poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że kwestionowane postanowienia OWU nie określają jednoznacznie głównych świadczeń stron , podczas gdy wypłata wartości wykupu określona w OWU stanowi jedno z głównych świadczeń ubezpieczyciela w umowie ubezpieczenia z ubezpieczeniami funduszy kapitałowych i zostały sformułowane w OWU w sposób jednoznaczny; 4.naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. art.
poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że stosowanie przez pozwanego OWU odnoszących się do wypłaty wartości wykupu jest sprzeczne z dobrymi obyczajami i rażąco narusza interesy konsumentów; 5.naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art.
w zw. z art.385 2k.c. w zw. z art. art.
k.c. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na pominięciu w ramach dokonywanej oceny zgodności zakwestionowanego postanowienia wzorca umowy z dobrymi obyczajami, istotnych okoliczności związanych ze szczególnym charakterem (naturą) stosunku prawnego wynikającego z treści wzorca umowy, z którym zgodne były zarówno treść, jak i cel kwestionowanego postanowienia wzorca; 6.naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art.
poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na pominięciu, że wpłata wartości zakupu wg. wskaźnika wykupu nie pozostaje w związku z ryzykiem i kosztami pozwanego; 7.naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 385 3 pkt 17 w zw. z art.
i art. 396 k.c. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że umowa ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowymi funduszami kapitałowymi nakłada na konsumenta, który nie wykonał zobowiązania lub odstąpił od umowy, obowiązek zapłaty rażąco wygórowanej kary umownej lub odstępnego; 8.naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust.2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy normy wyrażone w tym przepisie określają zasady ustalania wysokości składek ubezpieczeniowych, a w konsekwencji wysokości świadczeń z umowy ubezpieczenia. W konkluzji skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania za obie instancje. W odpowiedzi na apelację powód wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja nie jest zasadna. Wbrew zarzutom skarżącego podniesionym w apelacji Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń stanu faktycznego, znajdujących oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym i trafnie określił konsekwencje prawne z nich wynikające. Całkowicie chybiony jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 233 § 1 k.p.c. Jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, powód zawarł w dniu 19 czerwca 2012 r. z pozwanym umowę ubezpieczenia na życie potwierdzoną dokumentem polisy nr (...) . Umowa została zawarta w oparciu o Ogólne Warunki Ubezpieczenia na Życie (...) . Umowa została zawarta na czas oznaczony 10 lat, po upływie którego umowa przekształca się w umowę na czas nieokreślony. W dniu 16 listopada 2015r. umowa ubezpieczenia uległa rozwiązaniu na podstawie wniosku strony powodowej. Aneks do umowy, na który powołuje się strona pozwana w apelacji został podpisany przez pozwanego w marcu 2016r., a więc po rozwiązaniu umowy. W ocenie Sądu Okręgowego, aneks do umowy, który został podpisany przez pozwanego po rozwiązaniu umowy nie może modyfikować stosunku prawnego, który został już skutecznie rozwiązany. Nadto – jak wynika z materiału dowodowego, w tym z zeznań powoda – powód podpisał aneks po to, by strona pozwana zwróciła mu dalszą część nienależnie zatrzymanych środków ( zeznania powoda protokół rozprawy z dnia 8 grudnia 2017r. 00: 19 :16 – 00:20:34) W świetle materiału dowodowego brak jest podstaw do uznania, że treść aneksu mająca charakter wzorca została indywidualnie wynegocjowana z powodem i że powód zgodził się na przekazanie 17 % środków zgromadzonych przez siebie na rachunku polisy na rzecz strony pozwanej w związku z przedterminowym rozwiązaniem umowy. Nie sposób zgodzić się ze skarżącym i w tym zakresie, że podpisanie wspomnianego wyżej aneksu uniemożliwiało sądowi analizę treści zawartej przez powoda ze skarżącym umowy ubezpieczenia na życie pod kątem abuzywności jej postanowień lub by przeprowadzenie kontroli w tym zakresie musiało doprowadzić do wniosków odmiennych niż te, które wysnuł Sąd I instancji. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie, ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym ocena przesłanek abuzywności postanowień umownych w ramach kontroli incydentalnej ze swej istoty powinna być dokonywana na chwilę zawarcia umowy, a okoliczności powstałe później – w tym także ewentualna decyzja kontrahenta konsumenta o zwrocie części pobranej wcześniej na podstawie określonego postanowienia umownego opłaty likwidacyjnej – nie powinny mieć dla tejże oceny znaczenia (tak przede wszystkim Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z dnia 30 kwietnia 2014 r., sygn. akt I ACa 1209/13, L. i Sąd Najwyższy w uchwale składu 7 sędziów z dnia 29 czerwca 2018 r., III CZP 29/17, (...) Nr 6 z 2018 r.) . W ocenie Sądu Okręgowego nie znajdują żadnego uzasadnienia zarzuty naruszenia prawa materialnego w szczególności art.
i art. 396 k.c. .Skarżący pomija, że warunki OWU nie definiowały wartości wykupu jako ekwiwalentu poniesionych przez stronę pozwaną kosztów. Zastosowanie procentowego wskaźnika wykupu pozwalało stronie pozwanej przejąć większość wykupionych środków w całkowitym oderwaniu od skali poniesionych wydatków, stanowiąc rodzaj wygórowanej kary umownej. Nie znajduje także żadnego uzasadnienia zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art.
w zw., z art. 385 2k.c. w zw. z art. 353 1k.c. Źródłem finansowania działalności strony pozwanej był szereg opłat pobieranych w trakcie trwania umowy – opłaty za ryzyko, za zarządzanie, administracyjnej , operacyjnej. Koszty działalności strony pozwanej były pokrywane sukcesywnie w toku realizacji umowy. Skoro umowa została rozwiązana strona pozwana nie musiała świadczyć na rzecz strony powodowej usług wymagających wynagrodzenia. Chybiony jest także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji naruszenia art. 18 ust.2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej. W przedmiotowej sprawie przedmiotem postępowania była kontrola wzorca umowy określającego zasady i wysokość wartości wykupu oraz mechanizmu pomniejszającego jej podstawę, a nie składki ubezpieczeniowej, do który odnowi się powołany przepis. Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy oddalił apelację jako bezzasadną na podstawie art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 3 w zw. z § 10 ust.1 pkt1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. ( Dz.U. z 2016r. poz. 1668 ).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.