2 umowy (zarzut z pkt 2 petitum apelacji). Teza Sądu I instancji o przygotowaniu zeznań świadków strony pozwanej na potrzeby postępowania wygłoszona została jedynie na marginesie rozważań, ale znajduje uzasadnienie z przyczyn, wskazanych przez ten Sąd na stronie 4 uzasadnienia wyroku (akapit 2). Sąd Okręgowy argumentację tę w całości podziela a jej powtarzanie jest zbędne. Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przez sąd art. 233 § 1 k.p.c. wymaga wskazania, że sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania względnie doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie zainteresowanej o innej, niż przyjął sąd, wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie, niż ocena sądu (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 1998 r., III CKN 4/98, Legalis). Jedynie wówczas, gdy brak jest logiki w wysnuwaniu wniosków ze zgromadzonego materiału dowodowego lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza reguły logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo - skutkowych, to tego rodzaju ocena dowodów może być skutecznie podważona w toku rozpoznawania apelacji (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2017 r., VI ACa 351/16, teza 1, Legalis). Apelujący skutecznie tej oceny nie podważa, choć jeszcze raz podkreślić należy, że treść zeznań świadków w kontekście faktycznym sprawy nie ma większego znaczenia. Chybiony pozostaje zatem również zarzut naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. (pkt 6 zarzutów), bowiem jak już wskazano uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wskazanie przyczyn odmowy wiarygodności zeznań świadków strony pozwanej. W tej sytuacji ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego Sąd Okręgowy w pełni akceptuje i przyjmuje za własne. Zarzut z pkt 1 petitum pomimo, że oznaczony jako dotyczący wadliwych ustaleń faktycznych w istocie ściśle wiąże się z postawionym w pkt 3 petitum apelacji zarzutem naruszenia prawa materialnego (art. 65 k.c.) przy dokonywaniu wykładni oświadczenia woli J. K. zawartego w piśmie z dnia 1 czerwca 2016 roku (k. 24). Rzecz bowiem nie w ustaleniach faktycznych (Sąd I instancji przytacza wszak w ustaleniach treść wspomnianego pisma, a apelujący prawdziwości tego dokumentu nie podważa), ile w interpretacji faktów na gruncie norm prawa materialnego. Ta zaś interpretacja dokonana przez Sąd Rejonowy jest ze wszech miar prawidłowa. Brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że umowa została rozwiązana w innym trybie niż wskazany w piśmie z 1 czerwca 2016 roku, czyli na podstawie § 11 ust. 2 umowy. Wskazuje na to jednoznaczna treść pisma ze wskazaniem wyraźnej podstawy faktycznej rozwiązania umowy i klarownym uzasadnieniem. Nie ma w nim elementów, o których traktuje apelacja. Nawet przyjmując, że pozwany w późniejszym czasie uzyskał wiedzę uzasadniającą rozwiązanie umowy w trybie natychmiastowym to nie złożył nowego oświadczenia, które wszywałoby nowe podstawy rozwiązania umowy i skracałoby okres wypowiedzenia. Ponadto umowa uzależniała skuteczność jej rozwiązania w trybie § 13 ust. 1 lit. b) od wyczerpania procedury,
2 umowy, a która nie została wszczęta. Tego ostatniego zagadnienia dotyczy ostatni z postawionych zarzutów apelacyjnych (pkt 2 petitum zarzutów) dotyczący wadliwej wykładni § 13 ust. 2 umowy. I ten zarzut nie zasługuje jednak na uwzględnienie. Wbrew bowiem tezie postawionej w treści zarzutu również bierne zachowanie powoda a nie tylko działania przynoszące negatywne skutki wymagały wszczęcia procedury,
2 umowy. Wskazuje na to wprost treść zdania 2 ust. 2 § 13 umowy gdzie mowa jest o bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu lub powtarzających się negatywnych działaniach ( zaniechaniach). Zgodnie z zasadą clara non sunt interpretanda dalsze wywody w tym względzie są zbędne. Apelujący nie dostarcza żadnych racjonalnych argumentów przeciwko takiemu rozumieniu tego zapisu umowy, zaś jego rozumienie tego postanowienia umowy ma charakter życzeniowy. Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację. O kosztach pozstępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. przy zastosowaniu regulacji z § 2 pkt 6 i § 10 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 roku, poz. 1804 z późn. zm.), zasądzając na rzecz powoda kwotę 5.400,00 zł jako wynagrodzenia jego pełnomocnika będącego radcą prawnym. Tomasz Bajer Jarosław Pawlak Bartosz Kaźmierak
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.