kk, który dopełnia unormowania zawarte w art. 89§1 kk, przy czym art.
89 kk natomiast pozostałe dwa przepisy (art.
89 kk i tak art.
71§1 kk oraz kompetencje do orzekania okresów próby i zwianych z nim obowiązków na nowo. Podnieść nadto należy, że w przepisie art.
kk wyraźnie mówi się o możliwości objęcia węzłem kary łącznej kary pozbawienia wolności orzeczonej z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. W konkluzji tak przedstawionej argumentacji wymienieni wyżej autorzy wyrażają pogląd zgodnie z którym „…kara pozbawienia wolności orzeczona z warunkowym zawieszeniem jej wykonania nie nabywa statusu kary podlegającej łączeniu w innych układach sytuacyjnych, w tym również w przypadku, gdy pozostaje w zbiegu z karą ograniczenia wolności”. Zasady łączenia kary pozbawienia wolności i ograniczenia wolności określają przepisy art. 87 kk. Ratio legis tej regulacji należy upatrywać w tym, że nie jest możliwe jednocześnie wykonanie kary pozbawienia wolności i ograniczenia wolności, co uzasadnia wprowadzenie do kodeksu karnego rozwiązania umożliwiającego połączenie tych kar różnorodzajowych oraz wymierzenia na ich podstawie kary łącznej pozbawienia wolności. Tym samym uznanie, że możliwe jest łączenia kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszonej i kary ograniczenia wolności całkowicie rozmijałoby się z celem tej regulacji, na co zwraca się uwagę w doktrynie i orzecznictwie (patrz m.in.: P. Kardas. Kodeks karny. Cześć ogólna t. II. cz. II, Komentarz do art. 53-116, W. Wróbel, A. Zoll (red.) WK 2016; wyrok SN z 28.05.2009 r., IIIKK 107/09 LEX Nr 512137; wyrok SN z 29.07.2003 r., IIIKK 276/03, Prok i Pr. wkł. 2004/2/1). Przepis art. 87 kk, do którego nie odwołuje się ani art. 85 kk ani art. 89 kk określający zasady łączenia kary pozbawienia wolności z karą ograniczenia wolności nie wspomina nic o możliwości łączenia kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Tak więc zastosowanie art. 87§1 kk jest zdeterminowane tym, czy kara pozbawieni wolności podlega wykonaniu (patrz m.in. Jerzy Lachowski. Komentarz do art. 87 kk, Kodeks karny. Komentarz, Konarska-Wrzosek Violetta (red.), WK 2016). W związku z tym zgodzić należy się ze stanowiskiem dr D. Kali i dr M. Klubińskiej wyrażonym w powołanym wyżej opracowaniu, że pogląd wywodzący możliwość łączenia kary ograniczenia wolności z karą pozbawienia wolności warunkowo zawieszoną z faktu, że bezwzględna kara pozbawieni wolności jest karą tego samego rodzaju co kara pozbawienia wolności orzeczona z warunkowym zawieszeniem jaj wykonania oraz z tego, że w art. 85 kk zawarto odesłanie do art. 89 kk nie może być uznany za trafny. Przeszkoda, która uniemożliwia łączenie kary pozbawienia wolności orzeczonej z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, nie wynika bowiem jak słusznie podnoszą to wyżej wymienieni autorzy, z tego, że karę tę uznaje się za karę odmiennego rodzaju od bezwzględnej kary pozbawienia wolności, ale z faktu, że nie jest to kara podlegająca wykonaniu. Przeszkoda ta z woli ustawodawcy ulega dezaktualizacji - o czym była już mowa - jedynie w przypadkach określonych w art. 89 kk i art.
kk (patrz Kodeks karny. Komentarz. Ryszard Stefański (red.) Wyd. IV, W-wa 2018; Kodeks karny, Część ogólna t. II, Komentarz pod red. A Zoll, WK 2016; również wyrok SN z 27.04.2011, IIKK 327/10, LEX Nr 795778). Z przedstawionych wyżej rozważań wynika zatem, że w aktualnie obowiązującym stanie prawnym nie ma możliwości połączenia kary ograniczenia wolności oraz kary pozbawienia wolności orzeczonej z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, dopóki oczywiście sąd nie zarządzi wykonania tej ostatniej, a ta pierwsza będzie wciąż wykonywana. Uznając z tych właśnie powodów, że brak jest warunków do wydania wyroku łącznego na podstawie art. 87§1 kk obejmującego karę pozbawienia wolności orzeczoną z warunkowym zawieszeniem jej wykonania w sprawie IIK 441/16 SR w Giżycku z karami ograniczenia wolności orzeczonymi pozostałymi omówionymi wyżej wyrokami postępowanie w tej części na podstawie art. 572 kpk umorzono (pkt 3 wyroku). Nie ulega natomiast wątpliwości, że pozostałe opisane w pkt I, II i III wyroki wskazane w piśmie kuratora są prawomocne, tak więc spełniony jest warunek określony w art. 569§1 kpk. Wyroki te spełniają również przesłanki materialne, do połączenia wyrokiem łącznym, gdyż orzeczone nimi kary ograniczenia wolności podlegają wykonaniu w całości. W związku z tym, że skazany nie rozpoczął odbywania orzeczonych powyższymi wyrokami kar ograniczenia wolności nie wystąpiła również przesłanka negatywna określona w art. 85§3 kk (dowód: akta Wo 121/18 SR w Giżycku, akta Wo 1/18 SR w Giżycku, akta Wo 152/18 SR w Giżycku). Zgodnie z art. 86§1kk dolną granicę kary łącznej wyznacza najwyższa z kar wymierzonych jednostkowo, co odpowiada systemowi absorpcji, zaś górną granicę tworzy suma wymierzonych kar jednostkowych, co odpowiada systemowi kumulacji oraz górna granica tego rodzaju kary przewidziana w tym przepisie, która w przypadku kary ograniczenia wolności nie może przekraczać dwóch lat. Z przepisu art. 86§3 kk wynika natomiast, że wymierzając karę łączną ograniczenia wolności sąd określa na nowo obowiązki lub wymiar potrącania, o których mowa w art. 34§1a kk. Stosownie zaś do art. 85a kk Sąd orzekając karę łączną bierze pod uwagę przede wszystkim cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Zarówno w orzecznictwie jak i w literaturze prawniczej zgodnie podkreśla się, że przepisy określające zasady orzekania kary łącznej nie mają kategorycznej wymowy w kwestii nakazu kierowania się wyłącznie dyrektywą pełnej absorpcji w odniesieniu do każdego skazanego, nie ma również żadnych podstaw do twierdzenia, że wyrok łączny powinien zawsze powodować poprawę sytuacji skazanego. Niezależnie od możliwości zastosowania przy wymiarze kary łącznej zasady pełnej absorpcji, jak i zasady pełnej kumulacji, oparcie wymiaru kary na zasadzie absorpcji lub kumulacji traktować należy, jako rozwiązanie skrajne, stosowane wyjątkowo i wymagające szczególnego uzasadnienia. Na ogół nie ma powodu, by orzekać karę łączną w dolnych granicach tj. w wysokości najsurowszej ze zbiegających się kar. Popełnienie więcej niż jednego przestępstwa powinno również raczej skłaniać do odstąpienia od absorpcji kar, niż za nią przemawiać. Wymierzenie takiej kary prowadziłoby do premiowania sprawcy popełniającego nie jedno, a więcej przestępstw, zatem prowadziłoby do praktycznej bezkarności innych zachowań zabronionych. Jak wskazano wyżej, całkowitą zasadę absorpcji stosować należy wyjątkowo albo wtedy, gdy wszystkie czyny wykazują bardzo bliską więź podmiotową i przedmiotową, albo orzeczone za niektóre czyny kary są tak minimalne, że w żadnym stopniu nie mogłyby rzutować na karę łączną, albo też istnieją jakieś szczególne okoliczności dotyczące osoby skazanego (zob. wyrok SA w Lublinie z dnia 16.03.2010r., II AKa 57/10, LEX nr 583690; wyrok SA w Lublinie z dnia 25.03.2010r., II AKa 59/10, LEX nr 658856; wyrok SA w Katowicach z dnia 20.05.2008r., II AKa 129/08, Biul.SAKa 2008/3/8; wyrok SN z dnia 19.03.2008 r., IV KK 45/08; wyrok SA w Łodzi z dnia 27.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.