V Ka 388/18

Sygn. akt V .2 Ka 388/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 listopada 2018 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku Wydział V Karny Sekcja Odwoławcza w składzie: Przewodniczący: SSO Aleksandra Odoj-Jarek Protokolant: Ewelina Grobelny w obecności Moniki Kubicy Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Wodzisławiu Śląskim po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2018 r. sprawy: Z. R. /R./, syna J. i A., ur. (...) w W. oskarżonego o przestępstwo z art. 286 §1 kk w zw. z art. 12 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim z dnia 3 kwietnia 2018r. sygn. akt II K 768/16 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, II. zasądza od oskarżonego Z. R. /R./ na rzecz oskarżyciela posiłkowego (...) Sp. j. z siedzibą w W. kwotę 840 (osiemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym, III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 20 (dwadzieścia) złotych i obciąża go opłatą za II instancję w kwocie 120 (sto dwadzieścia) złotych. SSO Aleksandra Odoj-Jarek Sygn. akt V.2 Ka 388/18 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Wodzisławiu Śląskim wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2018r., sygn. akt II K 768/16, uznał oskarżonego Z. R. za winnego tego, że w okresie od 14 maja 2012r. do 30 maja 2012r. w W. będąc właścicielem firmy (...) z/s w R., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, poprzez wprowadzenie w błąd przedstawiciela firmy (...) Spółka Jawna z/s w W. co do swojej kondycji finansowej oraz możliwości zapłaty za zamówiony i pobrany w tej firmie towar z odroczonym terminem płatności w postaci siedzisk ze stali, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem (...) Spółka Jawna z/s w W. w kwocie 35.940,93 zł, czym wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa z art. 286 §1 kk w zw. z art. 12 kk i za to na podstawie art. 286 §1 kk wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 69 §1 i §2 kk i art. 70 §1 kk Sąd wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 3 lat tytułem próby. Na podstawie art. 72 §1 pkt 8 kk Sąd zobowiązał oskarżonego do wykonania nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym przez Sąd Rejonowy w Rybniku Wydział VI Gospodarczy z dnia 18 sierpnia 2014r. sygn. akt VI GNc 1537/14 w terminie 3 lat od uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Na podstawie art. 627 kpk Sąd zasądził od oskarżonego Z. R. na rzecz oskarżyciela posiłkowego (...) sp. j. z siedzibą w W. kwotę 3.600 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w sprawie. Na podstawie art. 627 kpk i art. 617 kpk w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe obejmujące opłatę w wysokości 120 złotych oraz wydatki w wysokości 292,32 złote. Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść orzeczenia. Obrońca wskazał, że materiał dowodowy nie dał podstaw do twierdzenia, iż oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim, kierunkowym i że miał świadomość, że nie jest w stanie spłacić kwoty, którą zobowiązał się zapłacić na podstawie zawartych z pokrzywdzoną umów. Podkreślił, że to oskarżycielka posiłkowa powinna z należytą starannością dbać o swoje interesy i dochodzić skutecznie i bez zwłoki swoich praw na drodze cywilnej. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: apelacja obrońcy oskarżonego Z. R. nie zasługuje na uwzględnienie. Podniesiony zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku nie jest trafny. Taki zarzut byłyby zasadny jedynie wówczas, gdyby sąd I instancji oparł swój wyrok na faktach, które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania dowodowego, albo też z faktów tych wyciągnął wnioski niezgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Takich uchybień Sąd Rejonowy w przedmiotowej sprawie się nie dopuścił, albowiem wskazał dowody, na których oparł swoje ustalenia, jednocześnie wskazał przesłanki, którymi się kierował odmawiając wiary dowodom przeciwnym, przy czym ustaleń dokonał zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów. Nie ma racji obrońca, że zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do twierdzenia, iż oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim kierunkowym i że miał świadomość, że nie jest w stanie spłacić kwoty wynikającej z zawartej z pokrzywdzoną umowy. Jako absurdalne należy uznać stanowisko skarżącego, że to oskarżycielka posiłkowa powinna z należytą starannością dbać o swoje interesy i dochodzić skutecznie i bez zwłoki swoich praw na drodze cywilnej, ponieważ przepisy cywilne przewidują przykładowo możliwość zabezpieczenia powództwa na majątku dłużnika jeszcze przed rozstrzygnięciem sprawy. Z argumentacją taką nie sposób się zgodzić, nie można bowiem przerzucać odpowiedzialności za zobowiązania na podmiot, który w dobrej wierze przystępuje do umowy. Prowadziłoby to do kuriozalnych sytuacji, kiedy to już w chwili przystąpienia do umowy należałoby wystąpić z pozwem do sądu, z góry zakładając, że dłużnik nie wywiąże się ze swoich zobowiązań. Zgodzić się należy z dokonaną przez Sąd Rejonowy oceną wyjaśnień oskarżonego Z. R.. Istotnie zasługują one na wiarę jedynie w tym zakresie, w jakim znajdują odzwierciedlenie w wiarygodnym materiale dowodowym w postaci zeznań świadków czy też dołączonej do akt sprawy dokumentacji. Przede wszystkim niewiarygodne są wyjaśnienia oskarżonego odnośnie braku wpłat dokonywanych przez (...). Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, inaczej niż przedstawił to oskarżony, że firma (...) wypłaciła mu łącznie 1.293.771,42 zł, w tym kwotę 92.836,18 zł tytułem zajęć komorniczych, zaś tylko w dniu 17 maja 2012r. otrzymał on kwotę 112.672,04 zł. (...) płacił zatem oskarżonemu systematycznie i regularnie, przekazał mu kwotę ponad 1 milion złotych, tymczasem oskarżony twierdził, że (...) w ogóle nie płacił, płacił z opóźnieniem bądź też wpłacał niskie kwoty. Mimo, że oskarżony otrzymywał pieniądze z (...), nie uregulował swoich należności względem pokrzywdzonej, które opiewały raptem na kwotę 35.940,93 złotych, co w porównaniu z kwotą uzyskaną przez oskarżonego z (...) nie jest kwotą znaczną. Słusznie zwraca uwagę Sąd Rejonowy, że oskarżony już wcześniej, to jest przed majem 2012r., posiadał wiele zaległości w regulowaniu zobowiązań publicznoprawnych, co wynika z informacji Urzędu Skarbowego, nadto posiadał zaległości wobec innych wierzycieli (o czym świadczą prawomocne orzeczenia Sądów). Wbrew temu, co twierdzi oskarżony, kontakt z nim był utrudniony, nie odbierał on telefonu, nie reagował na pisma, maile, wezwania do zapłaty, nie był dostępny w siedzibie firmy. Jednocześnie oskarżony Z. R. utwierdzał pokrzywdzoną w przekonaniu, że jego sytuacja finansowa jest dobra. Dlatego, jak słusznie wskazuje Sąd Rejonowy, za nieprawdziwe należy uznać twierdzenia oskarżonego, że nie chciał oszukać spółki (...). Miał on bowiem świadomość, że nie jest w stanie zapłacić pokrzywdzonej za zamówiony i pobrany u niej towar z odroczonym terminem płatności w postaci siedzisk ze stali na kwotę 35.940,93 zł. Należy zgodzić się z Sądem Rejonowym, że wyjaśnienia oskarżonego w przeważającej części stanowią tylko i wyłącznie przyjętą przez niego linię obrony zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności karnej. Zasadnie Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadków L. S., J. S.