Sygn. akt V K 1319/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 października 2018 r. Sąd Rejonowy Szczecin - Centrum w Szczecinie w V Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Joanna Kasicka Protokolant: Agata Surmacz przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Szczecin-Niebuszewo w Szczecinie-Agnieszki Długołęckiej przy udziale oskarżyciela Zachodniopomorskiego Urzędu Celno – Skarbowego – Dariusza Będzińskiego po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 7.02.2018 r., 23.04.2018 r., 30 lipca 2018r. i 10 października 2018r. sprawy: M. W. syna P. i M. z domu K., urodzony (...) w W., oskarżonego o to, że: będąc prezesem sp. z o. o. (...)- (...)” z siedzibą przy ul. (...) w S., w okresie od dnia 01.10.2015r. do dnia 25.01.2016r., w lokalu (...) przy ul. (...) w S., wbrew przepisom ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych, urządzał gry na automacie (...) o numerze (...), tj. o przestępstwo skarbowe określone w art. 107§1 kks I. M. W. uznaje za winnego tego, że w okresie od 1.10.2015 r. do 25.01.2016 r. w S., pełniąc funkcję prezesa H. F. (...) z siedzibą w S. przy ul. (...), w lokalu „A. (...) 24H” przy ul. (...) w S., wbrew przepisom ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, urządzał gry na automacie (...) o numerze (...), to jest czynu z art.107§1 kk, i przy przyjęciu, że z popełniania przestępstw skarbowych oskarżony uczynił sobie stałe źródło dochodów w rozumieniu art.37§1 pkt 2 kks w zw. z art.2§2 kks, i za przestępstwo to, będące stałym źródłem dochodu, na podstawie art.107§1 kks przy zastosowaniu art.38§1 pkt 3 kks (przy czym przepisy kks w brzmieniu obowiązującym do dnia 1.01.2017r.) w zw. z art.2§2 kks, wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych po 100 (sto) złotych każda. II. na podstawie art.30§5 kks orzeka wobec M. W. środek karny w postaci przepadku na rzecz Skarbu Państwa: - automatu do gier (...) o numerze (...) wraz z przewodem zasilającym - 3 sztuk kluczy do tego automatu - pieniądze w kwocie 40 zł. III. na podstawie art. 624§1 kpk zwalnia oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Sygn. akt V K 1319/16 UZASADNIENIE M. W. był prezesem jednoosobowego zarządu H. F. (...) sp. z o.o. z siedzibą w S. (zwanej dalej w uzasadnieniu również Spółką). Spółka zajmowała się urządzaniem gier na automatach i do prowadzonej działalności gospodarczej korzystała m.in. z lokalu przy ul. (...) (na podstawie umowy dzierżawy). W lokalu znajdowały się urządzenia do gier, dostarczane przez (...) sp. z o.o. z siedzibą w G.. Usługi serwisowe urządzeń świadczył (...) Serwis sp. z o.o. z siedzibą w W.. W dniu 25 stycznia 2016 r. w S. przy ul. (...) w lokalu (...) w S. funkcjonariusze Służby Celnej Sekcji Dozoru Urzędu Celnego w S. przeprowadzili kontrolę lokalu. W tym czasie w lokalu znajdowało się szesnaście automatów do gier, w tym trzy włączone i gotowe do prowadzenia na nich gier hazardowych. Wśród nich znajdowało się urządzenie w postaci automatu (...) o nr (...), które było urządzeniem służącym do gier losowych, tzn. grający na nim nie mieli wpływu na wynik przeprowadzonej gry. W okresie od dnia 1 października 2015 r. do dnia 25 stycznia 2016 r. dysponentem automatu (...) o nr (...) była H. F. (...) sp. z o.o. z siedzibą w S.. Ww. lokal nie był kasynem gry, ani Spółka nie posiadała koncesji na prowadzenie gier hazardowych. Dowody: - protokół przeszukania k. 2-4, - karty z naniesionymi zapisami wypłat z automatów k. 5, - pokwitowania k. 6-10, - protokół oględzin k. 11-16, - płyta CD zawierająca przebieg oględzin urządzeń k. 17, - dowody wpłaty k. 22-23, - ramowa umowa dzierżawy k. 43-46, - umowa generalna w zakresie obsługi urządzeń k. 47-51, - umowa na dostarczenie urządzeń k. 52-54, - pismo spółki (...) z dnia 18.02.2016 r. z załącznikami k. 55-65, - umowa zlecenia k. 436, - dokumenty rejestrowe spółki k. 451-458, - zeznania świadka L. W.
(1)k. 38-40, 683, - zeznania świadka K. B. k. 98-99v, 682, - zeznania świadka M. S. k. 433-434v, 682, - zeznania świadka W. G. k. 438-439v, 783-784, - zeznania świadka J. S. k. 445-446, 682-683, - zeznania świadka I. D. k.
- M. W. urodził się w (...) r. Posiada wykształcenie średnie i jest z zawodu mechanikiem samochodowym. Jest zatrudniony w spółce (...) i osiąga dochód w wysokości ok. 10 000 zł netto miesięcznie. Nie posiada żadnego większego majątku. Jest kawalerem i ma na utrzymaniu jedno dziecko w wieku 12 lat. Dowody: - dane osobopoznawcze k. 501-
- M. W. był poprzednio wielokrotnie karany, m.in. wyrokiem Sądu Rejonowego w Płońsku z dnia 21 czerwca 2016 r. (sygn. akt II K 211/16) został uznany za winnego czynu z art. 107 § 1 kks w zw. z art. 9 § 3 kks na karę łączną 200 stawek dziennych grzywny w wysokości po 100 zł każda. Kara została wykonana w dniu 24 lutego 2017 r. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Bielsku-Białej z dnia 14 października 2014 r. (sygn. akt III K 241/14) M. W. został skazany za czyn z art. 107 § 1 kks w zw. z art. 9 § 3 kks na karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 100 zł każda. Kara została wykonana w dniu 25 kwietnia 2017 r. Dowody: - informacja o oskarżonym z Krajowego Rejestru Karnego k. 506-506v, 549-558, 649-672v, 786-821, - odpisy wyroków k. 690-692,695-696, - pisma sądów k. 689,
- W postępowaniu przygotowawczym M. W. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Odmówił składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytania. W postępowaniu sądowym oskarżony w ogóle nie stawił się na rozprawę. /wyjaśnienia oskarżonego k. 501-503/ Stan faktyczny w sprawie sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów i zeznań świadków. Sąd nie miał zastrzeżeń odnośnie autentyczności dowodów z dokumentów, ani żadna ze stron ich nie kwestionowała, dlatego uznać je należało za wiarygodne. Tak samo zeznania świadków K. B., M. S., J. S., L. W.
(2)i W. G. okazały się wiarygodne, ponieważ były logiczne, spójne, zbieżne z pozostałym materiałem dowodowym i ich treść była zgodna z zasadami doświadczenia życiowego. Sąd nie ustalał stanu faktycznego w sprawie na podstawie wyjaśnień oskarżonego, ponieważ oskarżony takich wyjaśnień w ogóle nie złożył. Na podstawie dokumentów rejestrowych i danych ujawnionych w Rejestrze Przedsiębiorców KRS sąd ustalił, że członkiem jednoosobowego zarządu w H. F. (...) sp. z o.o. z siedzibą w S. w okresie od dnia 1 października 2015 r. do dnia 25 stycznia 2016 r. był oskarżony M. W.. Stwierdzić należało, czego oskarżony nie kwestionował, że w okresie od 1 października 2015 r. do 25 stycznia 2016 r. tylko oskarżony faktycznie zajmował się sprawami gospodarczymi ww. spółki, w rozumieniu art. 9 § 3 kks. Z tego powodu to oskarżony odpowiada za przestępstwa i wykroczenia skarbowe popełnione w związku z prowadzeniem Spółki. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w szczególności w postaci protokołu przeszukania, karty z naniesionymi zapisami wypłat z automatów i protokołu oględzin pozwolił na niewątpliwe przyjęcie, że w okresie od 1 października 2015 r. do 25 stycznia 2016 r. w lokalu przy ul. (...) w S. ww. spółka dysponował automatem do gry (...) o nr (...), który był urządzeniem służącym do gier losowych, a gający na nim nie mieli wpływu na wynik przeprowadzonej gry, i automat ten był włączony do użytku. Urządzenie to spełniało warunki z art. 2 ust. 3 i 4 ustawy o grach hazardowych i stanowiło urządzenie do gier na automatach. Ustalono również, że lokal, w którym znajdował się ww. automat w przedmiotowym czasie, nie posiadał statusu kasyna, a Spółka nie posiadała koncesji na prowadzenie gier losowych. Tymczasem zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych urządzanie gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gier na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy, z wyjątkiem ust. 4 i 5, które to wyjątki w tej sprawie nie miały miejsca. Reasumując sąd przyjął, że oskarżony, jako podmiot odpowiedzialny w rozumieniu art. 9 § 3 kks prowadził grę na automacie poza kasynem gry i bez koncesji. Sąd nie mógł zgodzić się z twierdzeniem oskarżonego, sformułowanym w piśmie procesowym z dnia 6 września 2017 r. (data wpływu). Oskarżony stał na stanowisku, że brak notyfikacji art. 6 i 14 ustawy o grach hazardowych oznacza, że zakaz urządzania gier losowych na automatach poza kasynem gry i bez koncesji nie pociąga za sobą wypełnienia znamion czynu z art. 107 § 1 kks. Oskarżony wskazał, że nie był świadomy tak daleko idących konsekwencji, tym bardziej, że na podstawie dostępnej literatury specjalistycznej i orzecznictwa ustalił, że takie działanie nie stanowi czynu zabronionego. Stał na stanowisku, że czyn z art. 107 § 1 kks popełnił w usprawiedliwionej nieświadomości jego bezprawności. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dniu 13 października 2016 roku orzekł, że artykuł 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego w brzmieniu zmienionym na mocy dyrektywy 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. należy interpretować w ten sposób, że przepis krajowy, taki jak ten będący przedmiotem postępowania głównego, nie wchodzi w zakres pojęcia „przepisów technicznych” w rozumieniu tej dyrektywy, podlegających obowiązkowi zgłoszenia na podstawie art. 8 ust. 1 tej samej dyrektywy, którego naruszenie jest poddane sankcji w postaci braku możliwości stosowania takiego przepisu.” Stwierdzono zatem, że przepis art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych nie stanowi „przepisu technicznego” w rozumieniu dyrektywy 98/
- W tych okolicznościach nie ma konieczności badania skutków naruszenia obowiązku zgłoszenia przepisów technicznych. Pogląd taki wyraził również pełny skład Trybunału Konstytucyjnego w wyroku z 11 marca 2015 r. sygn. P 4/
- Trybunał Konstytucyjny uznał w szczególności, że notyfikacja tzw. przepisów technicznych, o której mowa w dyrektywie 98/34/WE, implementowanej do polskiego porządku prawnego rozporządzeniem w sprawie notyfikacji, nie stanowi elementu konstytucyjnego trybu ustawodawczego. Jest oczywiste, że żaden z przepisów Konstytucji nie normuje tej kwestii ani też nie odwołuje się do niej wprost czy nawet pośrednio. Zwrócił również uwagę, że sam fakt ujęcia obowiązku notyfikacji w dyrektywie unijnej nie oznacza jeszcze, że mamy do czynienia ze szczególnie wysoką, bo międzynarodową i ponadustawową, rangą procedury notyfikacji. Dyrektywy nie mają zatem z natury rzeczy rangi hierarchicznie wyższej niż ustawy, co oznacza, że wymóg notyfikacji wynikający z dyrektywy 98/34/WE nie jest ważniejszy lub bardziej istotny niż analogiczny obowiązek wynikający z ustawy zwykłej. Uwzględniając powyższe, Trybunał Konstytucyjny uznał, że obowiązek notyfikacji Komisji i innym państwom członkowskim, o którym mowa w dyrektywie 98/34/WE, nie jest uprzywilejowany w stosunku do wszelkich innych podobnych obowiązków opiniowania i konsultowania wynikających z ustaw zwykłych. Z tej tylko racji, że został ujęty w dyrektywie 98/34/WE, nie może być podniesiony, czy też zrównany z wymogami konstytucyjnego trybu ustawodawczego. Co więcej, z perspektywy prawa krajowego wymóg uprzedniej notyfikacji wynika przede wszystkim z rozporządzenia w sprawie notyfikacji, które korzysta w tym względzie z domniemania prawidłowej implementacji, jego ranga jest jednak niższa niż ustawy. Bezpodstawne było stanowisko oskarżonego, że działał on w błędzie co do prawa. Na poparcie swojego stanowiska oskarżony przedłożył kilkanaście postanowień sadów powszechnych. Zwrócić jednak należy uwagę na to, że zgodnie art. 8 § 1 kpk sąd karny rozstrzyga samodzielnie zagadnienia prawne i faktyczne oraz nie jest związany rozstrzygnięciem innego organu ani sądu. Poza tym, jak wynika z materiałów zgromadzonych w sprawie, w tym z dokumentów rejestrowych Spółki i karty karnej oskarżonego, oskarżony prowadzi działalność gospodarczą w zakresie prowadzenia gier od dłuższego czasu i od kilku lat (co wynika z karty karnej) urządza gry poza miejscami dozwolonymi. Ma on świadomość istnienia rozbieżności w orzecznictwie sądów powszechnych. Jak sam wskazuje w piśmie gromadzi on informacje dotyczące prowadzonej przez siebie działalności i ma świadomość że kontynuując ją podejmuje ryzyko poniesienia odpowiedzialności karnej. Takie zachowanie nie może stanowić podstawy uznania działania w uzasadnionym błędzie co do prawa. (por. wyrok Sądu najwyższego z dnia 22 maja 2018 r., III KK 331/17) Sąd zważył również, że w sprawie nie zaistniała przeszkoda procesowa określona w art. 17 § 1 pkt 7 kpk. Faktem jest, że Sąd Rejonowy w Ostrołęce wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2017 r. (sygn. akt II K 161/16) skazał oskarżonego za czyn z art. 107 § 1 kks popełniony w warunkach czynu ciągłego. Sąd ten uznał, że ww. czyn został popełniony w czasie od dnia 3 września 2015 r. do dnia 27 czerwca 2016 r. Oskarżony stał na stanowisku, że czas popełnienia zarzucanego mu czynu pokrywa się z czasem popełnienia czynu (ciągłego), za który został już prawomocnie osądzony ww. wyrokiem i w rozpoznawanej sprawie . Tymczasem w treści przywołanego wyroku (k. 703- 705v) wynika, że czynu tego, za który oskarżony został prawomocnie skazany, dokonano na innym automacie niż automat (...) o nr (...). W tym miejscu wskazać należy, że sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2018 r. (IV KK 526/17), z którego wynika, że urządzanie gier na konkretnym automacie w określonym miejscu stanowi odrębny czyn. Tak też jest w rozpoznawanym przypadku. Czyn objęty zarzutem stanowi czyn odrębny od ww. czynu ciągłego. Na podstawie ww. dowodów sąd uznał, że M. W. ponosi odpowiedzialność za czyn z art. 107 kks § 1 kks, ponieważ wbrew przepisom ustawy prowadził gry hazardowe. Dodatkowo sąd przyjął, że M. W. z popełniania przestępstw skarbowych uczynił sobie stałe źródło dochodu w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 2 kks w zw. z art. 2 § 2 kks. Art. 37 § 1 pkt 2 kks (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2015 r.) stanowi, że sąd stosuje nadzwyczajne obostrzenie kary, jeżeli sprawca uczynił sobie z popełniania przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu. Celem przywołanej regulacji jest ukaranie tych sprawców przestępstw, którzy popełnianiem ich zajmują się „zawodowo”, czyniąc z niej przedmiot prowadzonej działalności gospodarczej. Dla spełnienia tej przesłanki wymaga się istnienia co najmniej dwóch przestępstw skarbowych. Jak wynika z kart karnych oskarżonego oraz odpisów wyroków: Sądu Rejonowego w Płońsku z dnia 21 czerwca 2016 r. (sygn. akt II K 211/16) i wyroku Sądu Rejonowego w Bielsku-Białej z dnia 14 października 2014 r. (sygn. akt III K 241/14) M. W. był wielokrotnie karany, w tym za co najmniej dwa przestępstwa skarbowe, których dotyczą ww. orzeczenia. Sąd nie znalazł żadnych podstaw do przyjęcia istnienia jakiejkolwiek z okoliczności wyłączających winę albo bezprawność zarzucanych M. W. czynów, w szczególności brak było podstaw do zastosowania w sprawie art. 31 § 1 i 2 k.k. Ustalając wymiar kary za zarzucany oskarżonemu czyn sąd miał na uwadze rodzaj i rozmiar ujemnych następstw czynu zabronionego, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązku finansowego, motywację i sposób zachowania, warunki i właściwości osobiste, sposób życia przed jego popełnieniem i zachowanie się po jego popełnieniu. Na niekorzyść oskarżonego przemawiała jego wielokrotna karalność. Za podstawę wymiaru kary sąd przyjął art. 107 § 1 kks i art. 38 § 1 pkt 3 kks. Zgodnie z art.
- § 1 pkt 3 kks, w ramach nadzwyczajnego obostrzenia kary, sąd wymierza karę pozbawienia wolności przewidzianą za przypisane przestępstwo skarbowe w wysokości nie niższej niż 1 miesiąc do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę, co nie wyłącza wymierzenia z takim samym obostrzeniem także kary grzywny grożącej za to przestępstwo obok kary pozbawienia wolności. Z tych względów sąd wymierzył oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 100 zł każda. Powyższe znalazło odzwierciedlenie w punkcie I sentencji wyroku. Na podstawie art. 30 § 5 kks sąd orzekł środek karny w postaci przepadku na rzecz Skarbu Państwa: automatu do gier (...) o numerze (...) wraz z przewodem zasilającym, 3 kluczy do tego automatu, pieniądze o wartości 40 zł. W punkcie III sentencji wyroku sąd zwolnił oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych dając w ten sposób oskarżonemu możliwość wywiązania się z nałożonych na niego obowiązków.