oskarżonego D. K. uznaje za winnego dokonania zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie
i za to na podstawie art.
wymierza mu karę grzywny w liczbie 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 80 (osiemdziesiąt) złotych; III. na podstawie art. 85 § 1 k.k., art. 85 § 2 k.k. w zw. z art. 40 § 1 k.k.s. w zw. z art. 40 § 3 k.k.s. jednostkowe kary grzywny wymierzone za zbiegające się przestępstwa opisane w punktach I. i II. wyroku łączy i wymierza oskarżonemu D. K. karę łączną grzywny w liczbie 120 (sto dwadzieścia) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 80 (osiemdziesiąt) złotych; IV. na podstawie art. 30 § 1 k.k.s. w zw. z art. 30 § 5 k.k.s. w zw. z art. 31 § 1 k.k.s. orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych ujętych w wykazie dowodów rzeczowych na karcie 29 akt sprawy pod pozycjami 1 – 4 w postaci automatu (...) bez numeru, automatu H. (...) nr (...), automatu H. (...) bez numeru, automatu (...) bez numeru oraz środków pieniężnych ujawnionych wewnątrz wyżej wymienionych automatów do gry w kwocie 3.687 (trzy tysiące sześćset osiemdziesiąt siedem) złotych; V. zwalnia oskarżonego D. K. od opłaty, a wydatkami poniesionymi w sprawie obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt II K 5/18 UZASADNIENIE Oskarżyciel publiczny – Prokurator Prokuratury Rejonowej w Tomaszowie Mazowieckim postawił oskarżonemu D. K. zarzuty popełnienia czynów polegających na tym, że : w okresie od 10.03.2015r. do 20.03.2015r. w lokalu znajdującym się w T. przy ul. (...) urządzał gry na automatach o nazwie C. (...) bez numeru, H. S. P. nr (...), H. S. bez numeru oraz (...) bez numeru, wbrew art. 14 ust. 1 i art. 23a Ustawy z dnia 19.11.2009 roku o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540), to jest przestępstwa skarbowego określonego w art. 107 § 1 k.k.s. poprzez umieszczenie w bliżej nieokreślonym czasie nie później niż 20.03.2015r. nad wejściem do lokalu znajdującego się w T. przy ul. (...) szyldu z napisem „ (...), prowadził reklamę gry na automatach, wbrew art. 29 ust. 1 oraz ust. 6 Ustawy z dnia 19.11.2009 roku o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 z późn. zm.), to jest przestępstwa skarbowego określonego w art.
kks * * * W dniu 21 grudnia 2018 roku oskarżyciel publiczny – Prokurator Prokuratury Rejonowej w Tomaszowie Mazowieckim wystąpił z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia co do części wyroku w zakresie kary. * * * Zważywszy na powyższe, ograniczono zakres uzasadnienia do wyjaśnienia podstawy prawnej tego wyroku oraz rozstrzygnięcia o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu (art. 424 § 3 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s.). Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Mając na względzie dokonaną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne, Sąd uznał oskarżonego D. K. za winnego tego, że: VI. w okresie od 10.03.2015r. do 20.03.2015r. w lokalu znajdującym się w T. przy ul. (...) urządzał gry na automatach o nazwie C. (...) bez numeru, H. S. P. nr (...), H. S. bez numeru oraz (...) bez numeru, wbrew art. 14 ust. 1 i art. 23a ust. 1 Ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. nr 201, poz. 1540 ze zm.), to jest czynu wyczerpującego dyspozycję art. 107 § 1 k.k.s.; VII. poprzez umieszczenie w bliżej nieokreślonym czasie nie później niż 20.03.2015r. nad wejściem do lokalu znajdującego się w T. przy ul. (...) szyldu z napisem „ (...), prowadził reklamę gry na automatach, wbrew art. 29 ust. 1 oraz ust. 6 Ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. nr 201, poz. 1540 ze zm.), to jest czynu wyczerpującego dyspozycję art.
Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala w ocenie Sądu na przyjęcie, iż oskarżony D. K. dopuścił się popełnienia zarzucanych mu czynów umyślnie z zamiarem bezpośrednim. Przypisane zaś oskarżonemu czyny miały charakter zawiniony. W ustalonym bowiem stanie faktycznym oskarżony mógł zachować się zgodnie z prawem i nie zachodziły żadne okoliczności, które z uwagi na osobowość oskarżonego mogłyby wpływać ograniczająco na możliwość jego zachowania się w sposób zgodny z prawem, czy też okoliczności, które wyłączałyby jego winę. Wszak z pisemnej opinii biegłych lekarzy psychiatrów jednoznacznie wynika, że oskarżony nie jest chory psychicznie (w sensie psychozy), ani upośledzony umysłowo. Natomiast u oskarżonego rozpoznano przewlekły alkoholizm. Jednocześnie z opinii biegłych lekarzy psychiatrów jednoznacznie wynika, że oskarżony w chwili popełnienia zarzucanych mu czynów miał zdolność rozumienia ich znaczenia i zdolność pokierowania swoim postępowaniem ograniczone lecz nie w myśl art. 31 § 2 k.k. W ocenie Sądu opinia ta jest jasna, pełna, kompletna i nie zawiera sprzeczności, a także spełnia wszystkie wymogi, o jakich mowa w treści art. 201 k.p.k. Nadto pochodzi od osób fachowych i bezstronnych niezainteresowanych korzystnym rozstrzygnięciem na rzecz którejkolwiek ze stron procesu. Ponadto, w ocenie Sądu, przypisane oskarżonemu czyny były bezprawne, a stopień ich społecznej szkodliwości był wyższy niż znikomy. Czyny zaś oskarżonego charakteryzują się znacznym stopniem społecznej szkodliwości. Przy wyborze rodzaju i rozmiaru kar jednostkowych Sąd baczył, aby były one adekwatne do stopnia winy sprawcy, stopnia społecznej szkodliwości czynów przez niego popełnionych, jak również współmierne do wagi i okoliczności popełnionych czynów oraz do stopnia naruszonych przez oskarżonego dóbr prawnie chronionych. W związku z tym, przy wymiarze oskarżonemu D. K. kar jednostkowych Sąd uwzględnił jego niekaralność w chwili popełnienia zarzucanych mu czynów, ale też miał w polu widzenia, że aktualnie oskarżony jest osobą karaną, w tym za czyn stypizowany w art. 107 § 1 k.k.s. oraz czasokres przestępczej działalności. Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do wniosku, że karami adekwatnymi do winy i stopnia społecznej szkodliwości zarzucanych oskarżonemu D. K. przestępstw będą:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.