kk i uznając, że wina oskarżonego i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne a okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, na podstawie art. 66 § 1 kk i art. 67 § 1 kk warunkowo umarzył postępowanie przeciwko oskarżonemu na okres 2 lat próby orzekając na podstawie art. 67 § 3 kk w zw. z art. 39 pkt 3 kk środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres roku, na poczet którego zaliczył okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 21 marca 2016 roku zaś na podstawie art. 67 § 3 kk w zw. z art. 39 pkt 7 kk orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 3000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w Warszawie. Oskarżony został obciążany opłatą w kwocie 100 złotych oraz wydatkami postępowania w kwocie 70 złotych. Na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora, który zaskarżył opisany powyżej wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego, Sąd Okręgowy w Toruniu wyrokiem z dnia 01 grudnia 2016 roku uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Wąbrzeźnie. W uzasadnieniu wyroku Sąd odwoławczy wskazał, iż nie sposób zgodzić się z sądem I instancji, że w sprawie zachodziły przesłanki do warunkowego umorzenia postępowania. R. G. przesłuchany w charakterze podejrzanego na etapie postępowania przygotowawczego przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia. Oskarżony podał, że w dniu 21 marca 2016 roku kierował swoim samochodem w W. przy ul. (...) i tego dnia został zatrzymany przez patrol Policji. Funkcjonariusze poddali badaniu stan jego trzeźwości i wówczas okazało się, że wpite przez niego piwo wykazało bardzo duży wynik stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu. R. G. wyjaśnił, że dzień przed kontrolą w godzinach popołudniowych spożywał alkohol w postaci kilku piw. R. podał, że spożył alkohol, bowiem chciał się wyciszyć, gdyż dowiedział się o śmierci swojego przyjaciela, w którego pogrzebie nie mógł uczestniczyć. Ponadto w tym samym czasie zażył lek (...), co w połączeniu z alkoholem dało tak wysoki wynika stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu. R. G. w trakcie składania wyjaśnień zaznaczył, że gdy wsiadał do alkoholu nie czuł się pijany, a ponadto gdy kierował samochodem zachowywał się poprawnie i nikomu nie utrudniał ruchu, starał się poruszać ulicą o bardzo małym natężeniu ruchu. (k. 17) R. G. nie stawił się na rozprawie głównej w dniu 31 maja 2017 roku, o terminie został zawiadomiony prawidłowo. Sąd na podstawie art. 389 § 1 kpk odczytał wyjaśnienia oskarżonego złożone w postępowaniu przygotowawczym i na rozprawie głównej w dniu 30 czerwca 2016 roku (k. k. 59v, k. 17, 106-106v). Na etapie postępowania przed Sądem Roman G. także przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i oświadczył, że nie chce składać wyjaśnień. Jednocześnie R. G. podtrzymał swe wcześniejsze wyjaśnienia, jakie złożył na etapie postępowania przygotowawczego (k. 59 v-60). Na rozprawie w dniu 31 maja 2017 roku obrońca R. G. przedłożył wniosek z dnia 30 maja 2017 roku w przedmiocie umorzenia postepowania w niniejszej sprawie z uwagi na brak danych dostatecznie uzasadniających popełnienie czynu zabronionego przez R. G. – zgodnie z art. 17 § 1 pkt 1 kpk. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że na podstawie zebranego w toku postępowania materiału dowodowego nie można ustalić, czy w przypadku każdego badania urządzeniami D. 7410 i Alkometr A 2.0, wielkość wydechu oskarżonego wynosiła co najmniej 1,5 litra, zaś czas wydechu co najmniej 3 sekundy. Nie jest również możliwym ustalenie prawidłowości pomiaru o godz. 19.40 za pomocą urządzenia D. 7410 z uwagi na brak stosownego wydruku z urządzenia, który powinien być załączony do protokołu z przebiegu badania stanu trzeźwości, a także ze względu na brak ponownej próby z badania stanu trzeźwości tymże urządzeniem. Również odstępy czasu pomiędzy poszczególnymi próbami badawczymi jawią się jako zbyt krótkie, zwłaszcza, że Alkometr A 2.0 firmy (...) (zastosowany w przypadku badania oskarżonego), wymaga czasu 15 minut przygotowania do pracy, zaś sam czas pomiaru wynosić powinien 1 minutę. Zatem niemożliwe jest, aby badania dokonane minuta po minucie za pomocą urządzenia Alkometr A 2.0 były prawidłowe. Nawet z orzecznictwa wynika, że do prawidłowego zastosowania urządzenia Alkometr A 2.0 potrzebna jest co najmniej 2-minutowa przerwa w celu prawidłowego zresetowania urządzenia. Przystępując do oceny zgromadzonego materiału dowodowego należy stwierdzić, iż przyznanie się oskarżonego do winy, jak i okoliczności popełnienia zarzucanego mu czynu w zasadzie nie budzą wątpliwości Sądu. Sąd nie dał jednak wiary wyjaśnieniom oskarżonego, co do daty kontroli drogowej, do której został zatrzymany na ul. (...) w W. przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w W. st. sierż. D. G.
W tym miejscu należy zauważyć, że oskarżyciel publiczny w akcie oskarżenia zarzucił, że R. G. dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu w dniu 21 marca 2016 roku. W tym zakresie zaistniał błąd, albowiem w istocie R. G. zarzucanego mu występku dopuścił się w dniu 21 kwietnia 2016 roku, co w jednoznaczny sposób wynika z protokołów użycia urządzenia elektronicznego do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu oraz z wydruków z tego urządzenia, dlatego Sąd w wyroku ustalił, iż czyn zarzucony w akcie oskarżenia został popełniony w dniu 21 kwietnia 2016 roku. Przepis art.
kk stanowi, iż karze podlega, kto znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Przestępstwo prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości jest przestępstwem powszechnym, co oznacza, że może być popełnione przez każdy podmiot zdatny do ponoszenia odpowiedzialności karnej. W szczególności odpowiedzialność przewidziana w art.
Przedmiotem ochrony wskazanego przepisu jest bezpieczeństwo ruchu lądowego, wodnego i powietrznego (główny przedmiot ochrony) oraz życie i zdrowie (dodatkowy przedmiot ochrony) – J. F., w: B., Kodeks karny, 2006, s. 320. Z treści art. 178 a § 1 kk wynika, że dla stwierdzenia przesłanek popełnienia przestępstwa wskazanych w tym przepisie konieczne jest spełnienie następujących znamion: po pierwsze sprawca winien prowadzić pojazd mechaniczny, po drugie pojazd mechaniczny winien być prowadzony w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, wreszcie po trzecie - prowadzący pojazd musi znajdować się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem innego środka odurzającego. Należy stwierdzić, że wszystkie wyżej wskazane przesłanki zostały spełnione w sytuacji będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Niewątpliwie R. G. prowadził pojazd mechaniczny. Oskarżony kierował bowiem samochodem osobowym marki S. (...). Sąd Najwyższy uznał, że: ,,pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym jest każdy pojazd drogowy lub szynowy napędzany umieszczonym na nim silnikiem, jak również maszyna samobieżna i motorower (wyr. SN z 4.2.1993 r., III KRN 254/92, OSP 1993, Nr 10). Prowadzenie pojazdu nie ma swojej legalnej definicji. Nie ma jednak wątpliwości, że prowadzenie pojazdu immanentnie łączy się z podjęciem czynności polegających na wprawieniu pojazdu w ruch, a następnie na utrzymywaniu pojazdu w ruchu (R.A. Stefański, Glosa do wyroku SN z 22.7.1993 r.; II KRN 110/93 oraz J. Wojciechowski, Kodeks karny, s. 102). R. G. kierował pojazdem mechanicznym, po drodze publicznej, gdzie odbywa się normalny ruch pojazdów drogowych, co stanowi prowadzenie pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym. Należy zauważyć, iż dla przestępstwa określonego w art.
kk wystarczające jest prowadzenie go w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego w jakiejkolwiek strefie ruchu, to jest w ruchu lądowym (drogowym lub kolejowym), wodnym lub powietrznym, (np. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie, II AKa 131/04, KZS 2004/9/3). Nie może budzić wątpliwości, iż oskarżony prowadził pojazd w ruchu lądowym – jechał on bowiem ulicą (...) w W.. Oskarżony w chwili popełnienia czynu zabronionego znajdował się w stanie nietrzeźwości. Zgodnie z treścią art. 115 § 16 kk stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Definiens definicji pojęcia stanu nietrzeźwości ustawodawca zbudował, posługując się dwoma alternatywnymi wskaźnikami zawartości alkoholu - we krwi oraz w wydychanym powietrzu, co koresponduje ze stosowanymi w praktyce metodami pomiaru nietrzeźwości. Stosowne wielkości progowe rozgraniczające stan nietrzeźwości od stanu po użyciu alkoholu to odpowiednio 0,5‰ oraz 0,25 mg/dm
kk ma charakter umyślny, przy czym samo uruchomienie i prowadzenie pojazdu wymaga zamiaru bezpośredniego, natomiast fakt znajdowania się przez prowadzącego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego może być również objęty zamiarem ewentualnym. Niezbędna jest więc świadomość sprawcy, że może znajdować się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego i godzenie się z tą możliwością. Analizując zachowanie oskarżonego od strony podmiotowej, stwierdzić należy, iż oskarżony zdawał sobie sprawę z tego, iż nie powinien jeździć pojazdem mechanicznym, a mimo to dopuścił się takiego zachowania, umyślnie naruszając zasadę ruchu drogowego, tj. zasadę trzeźwości. Niezaprzeczalnym w świetle ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz złożonych przez oskarżonego wyjaśnień jest bowiem fakt, iż R. G. zarówno dzień przed zdarzeniem, jak i w dniu przeprowadzonej kontroli drogowej spożywał alkohol, a biorąc pod uwagę ilość spożytego alkoholu winien on mieć świadomość, że prowadzi samochód, będąc w stanie nietrzeźwości. W tym stanie rzeczy nie można mieć wątpliwości, że od strony podmiotowej oskarżony zachowaniem swoim wypełnił ustawowe znamiona przestępstwa z art.
Podkreślić należy, że kwestia karalności tego rodzaju zachowań jest powszechnie znana. Zdaniem Sądu, oskarżonemu przypisać można winę w popełnieniu czynu z art.
Oskarżony jest zdolny ze względu na wiek do ponoszenia odpowiedzialności karnej, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dostarcza podstaw do przyjęcia, iż w chwili popełnienia czynu był niepoczytalny lub znajdował się w anormalnej sytuacji motywacyjnej. R. G. miał obiektywną możliwość zachowania się w sposób zgodny z obowiązującym porządkiem prawnym, czego jednak nie uczynił. R. G. został uznany za winnego popełnienia występku z art.
kk i za to na podstawie art.
33 § 1 i 3 kk Sąd wymierzył mu karę 100 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej grzywny za równoważną kwocie 15 złotych. Wymierzając oskarżonemu karę Sąd miał na uwadze dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 kk. Sąd miał na względzie stopień społecznej szkodliwości, bacząc przy tym by dolegliwość nie przekraczała stopnia winy oskarżonego. Sąd miał także na względzie cele zapobiegawcze i wychowawcze kary, jak też dyrektywy w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Przestępstwo określone w art.
kk zagrożone jest alternatywnymi karami: grzywny, ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do lat dwóch. Oceniając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że nie ma przesłanek do orzekania wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności, bowiem w przypadku R. G. cele przed nią stawiane w sposób pełny może spełnić kara łagodniejszego rodzaju. Orzeczenie kary ograniczenia wolności byłoby w ocenie Sądu byłoby niezasadne. Sąd uznał, że kara grzywny za popełnione przestępstwo będzie adekwatna do stopnia zawinienia oraz społecznej szkodliwości czynu oskarżonego. Za okoliczność obciążającą oskarżonego Sąd uznał znaczny stopień winy i społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu. R. G. popełnił przypisane mu przestępstwo z zamiarem bezpośrednim, świadomie zlekceważył obowiązujące przepisy prawa. Oskarżony dopuścił się przy tym naruszenia jednej z podstawowych zasad, nakazującej obowiązek zachowania trzeźwości podczas kierowania pojazdem. Oskarżony popełnił przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a co za tym idzie takie, które bardzo często w sposób bezpośredni zagraża najwyższym dobrom chronionym prawem, tj. zdrowiu i życiu ludzkiemu. Sąd uwzględnił rozmiar stworzonego przez R. G. zagrożenia, przyjmując, iż fakt prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości w ruchu lądowym, prowadzić mógł do zdarzenia drogowego, skutkującego dalej idącymi konsekwencjami. Poruszał się on co prawda ma drodze o małym natężeniu ruchu, jednakże o godz. 19.30. O tej porze ruch w strefie miejskiej wciąż jest jednak intensywny. Nadto zawartość alkoholu w wydychanym przez oskarżonego powietrzu, dość znacznie przekraczała wartość stanowiącą próg odpowiedzialności karnej za czyn z art.
Oskarżony jako dorosły mężczyzna, świadomy stanu w jakim się znajdował, powinien niewątpliwie zdawać sobie sprawę z daleko idącej naganności swojego postępowania. W szczególności wskazać należy, że R. G. pracuje jako diagnosta samochodowy. Jego zawód związany jest z dbaniem o bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Tym bardziej powinien zdawać sobie sprawę, jakie zagrożenie może nieść prowadzenie pojazdu przez osobę będącą w stanie nietrzeźwości. Z kolei za okoliczność łagodzącą Sąd uznał uprzednią niekaralność R. G. oraz okoliczność, że przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W ocenie Sądu kara w wymiarze 100 stawek dziennych jest adekwatna do stopnia winy oskarżonego i społecznej szkodliwości czynu. R. G. w przeszłości nie był karany, wobec tego kara grzywny kar w pełni zrealizuje wymogi zasad prewencji ogólnej i szczególnej. Będzie stanowiła dla oskarżonego realnie odczuwalną dolegliwość i jest adekwatną prawnokarną reakcję na jego czyn. Uzmysłowi również oskarżonemu, że nie może w sposób bezkarny łamać prawa. Ustalając wysokość stawki dziennej Sąd kierował się dyrektywami określonymi w art. 33 § 3 kk. Oskarżony co prawda pracuje, jednak posiada na utrzymaniu córkę. W takim stanie rzeczy adekwatna do jego warunków osobistych i stosunków majątkowych jest, zdaniem Sądu, stawka dzienna grzywny w wymiarze 15 zł. Sąd na podstawie art. 42 § 2 kk orzekł wobec oskarżonego obligatoryjny z mocy ustawy środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat. Przy wymiarze tego środka karnego Sąd uwzględnił wszystkie opisane powyżej okoliczności obciążające i łagodzące. Sąd na podstawie art. 63 § 4 kk na poczet orzeczonego środka karnego zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy nr (...) wydanego przez Starostę (...), od dnia 21 kwietnia 2016 roku. Sąd na podstawie art. 43a § 2 kk orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 5.000 zł. Ma ono zwiększyć dolegliwość dla sprawcy i oddziaływać na niego wychowawczo. Treść art. 43a § 2 kk wskazuje, że orzeczenie wobec oskarżonego wskazanego świadczenia pieniężnego jest obligatoryjne w sytuacji skazania go za przestępstwo z art.
Jego wysokość została orzeczona wobec R. G. w najniższym możliwym wymiarze, czyli przez zasądzenie od niego na rzecz wskazanego Funduszu kwoty 5.000 zł. Mając na uwadze sytuację majątkową R. G., Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Wąbrzeźnie kwotę 150 zł opłaty oraz kwotę 450 zł tytułem kosztów postępowania w sprawie. W ocenie Sądu nie przekroczy to możliwości finansowych R. G..
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.