzenia i termin płatności. Pozwana w sprzeciwie od nakazu zapłaty nie zakwestionowała faktu zawarcia umowy ani jej wykonania. Nie zakwestionowała prawidłowości wystawienia faktury z dnia 10 października 2017r. Jedynym podniesionym zarzutem pozwanej był fakt dokonania zapłaty za tę fakturę gotówką do rąk R. K.

(1), pracownika cedenta w dniu 1 grudnia 2017r. Powód stał się wierzycielem pozwanej na skutek przelewu wierzytelności. Zgodnie bowiem z art. 509 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Odpowiedzialność pozwanej względem powoda z tytułu przelanej wierzytelności jest taka sama jak wobec cedenta (...) Spółki jawnej w K.. Zgodnie z art. 512 k.c. dopóki zbywca nie zawiadomił dłużnika o przelewie, spełnienie świadczenia do rąk poprzedniego wierzyciela ma skutek względem nabywcy, chyba że w chwili spełnienia świadczenia dłużnik wiedział o przelewie. Przepis ten stosuje się odpowiednio do innych czynności prawnych dokonanych między dłużnikiem a poprzednim wierzycielem. Postępowanie dowodowe wykazało, że pozwana dowiedziała się o przelewie wierzytelności w dniu 2 listopada 2017r. O tym, że ma obowiązek dokonać zapłaty jedynie na rzecz powoda oraz, że spełnienie świadczenia na rzecz cedenta – zbywcy wierzytelności nie zwolni jej z długu wobec powoda dowiedziała się w tym samym dniu z wezwania do zapłaty wysłanego przez powoda. Powód był uprawniony nadal domagać się od niej należności wynikającej z umowy przelewu. Nie kwestionował jednak faktu dokonania przez pozwaną zapłaty kwoty 2.305 zł na rzecz cedenta w dniu 1 grudnia 2017r., tj. po wytoczeniu powództwa. Powód otrzymał odpis sprzeciwu w dniu 7 czerwca 2018r., uwzględnił jednak fakt dokonanej zapłaty przez pozwaną w dniu 1 marca 2018r., kiedy otrzymał od cedenta wynagrodzenie zgodnie z umową przelewu wierzytelności i windykacji roszczeń z dnia 23 października 2017r. Powód prawidłowo również dokonał zaliczenia wpłaconej przez pozwaną kwoty, zgodnie z art.451§ 1 k.c. w pierwszej kolejności na zaległe odsetki. Do zapłaty pozostała więc kwota 85,19 zł roszczenia głównego i równowartość kwoty 40 Euro. Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w tych kwotach. Uwzględniając roszczenie powoda Sąd uwzględnił je również w zakresie żądania zasądzenia odsetek ustawowych od pozostałej kwoty roszczenia głównego. Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi (art. 481 § 1 k.c.). Uprawnienie powoda do domagania się od pozwanego kwoty 172,37 zł stanowiącej równowartość kwoty 40 Euro, stanowiącej koszty windykacji należności wynikającej z faktury objętej przedmiotem sprawy, wynika z art. 10 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 2013r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych (Dz.U. z 28.03.2013r. poz. 203). Ustawa ta wprowadza dwa rodzaje kosztów windykacji jakich może żądać od dłużnika wierzyciel niezależnie od wysokości niezapłaconej wierzytelności. Pierwsze są kosztami zryczałtowanymi i wynoszą równowartość 40 Euro, przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne (art. 10 ust. 1 ustawy). Równowartość 40 euro należy się wierzycielowi za każdym razem kiedy dłużnik przekroczy termin zapłaty ustalony w umowie bądź na fakturze, niezależnie od rzeczywiście poniesionych kosztów. Ograniczenie powództwa do kwoty 257,56 zł należy traktować jako cofnięcie pozwu w pozostałym zakresie i w tym zakresie Sąd na podstawie art.355 k.p.c. umorzył postępowanie. Orzeczenie o kosztach postępowania wydano na podstawie wynikającej z art. 98 k.p.c. zasady odpowiedzialności za wynik procesu i obciążono nimi w całości przegrywającą spór pozwaną albowiem nawet zapłata na rzecz cedenta nastąpiła po wytoczeniu powództwa. Na koszty te złożyła się opłata sądowa od pozwu w kwocie 100 zł i wynagrodzenie pełnomocnika powoda ustalone w kwocie 900 zł w oparciu o § 2 pkt.3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 poz. 1804 z późn. zm.) wraz z opłatą skarbową w wysokości 17 zł od pełnomocnictwa. SSR Magdalena Berczyńska-Bruś