Przy tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy zważył, co następuje: S. D. stanął pod zarzutem tego, że w dniu 6 października 2013 roku we W. w stanie nietrzeźwości z wynikiem pierwszego badania – 1,39 mg/l oraz drugiego badania – 1,27 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu kierował samochodem marki T. o numerze rejestracyjnym (...), jadąc ul. (...), nie stosując się tym samym do orzeczonego przez Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej, sygn. akt II K 1037/12, zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych do dnia 10 października 2016 roku, tj. o czyn z art.
Wskazany artykuł stanowi, że zaostrzonej odpowiedzialności karnej podlega ten, kto prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego. Dodatkowo do ustawowych znamion przestępstwa należą tutaj wcześniejsze prawomocne skazanie za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo za przestępstwo określone w art. 173, 174, 177 lub 355 § 2 k.k. popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo popełnienie czynu określonego w § 1 w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo. Przenosząc rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy zauważyć, że oskarżony swoim czynem wypełnił wymienione powyżej znamiona czynu zabronionego. Prowadził on bowiem pojazd mechaniczny, jakim niewątpliwie jest samochód osobowy marki T.. Z całą pewnością działanie oskarżonego możemy określić jako prowadzenie pojazdu, które to zostało zdefiniowane w Komentarzu do kodeksu karnego przez A. M. (Lex, 2010) jako „wprawienie go w ruch, kierowanie nim, nadawanie prędkości i hamowanie w sposób zgodny z konstrukcją pojazdu”. Oskarżony był pod wpływem alkoholu, co wykazało badanie urządzeniem pomiarowym. Zarówno stężenie 1,39 mg/l jak 1,27 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu przekracza ustawową granicę wskazaną w art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Oskarżony został również wcześniej skazany za przestępstwo określone w art.
a dodatkowo popełnił czyn w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo, który to zakaz obowiązywał S. D. do dnia 10 października 2016 r. Wymierzając oskarżonemu karę ośmiu miesięcy pozbawienia wolności, Sąd wziął pod uwagę, że oskarżony swój czyn popełnił umyślnie. Przy tak wysokim stężeniu alkoholu nie jest możliwe, aby oskarżony przypuszczał, że jest trzeźwy i może prowadzić pojazd mechaniczny dodatkowo musiał zdawać sobie sprawę z obowiązującego go zakazu. Należy również zauważyć, że tego typu zachowania cechuje wysoki poziom szkodliwości społecznej. Kierowca prowadzący pojazd w stanie nietrzeźwości stanowi zagrożenie nie tylko dla siebie, ale także dla zdrowia i życia wszystkich innych uczestników ruchu. Tym razem oskarżony spowodował jedynie niegroźną w skutkach stłuczkę, nie trzeba jednak wielkiej wyobraźni, by uświadomić sobie, że konsekwencje mogły być dużo poważniejsze. Zdaniem Sądu wymierzona kara spełni swoje funkcje w zakresie prewencji indywidualnej i zapobiegnie ponownemu popełnieniu przestępstwa przez oskarżonego. Sąd nie znalazł podstaw do wydania orzeczenia w przedmiocie warunkowego zawieszenia wykonania kary, gdyż stosowana wcześniej kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania nie wdrożyła oskarżonego do poszanowania porządku prawnego, popełnił przestępstwo polegające na takim samym zachowaniu i to o wysokim stopniu społecznej szkodliwości. Na podstawie art. 63 § 1 k.k. Sąd na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres zatrzymania w dniach od 6 października 2013 r. do 7 października 2013 r. Na podstawie art. 42 § 2 k.k. Sąd orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 5 (pięciu) lat. Oskarżony popełnił przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, będąc pod wpływem alkoholu, zatem orzeczenie wskazanego środka karnego jest obligatoryjne, zaś o wysokości tego środka orzeczono biorąc pod uwagę okoliczność, że wcześniej stosowany środek nie zapobiegł popełnieniu przez oskarżonego ponownie przestępstwa, a także uwzględniając wysokie stężenie alkoholu w organizmie oskarżonego. Na podstawie art. 49§ 2 k.k. Sąd orzeka od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 200 zł. Sąd na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach sądowych w sprawach karnych zwolnił S. D. od kosztów sądowych w tym od opłaty ze względu na jego trudną sytuację majątkową i fakt, że nie osiąga dochodów.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.