2, marży banku w wysokości 2,5%. Na dzień zawarcia umowy stopa bazowa wynosiła 10,49%, a oprocentowanie pożyczki 12,99% (§2.2). Pożyczka została przeznaczona na cele konsumpcyjne w wysokości 1.515,77 zł oraz spłatę kredytu z 16 listopada 2010 roku w Banku (...) SA z siedzibą w W. w wysokości 24.997,15 zł (§3). Całkowity koszt pożyczki wynosił 11.586,50 zł, na który składały się odsetki. Pożyczkodawca nie pobrał prowizji od udzielenia pożyczki, ani składek na ubezpieczenia (§4). Wypłata pożyczki nastąpiła w formie bezgotówkowej w dniu podpisania umowy (§5.
.2) z czego kwota 1.502,85 zł na rachunek (...) oraz kwota 24.997,15 zł na rachunek (...). Spłata pożyczki następowała w ratach annuitetowych, które na dzień zawarcia umowy wynosiły 528,95 zł, płatnych do dnia 15 każdego miesiąca. Odsetki od kwoty pożyczki bank pobierał od dnia powstania zadłużenia do dnia jego spłaty (§6.
Zadłużenie z tytułu pożyczki bank ewidencjonował na rachunku kredytowym (§6.3). O prognozowanej wysokości raty bank informował pożyczkobiorcę w harmonogramie spłaty doręczanym po wypłacie pożyczki. Pożyczkobiorca zobowiązał się do spłaty raty w wysokościach określanych w zawiadomieniach o wysokości raty spłaty pożyczki (§8.
Spłata pożyczki następowała przez pobieranie środków z rachunku pożyczkobiorcy, na którym zobowiązana była do posiadania odpowiednich środków (§9.
Zmienna stopa bazowa mogła ulec zmianie między innymi w razie: zmiany przepisów prawa mających wpływ na wysokość oprocentowania, zmiany cen pieniądza na rynku międzybankowym, zmiany stopy rezerwy obowiązkowej Narodowego Banku Polskiego, zmiany wskaźników cen towarów i usług konsumpcyjnych, zmiany rentowności papierów skarbowych lub zmiany podstawowych stóp procentowych Narodowego Banku Polskiego (§11), o czym bank informował pożyczkobiorcę (§12.1.2). W przypadku braku środków na rachunku o którym §9 ust. 1 powstałe zadłużenie przeterminowane, od którego bank mógł pobierać odsetki w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego (§14.
W przypadku wstrzymywania się ze spłatą zadłużenia przeterminowanego bank wysyłał pierwsze wezwanie (nie wcześniej niż 7 dnia braku spłaty), następnie drugie wezwanie (nie wcześniej niż w 30 dniu braku spłaty), następnie trzecie wezwanie do zapłaty, pod rygorem wypowiedzenia umowy (nie wcześniej niż w 60 dnia braku spłaty). Nie wcześniej niż w 80 dni braku spłaty bank wysyłał kolejne wezwanie do zapłaty wraz z wypowiedzeniem umowy. Wezwanie do zapłaty pod rygorem wypowiedzenia umowy oraz wezwanie do zapłaty wraz z oświadczeniem o wypowiedzeniu umowy bank wysyłał przesyłką poleconą (§14.5). Bank był uprawniony do wypowiedzenia umowy w przypadku, gdy pożyczkobiorca nie zapłaci w terminie określonym w niniejszej umowie pełnych rat pożyczki za co najmniej dwa okresy płatności, po uprzednim wezwanie pożyczkobiorcy do spłaty zaległych rat w terminie 7 dni od otrzymania wezwania (§19.1.2). Po upływie okresy wypowiedzenia pożyczkobiorca zobowiązany był do spłaty całości zadłużenia (§20). W dniu zawarcia umowy B. S. podpisała oświadczenie o zapoznaniu się z ryzykiem wynikającym z zastosowania zmiennej stop procentowej, w tym ryzyku wzrostu wysokości oprocentowania udzielonej pożyczki i możliwości wzrostu spłacanej raty. W udzielonej pożyczkobiorczyni informacji zostało wskazane, że na dzień udzielenia pożyczki zmienna stopa bazowa wynosi 10,49%, może jednak ulec ona zmianie między innymi w razie: zmiany przepisów prawa mających wpływ na wysokość oprocentowania, zmiany cen pieniądza na rynku międzybankowym, zmiany stopy rezerwy obowiązkowej Narodowego Banku Polskiego, zmiany wskaźników cen towarów i usług konsumpcyjnych, zmiany rentowności papierów skarbowych lub zmiany podstawowych stóp procentowych Narodowego Banku Polskiego. W ramach podpisania umowy został również założony rachunek kredytowy – stosowanie do §9 umowy, o numerze (...). Uruchomiane na tym rachunku środki zostały przelane na rachunek B. S. prowadzony przez pożyczkodawcę o numerze (...), a następnie kwota 24.997,15 zł została przelana na rachunek (...) – stosownie do postanowień §5 umowy. Na rachunku (...) pozostała kwota 1.515,77 zł. Dowód: - wniosek o udzielenie pożyczki z 30 czerwca 2011 roku wraz z ofertą wstępną – k. 102-103, 109-110, - umowa pożyczki z dnia 30 czerwca 2011 roku, k. 99-101 (58-60), - oświadczenie – k. 104, - potwierdzenie założenia rachunku bankowego – k. 105, - potwierdzenia przelewu – k. 106-107, - wyciąg z rachunku bankowego – k.
2 pkt 1 Ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz.U.2016.1528 j.t.), przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255 550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki. Zgodnie z treścią art. 720 § 1 k.c., przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Podstawowym obowiązkiem pożyczkodawcy jest wydanie drugiej stronie przedmiotu pożyczki, natomiast obowiązkiem pożyczkobiorcy jest zwrot przedmiotu pożyczki w umówionym terminie. Stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd ustalił na podstawie dowodów z wymienionych wyżej dokumentów prywatnych, w szczególności umowy pożyczki, załączników do niej, harmonogramów spłat, zawiadomień o spłacie i wysokości rat, listy operacji na koncie, wzajemnej korespondencji stron, w tym wezwań do zapłaty, oraz wyciągu z ksiąg bankowych, których to autentyczność nie była w toku procesu kwestionowana przez strony, nie wzbudziła również wątpliwości Sądu. Przeciwko żądaniu pozwu pozwana podniosła szereg zarzutów: braku legitymacji czynnej powoda, niewykazanie roszczenia co do zasady jak i wysokości, nieskutecznego wypowiedzenie umowy – z naruszeniem przepisów Prawa bankowego, złożenie pozwu w sposób wadliwy, abuzywność §15 i §16 umowy, skutkujących jej nieważnością, przedawnienia roszczenia oraz zawarcie umowy pod wpływem błędu. Już na początku także wskazać należy, że podniesione przez pozwaną zarzuty były w istocie jedynie swoistą strategią procesową polegającą na negowaniu wszelkich okoliczności, z których mogłaby wynikać dla pozwanej odpowiedzialność z tytułu zawartej umowy. Wszystkie z podniesionych przez pozwaną zarzutów okazały się bezzasadne. Na wstępie Sąd wskazuje, że zgodnie z zasadami, którymi rządzi się proces cywilny obowiązek przedstawienia dowodów, w myśl przepisu art. 3 k.p.c., spoczywa na stronach, zaś ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne ( art. 6 k.c.). Nie wymagają jednak dowodu – stosownie do przepisu art. 229 k.p.c. - fakty przyznane w toku postępowania przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości co do swej zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. Nadto zgodnie z zasadą kontradyktoryjności, rządzącą procesem cywilnym, rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.). Przepis art. 230 k.p.c. stanowi z kolei, że gdy strona nie wypowie się co do twierdzeń strony przeciwnej o faktach, sąd, mając na uwadze wyniki całej rozprawy, może fakty te uznać za przyznane. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że to strona powodowa, która domaga się zapłaty pewnej należności na drodze sądowej, winna co do zasady wykazać, iż należność ta – oznaczona co do wysokości, tytułu i daty płatności przysługuje jej wobec osoby pozwanej. Jednocześnie należy mieć na uwadze, że reguła dotycząca ciężaru dowodu nie może być rozumiana w ten sposób, że zawsze, bez względu na okoliczności sprawy, spoczywa on na stronie powodowej. Zgodnie z rozkładem ciężaru dowodu, wynikającym z przywołanego przepisu, powód jest zobowiązany do wykazania wszystkich okoliczności uzasadniających jego roszczenie tak co do zasady jak i wysokości. Pozwany zaś, który odmawia uczynienia zadość żądaniu powoda, obowiązany jest udowodnić fakty wskazujące na to, że uprawnienie żądającemu nie przysługuje (vide wyrok Sądu Najwyższego z 3 października 1969 r., II PR 313/69, Legalis 14124 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 1982 r., I CR 79/82, Legalis 23098). Podkreślić jednakże należy, że art. 6 k.c. rozumiany być musi przede wszystkim w ten sposób, że strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swych twierdzeń ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodu, co do tych okoliczności na niej spoczywał. (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2006 r., IV CSK 299/06, Legalis 161055 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2007 r., II CSK 293/07, Legalis 162518). Uwzględniając zatem przedstawione powyżej zasady rozkładu ciężaru dowodu oraz podstawę prawną żądania pozwu stwierdzić należy, że na stronie powodowej spoczywał obowiązek wykazania, że strony zawarły umowę pożyczki, z której wywodzi swoje roszczenia, że kwota pożyczki została przeniesienia na pożyczkobiorcę, natomiast na pozwanym ciąży obowiązek wykazania, że zwrócił pożyczkodawcy kwotę pożyczki. W ocenie Sądu, mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, stwierdzić należy, że powód wywiązał się ze spoczywającego na nim obowiązku wykazania żądania pozwu. W celu wykazania zasadności żądania pozwu co do zasady jak i wysokości powód przedłożył poświadczone za zgodność z oryginałem przez zawodowego pełnomocnika umowę pożyczki wraz z załącznikami, potwierdzenia przelewów – wypłaty pożyczki, wnioski pozwanej o zmianę umowy, aneksy do umowy, zawiadomienia o terminach i wysokościach rat, historię spłaty kredytu, wezwania do zapłaty i wypowiedzenie umowy wraz z potwierdzeniami ich nadania bądź odbioru. Przedłożone przez powoda dokumenty stanowią dokumenty prywatne. Dokument prywatny stanowi pełnoprawny środek dowodowy, który sąd orzekający może uznać za podstawę swoich ustaleń faktycznych, a następnie wyrokowania, aczkolwiek moc dowodowa dokumentu prywatnego jest jednak słabsza aniżeli moc dowodowa dokumentu urzędowego, ponieważ dokumenty prywatne nie korzystają z podstawowego w tym zakresie domniemania, że ich treść jest zgodna ze stanem rzeczywistym (domniemania zgodności z prawdą). Nie przeszkadza to jednak w tym, aby Sąd orzekający w ramach swobodnej oceny dowodów (art. 233 k.p.c.) uznał treść dokumentu prywatnego za zgodną z rzeczywistym stanem rzeczy. Dokumenty prywatne, podobnie jak i dokumenty urzędowe korzystają z domniemania autentyczności (inaczej - prawdziwości), tj. domniemania, że dokument pochodzi od jego wystawcy, a zatem jest autentyczny. Nie jest on więc podrobiony ani przerobiony. Domniemanie to można obalić przeciwdowodem na podstawie art. 253 k.p.c. Dokumenty prywatne korzystają z drugiego jeszcze domniemania prawnego, tj. domniemania, że oświadczenie zawarte w dokumencie pochodzi od osoby, która dokument ten podpisała. Ustawodawca wymienia odrębnie to domniemanie i to w dwóch przepisach - art. 245 k.p.c. i 253 k.p.c. Domniemanie to oczywiście nie obejmuje konkluzji, że samo oświadczenie zawarte w dokumencie prywatnym jest zgodne z prawdą. Strona pozwana skutecznie nie zakwestionowała prawdziwości dokumentów złożonych przez powoda na dowód istnienia i wysokości zobowiązania pozwanej. Równocześnie analiza treści tych dokumentów w pełni potwierdzała stanowisko powoda co do istnienia i wysokości objętego żądaniem pozwu roszczenia. Sąd nie podzielił również żadnego z zarzutów pozwanej. W zakresie braku legitymacji czynnej powoda wskazać należy, że w procesie w charakterze stron mogą występować tylko te podmioty, które są jednocześnie podmiotami stosunku prawnego będącego przedmiotem tego procesu. W każdym procesie sąd powinien przede wszystkim rozstrzygnąć, czy strony procesowe są jednocześnie stronami spornego stosunku prawnego. Jak wskazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu Uchwały z 12 grudnia 2012 r. (sygn. akt III CZP, Legalis 549473) legitymacja materialna, a więc posiadanie prawa podmiotowego lub interesu prawnego stanowi przesłankę materialną powództwa, a jej brak stoi na przeszkodzie udzieleniu ochrony prawnej. Brak legitymacji materialnej (czynnej lub biernej) skutkuje co do zasady oddaleniem powództwa. W sytuacji, gdy legitymacja materialna i procesowa zespalają się, oddalenie powództwa następuje w istocie z braku legitymacji materialnej, którego rezultatem jest także brak legitymacji procesowej, będący wtórną przyczyną oddalenia powództwa. Pozwana nie uzasadniła podniesionego zarzutu. W ocenie Sądu o legitymacji czynnej powoda świadczy okoliczność, że był stroną umowy z 30 czerwca 2011 r. – pożyczkodawcą, z której wywodzone jest roszczenie objęte żądaniem pozwu, zawartej z pozwaną B. S.. Prawdziwość tej umowy nie budzi wątpliwości. Ponadto powód przedłożył podpisany przez pozwaną wniosek o udzielenie pożyczki oraz oświadczenie o zapoznaniu się z ryzykiem zmiennego oprocentowania. Stosownie do treści art. 253 zd. 1 k.p.c. to na pozwanej spoczywałby obowiązek wykazania, że podpisy na ww. dokumentach od niej nie pochodzą. Ponadto pozwana na etapie przedsądowym dobrowolnie spłacała na rzecz powoda w ratach kwotę udzielonej w ramach tej umowy pożyczki. Trzykrotnie wnosiła o zmianę umowy co skutkowało zawarciem trzech aneksów do umowy. Pozwana nie kwestionowała zatem zawarcia umowy na etapie przedsądowym, co czyni zarzut braku legitymacji czynnej powoda nieuzasadnionym. Jak już zostało wskazane powód swoją legitymację procesową w niniejszej sprawie wywodził z faktu zawarcia przez strony umowy pożyczki nr (...)/20118948640z dnia 30 czerwca 2011 r., zaś pozwana samego faktu zawarcia umowy pożyczki nie kwestionowała. Nie wiadomym jest więc, gdyż pozwana tego w żaden sposób nie uargumentowała, dlaczego pozwana zakwestionowała legitymację czynną powoda, skoro strony ww. umowę pożyczki, która jest podstawą roszczeń powoda, niewątpliwie zawarły. Rozważania te rozciągają się na kolejny z zarzutów pozwanej – zawarcia umowy pod wpływem błędu przez wprowadzenie mylnego pojęcia, że zawierana umowa jest przedłużeniem umowy poprzedniej, a która posłużyła do spłaty właśnie tej poprzedniej umowy, zmanipulowania świadomości pozwanej przez to, że została udzielona pożyczka w takiej samej kwocie na jaką opiewała poprzednia pożyczka. Zgodnie z treścią przepisu art. 84 §
2 k.c. w razie błędu co do treści czynności prawnej można uchylić się od skutków prawnych swego oświadczenia woli. Jeżeli jednak oświadczenie woli było złożone innej osobie, uchylenie się od jego skutków prawnych dopuszczalne jest tylko wtedy, gdy błąd został wywołany przez tę osobę, chociażby bez jej winy, albo gdy wiedziała ona o błędzie lub mogła z łatwością błąd zauważyć; ograniczenie to nie dotyczy czynności prawnej nieodpłatnej. Można powoływać się tylko na błąd uzasadniający przypuszczenie, że gdyby składający oświadczenie woli nie działał pod wpływem błędu i oceniał sprawę rozsądnie, nie złożyłby oświadczenia tej treści (błąd istotny). Zarzutu tego również nie sposób uwzględnić. Z treści umowy pożyczki jednoznacznie i wyraźnie wynika, że kwota udzielonej pożyczki jest przeznaczona na cele konsumpcyjne w wysokości 1,515,77 zł (wpłata na rachunek o numerze (...)) oraz spłatę kredytu z 16 listopada 2010 roku w Banku (...) spółce akcyjnej z siedzibą w W. w wysokości 24.997,15 zł (wpłata na rachunek o numerze (...)) (§3 umowy). Do rozliczania umowy – stosownie do §9 umowy został uruchomiony rachunek o numerze (...). Uruchomiane na tym rachunku środki zostały następnie przelane na rachunek B. S. prowadzony przez pożyczkodawcę o numerze (...), a następnie kwota 24.997,15 zł została przelana na rachunek (...) – stosownie do postanowień §5 umowy. Na rachunku (...) pozostała kwota 1.515,77 zł. Bezpodstawnie pozwana zarzuca zatem, że została wprowadzona w błąd, myśląc, że zawiera kolejną umowę pożyczki, podczas gdy umowa ta posłużyła spłacie pożyczki poprzednio u powoda zaciągniętej, albowiem taki cel tej pożyczki – spłata innego zobowiązania wynika wprost z umowy i nie może być mowy, aby powód wywołał u pozwanej błąd co do treści tej czynności. Wbrew zarzutom pozwanej, takie postępowanie – zaciąganie nowego zobowiązania celem spełnienia poprzedniego lub poprzednich, nie jest niczym niezwykłym, a jak wynika z doświadczenia życiowego dość powszechnie stosowaną praktyką na rynku usług finansowych, o czym świadczy chociażby popularność kredytów konsolidacyjnych. Ustalając, że pomiędzy stronami doszło do skutecznego zawarcia umowy pożyczki i roszczenie powoda jest wykazane co do zasady Sąd pochylił się nad zarzutem niewykazania roszczenia co do wysokości. Ponieważ pozwana spłaty rat dokonywała nieterminowo i w niepełnej wysokości, ostatnich zaś wpłat dokonał w lutym 2016 roku i od tego momentu zaprzestała dokonywania spłat rat pożyczki, powód pismem z dnia 19 maja 2016 roku dokonał wypowiedzenia pozwanemu umowy pożyczki z 30-dniowym okresem wypowiedzenia. Zgodnie zaś z postanowieniami umowy pożyczki z dnia 30 czerwca 2011r., a konkretnie §20, po upływie okresu wypowiedzenia pożyczkobiorca zobowiązany był do spłaty całości zadłużenia. W ocenie Sądu, powód w niniejszym procesie wykazał swoje roszczenia również co do wysokości. W okolicznościach niniejszej sprawy powód dostatecznie sprostał obowiązkowi w zakresie wykazania istnienia i wysokości dochodzonego żądania, przedstawiając w tym zakresie dowody z dokumentów. Również Sąd nie powziął wątpliwości co do ich rzetelności i zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy, a także prawidłowości z punktu widzenia działań matematycznych. Twierdzenia powoda, w tym w zakresie istnienia i wysokości przedmiotowego zobowiązania pozwanego, znajdowały oparcie w dowodach z dokumentów złożonych przez stronę powodową. Jeśli chodzi o wykazanie dochodzonego roszczenia co do zasady i co do wysokości, to powód przedstawił listę operacji za okres od 15 lipca 2011 r. do 12 lutego 2016 r. z którego wynika, kiedy i jaka kwota została przez pozwaną spłacona na poczet zadłużenia wynikającego z umowy pożyczki z dnia 30 czerwca 2011 r. Powód przedstawił także szczegółowe rozliczenie wskazując, w jaki sposób rozliczył poszczególne dokonane przez pozwaną wpłaty. Kształtują się one w następujący sposób: Lp. Data spłaty Kwota kapitału przed wpłatą Kwota spłaty w PLN Zaliczono na odsetki umowne Zaliczono na kapitał Na odsetki od zadłużenia przeterminowanego 2 3 4 5 6 7 1 2011-07-15 528,98 143,43 385,55 0 2 2011-08-15 (...),45 528,98 282,69 246,29 0 3 2011-09-15 (...),16 528,98 280,02 248,96 0 4 2011-10-15 (...),20 528,98 277,33 251,65 0 5 2011-11-15 (...),55 528,98 274,60 254,38 0 6 2011-12-15 (...),17 528,98 271,85 257,13 0 7 2012-01-15 (...),04 532,22 274,24 257,98 0 8 2012-02-15 (...),06 532,22 271,40 260,82 0 9 2012-03-15 (...),24 534,24 270,04 264,20 0 10 2012-04-15 (...),04 534,24 268,81 265,43 0 11 2012-05-15 (...),04 534,24 265,86 268,38 0 12 2012-06-15 (...),23 534,24 262,85 271,39 0 13 2012-07-15 (...),84 534,24 259,82 274,42 0 14 2012-08-15 (...),42 534,24 256,76 277,48 0 15 2012-09-15 (...),94 534,24 253,67 280,57 0 16 2012-10-15 (...),37 534,24 250,52 283,72 0 17 2012-11-15 (...),65 534,24 247,36 286,88 0 18 2012-12-15 (...),77 532,19 242,63 289,56 0 19 2013-01-15 (...),21 529,95 236,05 293,90 0 20 2013-02-15 (...),31 526,91 228,33 298,58 0 21 2013-03-15 (...),73 524,15 220,21 303,94 0 21a 2013-03-25 (...),79 4200,00 0 4200,00 0 22 2013-04-15 (...),79 415,70 184,00 231,70 0 23 2013-05-15 (...),09 414,03 163,66 250,37 0 24 2013-06-15 (...),72 180,66 157,57 23,09 0 25 2013-06-20 (...),63 150,00 0 149,46 0,54 26 2013-06-21 (...),17 81,65 0 81,61 0,04 27 2013-07-15 (...),56 409,94 151,23 258,71 0 28 2013-08-15 (...),85 408,48 145,89 262,59 0 29 2013-09-15 (...),26 408,48 142,07 266,41 0 30 2013-10-15 (...),85 408,48 139,57 268,91 0 31 2013-11-15 (...),94 408,48 137,07 271,41 0 32 2013-12-15 (...),53 408,48 134,54 273,94 0 33 2014-01-15 (...),59 408,48 131,98 276,50 0 34 2014-02-15 (...),09 408,48 129,40 279,08 0 35 2014-03-15 (...),01 408,48 126,79 281,69 0 36 2014-04-15 (...),32 408,48 124,16 284,32 0 37 2014-05-15 (...),00 408,48 121,51 286,97 0 38 2014-06-15 (...),03 408,48 118,84 289,64 0 39 2014-07-15 (...),39 196,57 116,13 80,44 0 40 2014-08-13 (...),95 214,55 0 211,91 2,64 41 2014-08-15 (...),04 411,30 113,40 297,90 0 42 2014-10-15 (...),14 268,08 220,88 47,20 0 43 2014-11-15 (...),94 269,42 107,68 161,74 0 44 2014-12-15 (...),20 268,36 104,13 164,23 0 45 2015-01-15 (...),97 268,36 101,68 166,68 0 46 2015-02-15 (...),29 268,36 100,21 168,15 0 47 2015-03-15 (...),14 264,97 96,59 168,38 0 48 2015-04-15 (...),76 264,97 91,47 173,50 0 49 2015-05-15 (...),26 264,97 90,01 174,96 0 50 2015-06-15 (...),30 264,97 88,56 176,41 0 51 2015-07-15 (...),89 264,97 87,10 177,87 0 52 2015-08-15 (...),02 17,52 17,52 0 0 53 2015-09-14 (...),02 248,89 68,08 179,37 1,44 54 2015-09-15 (...),65 124,63 84,12 40,51 0 55 2015-10-14 (...),14 141,47 0 140,34 1,13 56 2015-10-15 (...),80 266,14 82,60 183,54 0 57 2015-11-15 (...),26 263,80 81,08 182,72 0 58 2015-12-15 (...),54 91,58 79,56 12,02 0 59 2016-01-14 (...),52 174,79 0 173,39 1,40 60 2016-01-15 (...),13 23,29 23,29 0 0 61 2016-02-12 (...),13 243,08 54,72 186,96 1,40 Wysokość kapitału pożyczki na dzień zaprzestania spłat i wypowiedzenia umowy 9.174,17zł Z powyższego wyliczenia wynika, że z dokonanych przez pozwaną wpłat, na kapitał zaliczono kwotę 16.940,28 zł. Po odliczeniu ww. wpłat, do spłaty pozostał kapitał w kwocie 9.174,17 złotych oraz odsetki naliczone do dnia 1 grudnia 2016 roku włącznie w kwocie 807,79 złotych (naliczoną od kapitału nieprzeterminowanego i przeterminowanego po wypowiedzeniu umowy), co łącznie daje należność dochodzoną przez powoda pozwem, czyli kwotę 9.981,85 zł. Według łączącej strony umowy pożyczki (§2 ust. 2), pożyczka była oprocentowana w zakresie spłaty całkowitej kwoty pożyczki według zmiennej stopy procentowej ustalanej na bazie zmiennej stopy bazowej Banku i stałej marży Banku. W dniu zawarcia umowy pożyczki, oprocentowanie pożyczki wynosiło 12,99 % w stosunku rocznym. Wysokość odsetek umownych w stosunku rocznym wynosiła od 15 grudnia 2012 r. – 13,24%, od 1 marca 2012 r. – 13,40%, od 1 stycznia 2012 r. – 13,22%, od 2 stycznia 2013 r. – 13,01%, od 1 lutego 2013 r. – 12,72 %, od 1 marca 2013 r. – 12,45%, od 2 kwietnia 2013 r. – 12,20 %, od 2 maja 2013 r. – 11,94%, od 3 czerwca 2013 r. – 11,64%, od dnia 1 lipca 2013 r. – 11,40%, od 1 sierpnia 2013 r. – 11,20%, od 1 października 2014 r. – 11,03%, od 3 listopada 2014 r. – 10,82%, od 1 grudnia 2014 r. – 10,63%, od 2 marca 2015 r. – 10,44%, od 5 marca 2015 r. do dnia wypowiedzenia umowy – 10,00% Zgodnie z § 14 ust. 2 w łączącej strony umowy pożyczki przewidziano odsetki od zadłużenia przeterminowanego w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP w stosunku rocznym. Wynosiły one: od 30.06.2011r. - 25,00%, od 08.11.2011r. - 24,00%, od 06.12.2011r. - 23,00%, od 10.01.2013r. od 07.02.2013r. -21,00%, od 07.03.2013r. - 19,00%, od 09.05.2013r. - 18,00%, od 06.06.2013r. od 04.07.2013r. - 16,00%, od 09.10.2014r. - 12,00%, od 05.03.2015r. - 10,00%. Ogółem odsetki naliczone do dnia poprzedzającego wniesienie pozwu, tj. 2 grudnia 2016 r. opiewały na kwotę 807,79 zł. Stopa odsetek umownych została w umowie co prawda określona jako zmienna, z tym jednak zastrzeżeniem, że nie może przekraczać wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP (§1 pkt. 4), zastrzeżenie to było zgodne z przepisem art. 359 §2 [1] k.c., zgodnie z którym – w brzmieniu na dzień zawarcia umowy, maksymalna wysokość odsetek wynikających z czynności prawnej nie może w stosunku rocznym przekraczać czterokrotności wysokości stopy kredytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego (odsetki maksymalne). Wysokość stopy procentowej żądanych przez powoda odsetek znajduje więc oparcie w przepisach ustawy, tzn. nie mogła przekroczyć odsetek maksymalnych. Oprócz odsetek umownych powód dochodził również odsetek karnych. Pod użytym w umowie pojęciem odsetek karnych należy rozumieć odsetki, o których stanowi przepis art. 481 §
k.c., zgodnie z którymi – w brzmieniu na dzień zawarcia umowy, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi (§1). Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej niż stopa ustawowa, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy (§2). Odsetki z art. 481 k.c. pełnią funkcję odszkodowawczą, za nieterminową spłatę kapitału i z zasady przewyższają odsetki z art. 395 k.c., co ma na celu wymuszenia na dłużniku terminowej spłaty długu. Podkreślenie wymaga, że do dnia wymagalności roszczenia (całości niespłaconego kapitału) powód naliczał odsetki na postawie art. 359 §1 k.c., zaś od dnia wymagalności roszczenia na podstawie art. 481 §1 k.c. Wbrew twierdzeniom pozwanej, powód dokonał prawidłowego rozliczenia dokonanych przez pozwaną wpłat i dołączył do pozwu rozliczenia wskazujące na dokładną wysokość zadłużenia pozwanej. Pozwana zaś podnosząc zarzut niewykazania roszczenia co do wysokości w żaden sposób nie wyjaśnił, co ma na myśli. Nie przedstawił też żadnych dowodów na okoliczność, że spłacił więcej rat, aniżeli wynika to z historii rachunku pożyczki. Zgodnie z przywołana już ogólną zasadą rozkładu ciężaru dowodu to na pozwanej ciążył zatem obowiązek wykazania, że zadłużenie zostało spłacone. Tymczasem pozwana w sprzeciwie od nakazu zapłaty ograniczyła się wyłącznie do gołosłownych twierdzeń, nie przedstawiając żadnych dowodów na ich poparcie. Pozwana nie przedłożyła żadnych dowodów wpłat - innych, poza tymi, które przedstawił powód, nie przedstawiła też żadnych swoich wyliczeń, z których wynikałoby, że powód dokonał nieprawidłowego wyliczenia niespłaconego kapitału i odsetek, jakich dochodzi pozwem. Pozwana w celu zwolnienia się z obowiązku świadczenia na rzecz powoda winna był wykazać, że dokonała w terminie spłaty całości swojego zadłużenia z tytułu zawartej umowy pożyczki z dnia 30 czerwca 2011 r., a żadnych wskazujących na to dowodów nie przedstawiła. Niezasadne okazały się także pozostałe zarzuty podnoszone przez pozwaną. Roszczenie powoda z całą bowiem pewnością nie jest przedawnione. Sąd zauważa, że zgodnie z ugruntowanym w doktrynie i orzecznictwie poglądem, skuteczne podniesienie zarzutu przedawnienia jest wystarczające do oddalenia powództwa bez potrzeby ustalenia, czy zachodzą wszystkie inne przesłanki prawnomaterialne uzasadniające jego uwzględnienie. W razie podniesienia zarzutu przedawnienia badanie tych przesłanek jest zbędne. Poza sporem był zatem fakt, że roszczenie powoda, jako że było związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, przedawniało się z upływem trzech lat. Zgodnie z treścią art. 118 k.c. jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia dla roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosi trzy lata. W zakresie biegu terminu przedawnienia, zawieszenia i przerwania biegu przedawnienia zastosowanie mają ogólne zasady przewidziane w art. 117 i nast. k.c. Stosownie do art. 120 § 1 k.c. i art. 123 § 1 k.c., początek biegu przedawnienia wyznaczony jest datą jego wymagalności, a przerwany zostaje na skutek dokonania przed sądem czynności przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia. Bank jest przedsiębiorcą, zaś pożyczki i kredyty, których udziela swoim klientom związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zatem roszczenia banku wynikające z niespłaconej pożyczki przedawniają się po upływie 3 lat od dnia wymagalności. Dotyczy to wszystkich pożyczek, zarówno tych udzielanych konsumentom jak i przedsiębiorcom. Cel czy sposób wykorzystania pożyczki nie ma znaczenia. Bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne, czyli gdy minął termin jego płatności. Poszczególne raty pożyczki przedawniają się po upływie trzech lat licząc od dnia, w którym rata powinna zostać spłacona zgodnie z zawartą umową kredytową, w związku z czym okres przedawnienia biegnie tu oddzielnie w stosunku do każdej z rat (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 2009 r., II CSK 625/08, Legalis 141278). W przedmiotowej sprawie Bank wypowiedział pozwanej umowę pożyczki w dniu 19 maja 2016 r. Okres wypowiedzenia został ustalony na 30 dni, przesyłka została doręczona pozwanej 10 czerwca 2016 r., zatem termin wypowiedzenia upłynął z dniem 11 lipca 2016 r. Zgodnie z postanowieniami umowy pożyczki po upływie okresy wypowiedzenia pożyczkobiorca zobowiązany był do spłaty całości zadłużenia (§20). Pozwana zatem od 12 lipca 2016 r. winien zatem spłacić całe zadłużenie. Niniejsze roszczenie stało się wymagalne w całości z upływem okresu wypowiedzenia łączącej strony umowy pożyczki. Tym samym bieg 3 letniego terminu przedawnienia roszczeń rozpoczął się od 12 lipca 2016 r. i upływałby dopiero w 13 lipca 2019 r. Powód złożył niniejszy pozew w dniu 2 grudnia 2016 r., a zatem przed upływem terminu przedawnienia. W tych okolicznościach chybiony okazał się zarzut pozwanej, że dochodzone przez powoda roszczenie jest przedawnione. Pozwany zarzucił również brak skutecznego wypowiedzenia umowy – z naruszeniem art. 75c ustawy Prawo bankowe, albowiem pożyczkodawca nie ustosunkował w wymagany powyższym przepisem sposób do wniosku pozwanej z 4 maja 2016 r. o restrukturyzację zadłużenia, ani odpowiedzi na ten wniosek nie doręczył. Zgodnie z art. 75c ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (tj. z dnia 15 września 2017 r. (Dz.U. z 2017 r. poz. 1876)):
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.