uznaje oskarżonego J. L. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, z tym ustaleniem, że eliminuje z jego opisu uprzednie skazania wyrokami sądów zagranicznych tj. występku z art.
kk i za to na podstawie art.
na podstawie art. 69 § 1 kk i art. 70 § 1 kk warunkowo zawiesza wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres 2 (dwóch) lat próby; III. na podstawie art. 42 § 2 kk orzeka względem oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 4 (czterech) lat; IV. na podstawie art. 71 § 1 kk wymierza oskarżonemu karę 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny przyjmując jedną stawkę w wysokości 20 (dwudziestu) złotych; V. na podstawie art. 43a § 2 kk orzeka względem oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w W. kwotę 7000 (siedmiu tysięcy) złotych tytułem świadczenia pieniężnego; VI. na podstawie art. 72 § 1 pkt 5 kk zobowiązuje oskarżonego do powstrzymywania się od nadużywania alkoholu; VII. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 220 (dwustu dwudziestu) złotych tytułem opłaty karnej oraz kwotę 70 (siedemdziesięciu) złotych tytułem wydatków postępowania. II K 924/18 (VIII K 27/18) UZASADNIENIE W dniu 23 grudnia 2017 r. w T., J. L. kierował samochodem osobowym marki O. (...) o numerze rejestracyjnym (...). Funkcjonariusze Komisariatu Policji T.-R. około godz. 12:24 zatrzymali wyżej wymienionego, poruszającego się wskazanym pojazdem, do kontroli drogowej w rejonie ul. (...). (dowód: notatka urzędowa k. 1, 143v., wyjaśnienia oskarżonego k. 77v. ) W trakcie kierowania pojazdem, J. L. znajdował się pod wpływem alkoholu, gdyż poprzedniego wieczoru oraz w godzinach porannych w dniu zatrzymania, wypił kilka piw. (dowód: protokoły przebiegu badania stanu trzeźwości k. 2, 3, 143v., wyjaśnienia oskarżonego k. 77v. ) Pierwszy pomiar, wykonany u J. L. o godz. 12:24 wskazał wynik 0,86 mg/l, drugi - wykonany o godz. 12:43 – 1,12 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Badanie przeprowadzono analizatorem wydechu typu (...). Kolejnych pomiarów dokonano urządzeniem elektronicznym typu (...) Badanie wykonane o godz. 13:09 wskazało wynik 0,98 mg/l, zaś ostatni pomiar, wykonany o godz. 13:11 – 0,97 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. (dowód: protokoły przebiegu badania stanu trzeźwości k. 2, 3, 143v. ) J. L. ma 53 lata, wykształcenie zawodowe, utrzymuje się z prac dorywczych i z tego tytułu osiąga dochód w wysokości około 1.500 EURO miesięcznie. J. L. miał sprawy o czyny karalne popełnione zagranicą. (dowód: dane osobowe k. 69, dane o karalności k. 27-31, 52-56 ) J. L. został oskarżony o to, że w dniu 23 grudnia 2017 r. ok. godz. 12:24 w T. przy ul. (...), będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu w(...) tj. (...) z wydanym orzeczeniem dnia 2015-09-18 sygn. akt 96-121162-15, wyrokiem Sądu w (...) tj. T.. P. A. (...), T. z wydanym orzeczeniem dnia 2015-12-07 o sygn. akt 2015/8850 oraz wyrokiem Sądu w (...) tj. T.. P. L. (...), z wydanym orzeczeniem dnia 2015-04-23 i sygn. akt 2015/1373, kierował pojazdem O. (...) o nr rej. (...) będąc w stanie nietrzeźwości o godz. 12:24 – 0,86 mg/l, 12:43 – 1,12 mg/l, 13:09 – 0,98 mg/l, 13:11 – 0,97 mg/l, czym umyślnie naruszył przepisy ruchu drogowego, tj. o przestępstwo określone w art.
Oskarżony J. L. przyznał się do kierowania w dniu 23 grudnia 2017 r. pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości. Wyjaśnił, że alkohol spożywał nie tylko w dniu samego zdarzenia, ale także poprzedniego wieczoru, tuż przed snem. Było to kilka piw. Oskarżony przyznał, że od lat zmaga się z uzależnieniem od alkoholu. Kilka lat wcześniej przeszedł nawet terapię odwykową. W dniu zdarzenia nie czuł się pijany. Odnosząc się do ujętych w zarzucie skazań, podniósł, że jedynie wyrok sądu z (...) dotyczy kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, orzeczenia sądu belgijskiego miały dotyczyć przekroczenia prędkości. Dodał, że w przypadku wszystkich rozstrzygnięć uiszczał kary grzywny. J. L. wyjaśnił, że nie posiada odpisu któregokolwiek z tych orzeczeń, Jednocześnie, nie potrafił wskazać, czy chodziło o przestępstwa, czy o wykroczenia. Sąd, dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie, w jakim wskazał na fakt spożywania alkoholu zarówno w dniu jego zatrzymania, jak i poprzedniego wieczoru. Wyżej wymieniony przyznał, że kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości. Wersja zdarzeń przedstawiona przez oskarżonego jest co do zasady spójna i koresponduje z pozostałym materiałem dowodowym zebranym z sprawie. Jednocześnie podkreślenia wymaga, iż Sąd nie miał podstaw do kwestionowania twierdzeń J. L. w zakresie, w jakim przyznał, że był karany na terenie (...), ale nie potrafił wskazać dokładnej treści zapadłych zagranicą orzeczeń. Nie można także czynić oskarżonemu zarzutu z tytułu braku wiedzy dotyczącej różnicy między przepisami karnymi obowiązującymi w Polsce, a tymi, które obowiązują poza granicami kraju. Mimo podjęcia przez Sąd na rozprawie próby uzyskania od oskarżonego, który zresztą występował z obrońca, informacji pozwalających na zweryfikowanie okoliczności pozwalających potraktować jego czynu jako występek z art.
W związku z tym zastosowano art. 396a§1 kpk. Sąd zakreślił Prokuratorowi wnioskowany przez niego czteromiesięczny termin. Nastąpiło to na rozprawie 20 lutego 2018 roku. Na następnym terminie rozprawy w dniu 25 czerwca 2018 roku Sąd na wniosek Prokuratora przedłużył wspomniany termin zgodnie z jego wnioskiem, a więc do 20 sierpnia 2018 roku. Rozprawę odroczono do 23 sierpnia 2018 roku. W dniu 20 sierpnia 2018 roku Prokurator złożył wniosek o przedłużenie tegoż terminu do 23 sierpnia 2018 roku (k. 112). Na rozprawie 23 sierpnia 2018 roku Prokurator oświadczył, że wszelkie dokumenty niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy są już w jego dyspozycji i wniósł o przedłużenie terminu o tydzień, z uwagi na urlop tłumacza, co też Sąd uczynił. Na rozprawie w dniu 6 września 2018 roku Prokurator przedłożył w tłumaczeniu odpis jedynego uzyskanego w toku postępowania orzeczenia Sądu Policyjnego z L. w (...) (k. 135 i nast). Nie wynikało z niego, czy okoliczności opisane w art.
Prokurator zawnioskował jednocześnie o kolejne przedłużenie terminu do wykonania wskazanych czynności o dwa miesiące, co tez Sąd uczynił, mimo sprzeciwu obrońcy. Podkreślono jednak, że przedłużenie terminu ma charakter ostateczny. Na rozprawie w dniu 6 listopada 2018 roku Prokurator złożył kolejny wniosek o przedłużenie terminu do wykonania czynności na dalszy okres 2 miesięcy, czego już Sąd nie uwzględnił. Z art. 396a§ 4 kpk wynika, że bezskuteczny upływ terminu wyznaczonego oskarżycielowi publicznemu na przedstawienie dowodów powoduje, że sąd rozstrzyga na korzyść oskarżonego wątpliwości wynikające z nieprzeprowadzenia wskazanych dowodów. Komentowany przepis ma jednak zastosowanie tylko w takiej sytuacji, gdy oskarżyciel publiczny, nie przedstawiając dowodów, nie wykazał jednocześnie, że nie miał możliwości ich przeprowadzenia. W przeciwnym wypadku brak możliwości przeprowadzenia dowodów oznacza, że istniejących wątpliwości nie da się usunąć, i wówczas ma zastosowanie art. 5 § 2 kpk (vide Komentarz do KPK pod red. D. Świeckiego, WKP 2018). Sąd kilkukrotnie przedłużał Prokuratorowi termin do przedstawienia dowodów i to na okresy zgodne z jego wnioskami. Nadmienić wypada, że wniosek o pomoc prawną został sporządzony ponad miesiąc po wydaniu postanowienia na podstawie art. 396a§1 kpk. Oskarżony nie może czekać na wyrok w „nieskończoność”. Kolejne przedłużenie terminu powodowałoby oczekiwanie na przedstawienie dowodów bliskie roku. Sąd jest zobligowany jest do wydania orzeczenia w rozsądnym terminie. Wynika to nie tylko z przepisów procedury karnej, w tym art. 396a§1 kpk w zw. z art. 2§1 pkt 4 kpk, ale przede wszystkim z Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, stojącej w hierarchii prawa wyżej. W art. 45 ust. 1 stanowi ona, że każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Dalsze przedłużanie wspomnianego terminu byłoby w ocenie Sądu złamaniem tego przepisu, który ma charakter gwarancyjny. Dalsza zwłoka w wydaniu wyroku byłaby już nieuzasadniona. Co więcej – należy podkreślić – że wyrok karny rodzi swoje konsekwencje dla podsądnego (co do zasady) od dnia jego uprawomocnienia. W wypadku oskarżonego dotyczy to zarówno kary, jak i środków karnych. Od daty uprawomocnienia wyroku skazany może dopiero zacząć wykonywać karę czy środki karne, a od tego zależny jest okres potrzebny do zatarcia skazania. Każdy obywatel ma prawo z tej instytucji skorzystać i stać się ponownie człowiekiem w świetle prawa niekaranym. Niewiele to w tym kontekście zmienia ale oskarżony nie jest człowiekiem młodym i czas dla niego biegnie szybko. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał za niedopuszczalne dalsze oczekiwanie aż Prokurator przedstawi dowody i to, co ważne, obciążające oskarżonego. Sąd zgodnie z Konstytucją RP ma być niezależny, bezstronny i niezawisły. Nie może faworyzować jednej strony postępowania kosztem drugiej. To prawo obywatela. W efekcie nie było możliwe nie tylko kwestionowanie wyjaśnień oskarżonego dotyczących rzeczonej kwestii, ale także bezsporne rozstrzygnięcie, czy wyżej wymieniony powinien odpowiadać na podstawie przepisu przewidującego surowszą karę, tj. art.
Sąd podjął próbę przeanalizowania z urzędu stanu prawnego obowiązującego w (...)skąd pochodził dowód w postaci odpisu wyroku przedłożony przez Prokuratora. Rzecz w tym, że w (...)Ustawie z 16 marca 1968 roku o nadzorowaniu ruchu drogowego w ogóle nie definiuje się znamienia „stan nietrzeźwości”, o którym m.in. mowa w art.
Taki stan ocenia się na podstawie poziomu sprawności psychomotorycznej kierowcy. Poza tym z opracowań, które były w dyspozycji Sądu wynika, że czyn z art. 34§2 pkt 1 tejże ustawy jest co prawda nazywany „przestępstwem”, trudno jednak wywnioskować z wyroku dlaczego np. „zakaz” prowadzenia pojazdów, czy „przepadek” prawa kierowania orzeczony został na tak krótko. Ustawa, jak wynika z opracowań w języku polskim, mówi o okresie od 1 roku do 5 lat. Pozostaje jeszcze instytucja zatarcia skazania. (...) na ten temat w ogóle nie uzyskano, a Sąd też takowych nie znalazł z urzędu. Pamiętać bowiem należy, że „przeszkodą do przyjęcia wobec sprawcy, któremu zarzucono prowadzenie w stanie nietrzeźwości pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym surowszej odpowiedzialności karnej z art.
k.k., jest fakt zatarcia z mocy prawa wcześniejszego prawomocnego skazania za przestępstwo określone w art.
Mowa oczywiście o dacie orzekania za ewentualny czyn z art. 178§4 kk. Warunkiem sine qua non uznania oskarżonego, któremu zarzucono prowadzenie w stanie nietrzeźwości pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, za winnego popełnienia występku określonego w art.
wcześniejsze prawomocne skazanie sprawcy za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Sąd oparł się na dowodach z dokumentów, w szczególności – protokołach przebiegu badania stanu trzeźwości (k. 2 i 3) albowiem w/w dokumenty zostały sporządzone przez uprawnione do tego organy w ramach ich kompetencji i nie były kwestionowane przez żadną ze stron. Brak zatem podstaw by odmówić im waloru rzetelności i prawdziwości. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił na ustalenie stanu faktycznego w sposób niebudzący wątpliwości. Oskarżony nie kwestionował, że istotnie w dniu zdarzenia prowadził pojazd mechaniczny po spożyciu alkoholu. Brak jest jakichkolwiek podstaw, by te wyjaśnienia oskarżonego podważać. Co więcej, wyjaśniania te znajdują potwierdzenie w dowodach z dokumentów, w szczególności w postaci protokołu badania urządzeniem elektronicznym. Kwestią, której nie udało się wyjaśnić było to, czy J. L. kierował pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości, będąc prawomocnie skazanym przez zagraniczne sądy w okolicznościach opisanych w art.
Na podstawie art.
kk karze podlega ten, kto znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Prowadzeniem pojazdu jest każda czynność wpływającą bezpośrednio na ruch pojazdu, w szczególności rozstrzygająca o kierunku i prędkości jazdy. Z kolei pojazdem mechanicznym jest każdy pojazd wprawiany w ruch za pomocą własnego silnika. Przestępstwo z art.
kk popełnia zaś sprawca czynu określonego w § 1, który był wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo za przestępstwo określone w art. 173, 174, 177 lub art. 355 § 2 kk popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo dopuścił się czynu określonego w § 1 w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo. Stan nietrzeźwości, zgodnie z dyspozycją art. 115 § 16 kk, zachodzi, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy uzasadniał uznanie oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, z tym ustaleniem, że wyeliminowano z jego opisu uprzednie skazania wyrokami sądów zagranicznych, to jest przestępstwa z art.
Odpowiedzialność na podstawie art. 178 a § 1 kk jest ponoszona wówczas, gdy sprawca ma świadomość, że znajduje się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, a także gdy przewiduje, że w wyniku upływu czasu alkohol nie uległ jeszcze wydaleniu z organizmu, i na to się godzi. Przestępstwo stypizowane w art.
kk jest przestępstwem umyślnym, które może być popełnione zarówno w formie zamiaru bezpośredniego, jak i ewentualnego. Umyślnością muszą być objęte wszystkie znamiona, w tym także znajdowanie się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego. Zamiar bezpośredni, jak i ewentualny, uwarunkowane są świadomością, gdyż akt woli nie może być zrealizowany bez świadomości (tak: komentarz do art.
kk [w:] Kodeks karny. Komentarz. Marian Filar [red.], LexisNexis 2014). Przestępstwo to ma charakter typu abstrakcyjnego narażenia na niebezpieczeństwo. Dla jego dokonania nie jest niezbędne nastąpienie skutku. Sam fakt prowadzenia pojazdu w takim stanie pociąga za sobą odpowiedzialność z tego przepisu, chociażby pojazd był prowadzony prawidłowo i nie sprowadził konkretnego niebezpieczeństwa (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia z 10 marca 1964 r., IV K 1296/61, OSNKW 1964, nr 10, poz. 152). Oceniając zachowanie oskarżonego, Sąd doszedł do przekonania, że czyn ten uznać należy za zawiniony. J. L. jest osobą dorosłą, rozumiejącą podstawowe zasady etyczno-moralne oraz posiadającą określone doświadczenie życiowe. Karalność przypisanego mu czynu w Polsce jest powszechnie znana. Oskarżony miał świadomość, iż wsiadając do samochodu około południa w dniu 23 grudnia 2017 r. jest po spożyciu co najmniej kilku piw. Wymierzając oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, Sąd wziął po uwagę stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, determinowany w głównej mierze wysokim stężeniem alkoholu w organizmie oskarżonego, wielokrotnie przekraczającym dopuszczalne normy, a ponadto kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwym na trasie i w czasie dużego natężenia ruchu drogowego – w środku dnia. Jednocześnie, mając na uwadze właściwości osobiste oskarżonego, Sąd doszedł do przekonania, ze orzeczoną karę pozbawienia wolności należy warunkowo zawiesić na okres 2 lat – mając na uwadze treść art. 69 § 1 kk w zw. z art. 70 § 1 kk. Orzekanie bezwzględnej kary pozbawienia wolności powinno być bowiem ostatecznością. Zdaniem Sądu kara pozbawienia wolności bez warunkowego jej zawieszenia byłaby nadmierną represją w stosunku do oskarżonego i nie spełniałaby swoich celów, przede wszystkim wychowawczych. Sensem przyjętego przez Sąd rozwiązania jest danie oskarżonemu szansy na zmianę swego zachowania, w tym podjęcie próby uporania się z nałogiem. Jednocześnie, w przyjętym okresie próby, Sąd zobowiązał oskarżonego – w oparciu o art. 72 § 1 pkt 5 kk – do powstrzymania się od nadużywania alkoholu. Na podstawie art. 42 § 2 kk Sąd obligatoryjnie orzekł wobec nietrzeźwego sprawcy przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowych. Zgodnie z treścią art. 42 § 2 kk dolna granica ustawowa tego zakazu to 3 lata. W ocenie Sądu orzeczenie wobec oskarżonego środka karnego z art. 42 § 2 kk na okres 4 lat było adekwatne do stopnia jego winy i społecznej szkodliwości czynu, mając przy tym na uwadze fakt, iż jako doświadczony kierowca winien mieć świadomość karygodności przypisanego mu czynu. W oparciu o art. 71 § 1 kk, Sąd orzekł wobec oskarżonego karę 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, przyjmując jedną stawkę w wysokości 20 (dwudziestu) złotych, mając na uwadze cele kary określone w art. 53 § 1 kk, uwzględniając przy tym dochody sprawcy, jego warunki osobiste, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe. Niewątpliwie intencją Sądu było urealnienie dolegliwości zastosowanego względem J. L. środka probacyjnego - ,,skoro bowiem skorzystano z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wskazanych kar, to kara grzywny stanowi w zasadzie jedyną realną dolegliwość pozwalającą odczuć choć w sferze materialnej naganność poczynań oskarżonego (wyr. SA w Katowicach z 29.7.1999 r., II AKa 134/99, Prok. i Pr. 2000, Nr 1, poz. 19).” W punkcie V wyroku na podstawie art. 43a § 2 kk Sąd zobowiązał oskarżonego do spełnienia świadczenia pieniężnego w wysokości 7.000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Przepis ten obligował Sąd do orzeczenia świadczenia pieniężnego za przestępstwo z art.
W ocenie Sądu, obecna sytuacja majątkowa oskarżonego pozwala na orzeczenie tego świadczenia w rzeczonej kwocie. O kosztach procesu orzeczono stosownie do treści art. 627 kpk i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz, U. Nr 27, poz. 152).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.