k.p.c., odwołania od decyzji organów rentowych lub orzeczeń wojewódzkich zespołów do spraw orzekania o niepełnosprawności wnosi się na piśmie do organu lub zespołu, który wydał decyzję lub orzeczenie, lub do protokołu sporządzonego przez ten organ lub zespół, w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji lub orzeczenia. Zgodnie z dyspozycją normy art.
kpc organ rentowy lub wojewódzki zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności przekazuje niezwłocznie odwołanie wraz z aktami sprawy do sądu. Organ ten lub zespół, jeżeli uzna odwołanie w całości za słuszne, może zmienić lub uchylić zaskarżoną decyzję lub orzeczenie. W tym przypadku odwołaniu nie nadaje się dalszego biegu. W myśl art.
1 k.p.c., jeżeli w odwołaniu od decyzji organu rentowego wskazano nowe okoliczności dotyczące niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji albo stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, które powstały po dniu wydania orzeczenia przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, od którego nie wniesiono sprzeciwu, lub orzeczenia komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, organ rentowy nie przekazuje odwołania do sądu, lecz kieruje do lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych do ponownego rozpatrzenia. Organ rentowy uchyla decyzję, rozpatruje nowe okoliczności i wydaje decyzję, od której przysługuje odwołanie do sądu. Przepis ten stosuje się także wówczas, gdy nie można ustalić daty powstania wskazanych w odwołaniu nowych okoliczności. Z dowodów ujawnionych w sprawie wynika, że organ rentowy, oceniając stan zdrowia odwołującego się, po wniesieniu przez niego odwołania od decyzji odmawiającej mu renty, nie dochował należytej staranności i bezpodstawnie skierował sprawę do Sądu. Nie może budzić wątpliwości, iż na skutek tej okoliczności doszło do opóźnienia w ustaleniu prawa do świadczenia, gdyż organ rentowy, mimo spełnienia przez odwołującego się przesłanek do przyznania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy nie przeanalizował zarzutów odwołania i sprawę przekazał do Sądu. Prawo to zostało przyznane dopiero w toku postępowania sądowego, na podstawie tych samych dowodów, którymi dysponował organ rentowy, kierując odwołanie do Sądu. W wykonaniu orzeczenia Sądu organ rentowy wydał decyzję przyznającą prawo do renty dopiero w dniu 5 czerwca 2017 i wypłacił należne wyrównanie, czyli z opóźnieniem. Skoro tak, to odwołującemu należą się odsetki za opóźnienie w ustaleniu i wypłacie świadczenia. Gdyby organ rentowy działał prawidłowo winien był wydać decyzję przyznającą prawo do renty najpóźniej w dniu 24 listopada 2016 r., tj. w terminie 30 dni od przekazania akt z komisji lekarskiej ZUS w K. (z prawidłową opinią po pojawieniu się nowych okoliczności dotyczących stanu zdrowia odwołującego się i jego niezdolności do pracy) do ZUS Oddział w N., co miało miejsce w dniu 24 października 2016 r. Wskazać należy, iż Sąd Okręgowy w N., w swoim wyroku z dnia 7 kwietnia 2017 r., zmieniającym decyzję ZUS i przyznającym świadczenie, nie stwierdził odpowiedzialności organu rentowego. Okoliczność ta jednak, zdaniem Sądu, nie stanowi przeszkody do przyznania odwołującemu się odsetek od wyrównania renty. Fakt, iż w wyroku nie stwierdzono takiej odpowiedzialności, nie oznacza automatycznie, że odpowiedzialności tej nie ma. W toku niniejszego postępowania jednoznacznie ustalono, iż w postępowaniu przez organem rentowym doszło do niewłaściwej oceny odwołania złożonego przez C. I. od decyzji ZUS odmawiającej przyznania mu renty z tytułu niezdolności do pracy, co skutkowało nieprawidłowym skierowaniem sprawy do Sądu i przedłużeniem postępowania. Są to okoliczności, za które ZUS ponosi odpowiedzialność, a które spowodowały opóźnienie w ustaleniu prawa do renty i wypłaty świadczenia. Należy wskazać, iż Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 24 marca 2011 r. sygn. akt I UZP 2/11 stwierdził, iż brak orzeczenia organu odwoławczego o odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji, o którym mowa w art. 118 ust. 1a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, nie pozbawia ubezpieczonego prawa do odsetek za opóźnienie w wypłacie świadczenia. W konsekwencji odwołującemu się przysługują odsetki – zgodnie z przepisem art. 85 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1778). Na podstawie delegacji zawartej w art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych wydane zostało rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 1 lutego 1999 r. w sprawie szczegółowych zasad wypłacania odsetek za opóźnienie w ustaleniu lub wypłacie świadczeń z ubezpieczeń społecznych (Dz. U. 1999 r., nr 12, poz. 104). Regulacja ta przewiduje, że odsetki wypłaca się za okres od dnia następującego po upływie terminu na ustalenie prawa do świadczeń lub ich wypłaty, przewidzianego w przepisach określających zasady przyznawania i wypłacania świadczeń - do dnia wypłaty świadczeń. Sąd nie uwzględnił częściowo żądania odwołującego się w przedmiocie wypłaty odsetek od 1 października 2016 r., tj. od 30 dnia po wydaniu orzeczenia przez komisję lekarską ZUS, opierając się na wiarygodnej opinii biegłego kardiologa. Biegły ten racjonalnie i logicznie wyjaśnił, że dokumentacja lekarska, którą dysponowała komisja lekarska ZUS w postępowaniu z wniosku C. I. z dnia 27 czerwca 2016 roku o rentę nie była wystarczająca do orzeczenia niezdolności do pracy odwołującego się. Dopiero test wysiłkowy z dnia 21 września 2016 roku, dołączony do odwołania w sprawie o sygn. akt IV U 1180/16 był wystarczający do ustalenia czasowej niezdolności do pracy odwołującego się. Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd - na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. i przepisów prawa materialnego powołanych wyżej - zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że zasądził od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w N. na rzecz C. I. odsetki od poszczególnych miesięcznych kwot renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy za okres od dnia 24 listopada 2014 roku do dnia 30 kwietnia 2017 roku, od następnego dnia po terminie płatności każdej z tych kwot do dnia zapłaty – w pkt I wyroku. W pkt II wyroku - w pozostałym zakresie (tj. w zakresie żądania odsetek od 1 października 2016 r.) odwołanie oddalił - na podstawie art. 477 14 § 1 kpc. W pkt III wyroku zasądził od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w N. na rzecz C. I. kwotę 360 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego na podstawie art. 98 kpc w zw. z § 9 pkt 2 i § 15 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265), biorąc pod uwagę nadkład pracy pełnomocnika.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.