o przekazaniu sprawy do sądu właściwości ogólnej. W świetle obowiązujących przepisów okoliczność, że nakazowi zapłaty została już wcześniej nadana klauzula wykonalności nie stanowi jakiejkolwiek przeszkody do wydania wymienionego postanowienia. Nie jest również warunkiem koniecznym dla wydania tego postanowienia uprzednie skuteczne zaskarżenie przez pozwanego postanowienia w przedmiocie nadania nakazowi zapłaty klauzuli wykonalności. Pełnomocnik powoda, odwołując się w apelacji do uzasadnienia postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 2010 roku IV CZ 82/2010 i wywodząc, że zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego wykładnia prawa procesowego nie może prowadzić do sytuacji, w której uprawnionemu przysługują dwa i więcej środków prawnych, pomija ważny fragment wypowiedzi Sądu Najwyższego, która znalazła się w powołanym orzeczeniu i tym samym zniekształca jej istotę. Mianowicie we wspomnianym orzeczeniu Sąd Najwyższy wskazał, iż „nie budzi wątpliwości stanowisko, że wykładnia prawa procesowego nie może prowadzić do konkluzji, iż od tego samego rozstrzygnięcia przysługują stronie do wyboru dwa środki prawne – wniosek o uzupełnienie lub zażalenie”. Przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego w postanowieniu z dnia 4 listopada 2010 roku było rozstrzygnięcie o kosztach postępowania odwoławczego i to kiedy strona może skorzystać ze środka w postaci wniosku o uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów oraz kiedy przysługuje jej zażalenie na takie rozstrzygnięcie. W tym kontekście Sąd Najwyższy wyraził wyżej zacytowany pogląd. W rozpoznawanej sprawie postanowienie Sądu Najwyższego, o którym mowa, nie znajdzie zastosowania, gdyż nakaz zapłaty wydany w postępowaniu upominawczym i postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności temu nakazowi zapłaty to dwa zupełnie różne rozstrzygnięcia, w odniesieniu do których stronie pozwanej przysługują dwa różne środki prawne. Istotnie, jest tak jak twierdzi pełnomocnik skarżącego, iż uchybienia popełnione przez Sąd w toku postępowania klauzulowego dłużnik może zwalczać w drodze zażalenia. Stwierdzenie powyższego w żaden sposób nie może prowadzić jednak do wniosku, że pozwany nie może zwalczać samego orzeczenia sądu (wyroku, postanowienia co do istoty, nakazu zapłaty), któremu nadana została klauzula wykonalności, jeżeli twierdzi, że nie upłynął dla niego termin do zaskarżenia tego orzeczenia w drodze środka odwoławczego właściwego dla tego orzeczenia. Zupełnie niezrozumiałe w okolicznościach niniejszej sprawy są rozważania pełnomocnika powoda zawarte w uzasadnieniu apelacji, a odnoszące się do rzekomego wniosku pozwanego o doręczenie odpisu nakazu zapłaty. Wskazać bowiem należy, iż pozwany z wnioskiem takim w ogóle nie wystąpił. Składając sprzeciw wnosił natomiast o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty (k. 13-14), który to wniosek został prawomocnie odrzucony postanowieniem Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie z dnia 7 listopada 2012 roku w sprawie VI Nc-e 1047297/12 (k. 17-18). Tym samym postanowieniem E-Sąd stwierdził skuteczne wniesienie sprzeciwu od nakazu zapłaty i przekazał sprawę do Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie I Wydział Cywilny. Godzi się podkreślić, że strona powodowa tego postanowienia nie zaskarżyła. Tymczasem, jedynie w zażaleniu na postanowienie o przekazaniu sprawy sądowi właściwemu strona powodowa mogła kwestionować zastosowanie przez E-Sąd przepisu art. 139 § 1 k.p.c. w zw. z art.
i wywodzić, że pozwany nie wykazał, iż miał inne miejsce zamieszkania, niż wskazane w pozwie. W wyniku uprawomocnienia się postanowienia E-Sądu z dnia 7 listopada 2012 roku sprawa została fizycznie przekazana do sądu właściwego, który – po uzupełnieniu braków formalnych przez powodową Spółkę – zobowiązany był ją merytorycznie rozpoznać, co też uczynił kwestionowanym obecnie wyrokiem. Nie dopuścił się przy tym zarzucanego mu naruszenia prawa procesowego, gdyż w postępowaniu Sądu Rejonowego, po przekazaniu mu sprawy przez E-Sąd na podstawie art.
k.p.c., nie miały w ogóle zastosowania przepisy procedury wymienione w zarzucie apelacyjnym. Na marginesie należy jedynie zwrócić uwagę, że w sprawie niniejszej przepis art. 168 § 1 k.p.c. w zw. z art. 169 § 1 i 2 k.p.c. nie był również stosowany na etapie elektronicznego postępowania upominawczego, ponieważ E-Sąd odrzucił wniosek pozwanego o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty, nie zaś oddalił lub uwzględnił ten wniosek. Podstawą tego rozstrzygnięcia było uznanie przez E-Sąd, że termin ustawowy do wniesienia sprzeciwu nie został przekroczony. W świetle tego, co zostało dotychczas powiedziane należało uznać, że zarzuty apelacji, jako całkowicie bezzasadne, nie mogły doprowadzić do jej uwzględnienia. Niezależnie od powyższego trzeba wskazać, że brak jest jakichkolwiek podstaw do dokonania żądanej przez pełnomocnika skarżącego zmiany wyroku poprzez oddalenie powództwa. Kwestionowany wyrok, oparty na uznaniu przez Sąd zasadności zarzutu przedawnienia roszczenia, zgłoszonego przez pozwanego w sprzeciwie, jest w pełni prawidłowy. Sąd pierwszej instancji właściwie zastosował przepisy prawa materialnego art. 77 ust. 1 i 4 w zw. z art. 75 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 roku Prawo przewozowe (Dz. U. z 2012 roku poz. 1173 t. jedn. ze zm.) i w zw. z art. 120 § 1 k.c. uznając, że doszło do przedawnienia roszczenia zanim powód wystąpił z niniejszym pozwem. Okoliczność tę strona powodowa przyznała w piśmie procesowym z dnia 23 kwietnia 2013 roku (k. 75-76), wywodząc jednocześnie, że fakt przedawnienia dochodzonej pozwem należności nie może uzasadniać uwzględnienia tego zarzutu w postępowaniu, które nie zostało wszczęte przez wniesienie właściwego środka prawnego. Jak już wyżej powiedziano jest to jednak stanowisko całkowicie błędne i nie mające oparcia w przepisach prawa procesowego. Z tych wszystkich względów Sad Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. orzekł jak w sentencji.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.