Sygn. XXV C 178/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 września 2017 r. Sąd Okręgowy w Warszawie XXV Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSR del. Adam Mitkiewicz Protokolant: protokolant sądowy Agnieszka Kukwa po rozpoznaniu w dniu 7 września 2017 r. w Warszawie sprawy z powództwa (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. przeciwko (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. i M. M. o zapłatę I. Zasądza od pozwanych (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. solidarnie na rzecz (...) Banku (...) S.A. z siedzibą w W. kwotę 266 570, 72 CHF (dwieście sześćdziesiąt sześć tysięcy pięćset siedemdziesiąt 72/100 CHF) wraz z umownymi odsetkami w wysokości stopy odsetek ustawowych powiększonej o 10 punktów procentowych lecz nie więcej niż odsetki maksymalne liczonymi od dnia 4 lipca 2016r. do dnia zapłaty oraz kwotę 6 399, 23 CHF (sześć tysięcy trzysta dziewięćdziesiąt dziewięć 23/100 CHF), przy czym (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. ma prawo powoływania się w toku postępowania egzekucyjnego na ograniczenie swojej odpowiedzialności do nieruchomości położonej w miejscowości O. przy ulicy (...) numer działki (...) dla której Sąd Rejonowy w Z. V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą numer (...); II. Zasądza od pozwanych (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. solidarnie na rzecz (...) Banku (...) S.A. z siedzibą w W. kwotę 65 310 (sześćdziesiąt pięć tysięcy trzysta dziesięć) złotych tytułem kosztów procesu. Sygn. akt XXV C 178/17 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 12 sierpnia 2016 r. (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. wniósł przeciwko (...) sp.z o.o. w W. i M. M. pozew o zapłatę kwot: 1) 266.570,72 CHF wraz z dalszymi odsetkami za opóźnienie od dnia 4 lipca 2016 r. do dnia zapłaty naliczanymi wg stopy procentowej, która aktualnie wynosi 10 % w skali roku, obliczane na podstawie stopy odsetek ustawowych powiększonych o 10 punktów procentowych lecz nie wyższe niż odsetki maksymalne ustalone zgodnie z art. 481 § 2 1 k.c. 2) 76,36 CHF z tytułu odsetek umownych zwykłych; 3) 6.322,87 CHF z tytułu odsetek umownych podwyższonych (karnych) za opóźnienie w zapłacie z zastrzeżeniem, że pozwana (...) Sp. z o.o. ma prawo powoływania się w toku postępowania egzekucyjnego na ograniczenie swojej odpowiedzialności do nieruchomości położonej w miejscowości O. przy ul. (...), nr działki (...), dla której Sąd Rejonowy w Z., V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi Księgę Wieczystą nr (...); a także zasądzenie solidarnie od pozwanych zwrotu kosztów postępowania sądowego, w wysokości faktycznie uiszczonej przez powoda. Roszczenie swoje wywodził z wypowiedzenia umowy kredytu zawartej z pozwaną M. M. w dniu 14 lipca 2008 r. zabezpieczonej hipoteka umowną kaucyjną do kwoty 510 570 CHF ustanowioną na nieruchomości położonej w miejscowości O. przy ul. (...), nr działki (...), dla której Sąd Rejonowy w Z., V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi Księgę Wieczystą nr (...). Pozwane wnosiły o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Pozwane podniosły nieważność umowy w świetle art. 58 k.c. wobec sprzeczności umowy: 1) z zasadą walutowości (art. 358 k.c.); 2) z art. 69 prawa bankowego; 3) abuzywność klauzuli waloryzacyjnej zawartej w umowie (art. 385 k.c.), a przez to nieważność całej umowy (art. 58 § 3 k.c.); 4) z zasadami współżycia społecznego wobec postanowień klauzuli waloryzacyjnej (art. 58§2 k.c.). Ponadto, wskazały na niedopełnienie przez powoda obowiązku informacyjnego w zakresie ryzyka walutowego. Powyższe zdaniem pozwanych wskazuje, iż w istocie to pozwana dokonała nadpłaty rat a powód zyskał nienależne świadczenie, które na zasadzie art. 410 k.c. winno być rozliczone. W piśmie procesowym z dnia 23 maja 2017 r. (data prezenty) powód zanegował stanowisko pozwanych i wskazywał na ważność już aktualnie wypowiedzianej umowy kredytu (k. 112 i n.). Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Dnia 14 lipca 2008 r. pozwana M. M. zawarła z (...) Bank (...) S.A. umowę kredytu Nr (...)\ (...). Na mocy tej umowy pozwanej został udzielony kredyt w wysokości 340.380 franków szwajcarskich (CHF) celem sfinansowania remontu domu jednorodzinnego oraz spłaty zobowiązania finansowego w innym banku. (pkt 2 umowy: Kwota i waluta kredytu). W umowie ustanowiono jednocześnie hipotekę kaucyjną do kwoty 510 570 CHF na nieruchomości położonej w O. przy ul. (...), dla której Sąd Rejonowy w Z. V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi Księgę Wieczystą nr (...), należącej do pozwanej (...) sp. z o. o. (pkt 10 i 11 umowy). Strony ustaliły, że zobowiązanie będzie regulowane przez Pozwaną w równych ratach miesięcznych (pkt 6 umowy). Stosownie do § 2 ust. 2 umowy kwota kredytu miała być wypłacona w transzach zgodnie z zapisami pkt 2 Tabeli oraz harmonogramem wypłat stanowiącym zał. Nr 1 do umowy na podstawie dyspozycji kredytobiorcy. Kwota kredytu miała być wypłacona w złotych, a do przeliczenia kwoty kredytu na złote bank miał zastosować kurs kupna CHF opublikowany w „Tabeli kursów dla kredytów mieszkaniowych i konsolidacyjnych w walutach obcych (...) Bank (...) SA” obowiązujących w banku w dniu wypłaty kwoty kredytu lub jego transzy. Za zgodą banku kredyt mógł zostać wypłacony również w CHF lub innej walucie.(§2 umowy mowa kredytu z aneksami k. 14-24, przekształcenie powoda KRS powoda k. 7-13). Pozwana M. M. wystawiła cztery zlecenia wypłaty kredytu z 18 lipca 2008 r., 13 sierpnia 2008 r., 24 września 2008 r. i 30 października 2008 r. pierwszy określający kwotę i walutę do przelania w złotych polskich pozostałe kwoty określała we frankach szwajcarskich wskazując walutę, w jakiej mają być przelane środku - na polski złoty. Kredyt ten był kredytem walutowym. Umowa nie zawierała zakazu wypłaty kredytu w walucie kredytu. Kredytobiorca składając polecenie wypłaty wpisywał zarówno kwotę do wypłaty jak i walutę, w jakiej wypłata ma nastąpić. Nie było zakazu wypłaty w walucie innej niż polski złoty. Rata kredytu również mogła być spłacana zarówno w walucie kredytu jak i innej walucie. Za zgodą banku spłata mogła być dokonywana w innej walucie niż polski złoty, co uwidocznione było w postanowieniach umowy. W praktyce następowało podpisanie aneksu do umowy zmieniającego rachunek do spłat złotowych na walutowy. Jeszcze przed wejściem w życie rekomendacji S w 2009 r. część klientów po prostu zasilała rachunek kredytu walutą obcą bez uzyskiwania zgody banku, bo była praktyka przyjmowania kwot spłat w walucie obcej. Po wejściu rekomendacji S nakazującej bankom umożliwienie spłaty kredytu w walucie obcej powód zmienił wzorce umów i nie pojawiał się już zapis dotyczący zgody banku w tym zakresie. Poinformowano o tej możliwości klientów którzy już zaciągnęli kredyty walutowe na wyciągach bankowych. Także po nowelizacji prawa bankowego w 2011 r. powód informował klientów o możliwości zmiany waluty rachunku do spłaty kredytu. Informacja była też umieszczona na stronie internetowej banku. Rachunek kredytu jest bowiem prowadzony w walucie kredytu (w przypadku pozwanej w CHF). Rachunek do spłaty kredytu to zazwyczaj rachunek bieżący klienta podpinany pod rachunku kredytu. Jeżeli rachunek bieżący jest prowadzony w złotych, a rachunek kredytu w CHF to następuje przewalutowanie środków przeznaczonych na spłatę kredytu na walutę CHF po kursie obowiązującym w banku. Przy wpłacie bezpośrednio na rachunek kredytu nie jest uruchamiany proces polecenia zapłaty z rachunku bieżącego klienta, a tym samym nie dochodzi do przewalutowania. To samo dotyczy wypłaty kredytu. Środki są najpierw udostępniane na rachunku kredytu w walucie kredytu, a dopiero następnie są przelewane na rachunek wskazany przez kredytobiorcę. Ten rachunek może być prowadzony w innej walucie niż PLN. W przypadku rachunku w prowadzonego w PLN następuje przewalutowanie, bowiem nie ma możliwości żeby na rachunek prowadzony w PLN zostały wpłacone środki w walucie obcej. Wówczas bank kupuje od kredytobiorcy CHF po kursie kupna i przelewa ich równowartość w złotych na rachunek bieżący lub na rachunek jego kontrahenta np. dewelopera. Przy spłacie kredytu gdy na rachunku bieżącym kredytobiorcy są złotówki bank sprzedaje po kursie sprzedaży kredytobiorcy walutę obcą i przelewa ją na rachunek kredytu. (umowa kredytu z aneksami k. 14-24, odpis zwykły KW (...) k. 60, zlecenia wypłaty kredytu k. 145-148, zeznania świadka A. P. k. 164-166, wydruki ze strony internetowej powoda k. 150-151, przykładowe informacje dla klientów powoda o nowelizacji prawa bankowego g k. 153 i informacja o rekomendacji S k. 155, wyciąg z rachunku kredytu pozwanej k. 157). Spłata kredytu miała podlegać na przeliczeniu na złoty polski równowartości bieżącej raty w CHF, zadłużenia przeterminowanego i innych należności obliczonych przy po kursie sprzedaży CHF opublikowanym w „Tabeli kursów dla kredytów mieszkaniowych i konsolidacyjnych w walutach obcych (...) Bank (...) SA” obowiązujących w banku na dwa dni robocze przed terminem każdej spłaty. Za zgodą banku kredytobiorca mógł dokonywać spłat kredytu także w CHF lub innej walucie. (§6 umowy). Kredyt został oprocentowany według zmiennej stopy procentowej, a jej wysokość na dzień zawarcia Umowy została ustalona w wysokości 3,6% w stosunku rocznym. Marża banku zawarta w oprocentowaniu Kredytu była stała i wynosiła 0,8%. (pkt 5 umowy) Zgodnie z § 4 ust. 5 umowy stopa zmiennego oprocentowania miała ulegać zmianie, co kwartał i stanowić sumę 3-miesięcznej stawki LIBOR dla CHF stosowanej dla kredytów trzymiesięcznych i stałej marży Banku określonej w pkt 5 tabeli. (umowa kredytu z aneksami k. 14-24) Po dokonaniu spłaty części udzielonego kredytu, pozwana M. M. zaprzestała spłat pozostałych rat kredytowych, w wyniku, czego powód pismem z dnia 11 lutego 2016 r. , odebranym w dniu 11 marca 2016 r. przez pozwaną M. M. wypowiedział przedmiotową umowę. Jednocześnie powód wezwał pozwaną do spłaty całości zadłużenia w łącznej wysokości 266 714,47 CHF. ( wypowiedzenie z wezwaniem do zapłaty i potwierdzeniem odbioru k. 25-26) Pismem z tego samego dnia powód poinformował pozwaną spółkę o wypowiedzeniu przedmiotowej umowy i wysokości hipoteki (pismo z potwierdzeniem k. odbioru. 27-28). W dniu 4 lipca 2016 r. powód wystawił wyciąg z ksiąg bankowych określając wysokość zobowiązania na kwotę 272 969,95 CHF, na którą składają się: - 266 570,72 CHF należność główna – kapitał - 76,36 CHF odsetki umowne zwykłe za okres od .05.10.2015 do 10.04.2016 r. wyliczone od kapitału przy zmiennej stopie procentowej, - 6 322,87 CHF odsetki umowne podwyższone tzw. karne za okres od 30.10.2015 do 03.07.2016 r. w wysokości 10%. ( wyciąg z ksiąg banku k. 37) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wyżej wymienionych dowodów z odpisów dokumentów niekwestionowanych przez strony. Sąd zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie. Powód domagał się zapłaty pozostałej niespłaconej części rat z umowy kredytu z 14 lipca 2008 r. zawartej z pozwaną M. M. i zabezpieczonej na nieruchomości pozwanej spółki wobec wypowiedzenia przedmiotowe umowy. Bezspornym było, że pozwana M. M. zaprzestała spłaty rat kredytu. Powód domagał się kwot: 1) 266.570,72 CHF wraz z dalszymi odsetkami za opóźnienie od dnia 4 lipca 2016 r. do dnia zapłaty naliczanymi wg stopy procentowej, która aktualnie wynosi 10 % w skali roku, obliczane na podstawie stopy odsetek ustawowych powiększonych o 10 punktów procentowych, lecz nie wyższe niż odsetki maksymalne ustalone zgodnie z art. 481 § 2 1 k.c. 2) 76,36 CHF z tytułu odsetek umownych zwykłych; 3) 6.322,87 CHF z tytułu odsetek umownych podwyższonych (karnych) za opóźnienie w zapłacie z zastrzeżeniem, że pozwana (...) Sp. z o.o. ma prawo powoływania się w toku postępowania egzekucyjnego na ograniczenie swojej odpowiedzialności do nieruchomości położonej w miejscowości O. przy ul. (...), nr działki (...), dla której Sąd Rejonowy w Z., V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi Księgę Wieczystą nr (...); Pozwane nie kwestionowały roszczenia co do wysokości, podniosły zarzut nieważności umowy wskazując na sprzeczność umowy z przepisami prawa i z zasadami współżycia społecznego. Po pierwsze pozwane wskazywały na sprzeczność umowy z zasadą walutowości wyrażoną w art. 358 k.c. obowiązującym w dacie zawarcia umowy. Zgodnie z treścią art. 358 k.c., w brzmieniu obowiązującym w dacie zawierania umowy, z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, zobowiązania pieniężne na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej mogą być wyrażone tylko w pieniądzu polskim. Strony prezentowały odmienne poglądy w tym zakresie Sąd zaś stanął na stanowisku, wyrażonym w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 2004 r. III CZP 10/04, że ówcześnie obowiązujący przepis art. 358 § 1 k.c. zawiera jednoznacznie sformułowaną zasadę, z której wynika, że z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie, zobowiązania pieniężne na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej mogą być wyrażane w pieniądzu polskim. Uregulowanie to prowadzi do wniosku, że każde zobowiązanie pieniężne powinno być wyrażone w walucie polskiej, z wyjątkiem tych zobowiązań, dla których odmienną regulację wprowadzają ustawy szczególne. Taki prawem szczególnym była w chwili zawierania przedmiotowej umowy ustawa z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo dewizowe, która choć w art. 9 pkt 15 wskazywała na ograniczenia m.in. zawierania umów powodujących dokonywanie w kraju rozliczeń w walutach obcych to jednak art. 3 ust. 3 tejże ustawy przewidywał wyłączenia podmiotowe z tego ograniczenia stanowiąc, że ograniczeń określonych w art. 9 nie stosuje się do obrotu dewizowego dokonywanego z udziałem banków lub innych podmiotów mających siedzibę w kraju, w zakresie działalności podlegającej nadzorom: bankowemu, ubezpieczeniowemu, emerytalnemu lub nad rynkiem kapitałowym, sprawowanym na podstawie odrębnych przepisów, prowadzonej przez te podmioty na rachunek własny lub rachunek osób trzecich uprawnionych na podstawie ustawy lub zezwolenia dewizowego do dokonania obrotu dewizowego podlegającego tym ograniczeniom. Przy czym w ustawie zastrzeżono, że obrotem dewizowym jest obrót dewizowy z zagranicą oraz obrót wartościami dewizowymi w kraju, zaś obrotem wartościami dewizowymi w kraju jest zawarcie umowy lub dokonanie innej czynności prawnej powodującej lub mogącej powodować dokonywanie w kraju między rezydentami lub między nierezydentami rozliczeń w walutach obcych albo przeniesienie w kraju między rezydentami lub między nierezydentami własności wartości dewizowych, a także wykonywanie takich umów lub czynności (pkt 16 i 18 art. 2 ust 1 Prawa dewizowego.). Ponadto, zgodnie z §11 rozporządzenia z dnia 4 września 2007 r. Ministra Finansów w sprawie ogólnych zezwoleń dewizowych Dz.U.2007.168.1178 zezwolono na dokonywanie w kraju, między rezydentami, rozliczeń (na zawieranie umów oraz dokonywanie innych czynności prawnych) w euro i innych walutach wymienialnych, o ile jedną ze stron rozliczenia jest konsument w rozumieniu art. 22 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny W świetle powyższych przepisów bank był, zatem uprawniony do zawarcia spornej umowy kredytowej z 14 lipca 2008 r. w walucie innej niż polski złoty, ponieważ dokonywał on obrotu dewizowego, obrotu wartościami dewizowymi w kraju, zaś obrotem wartościami dewizowymi w kraju było w tym przypadku zawarcie umowy powodującej dokonywanie w kraju rozliczeń w walutach obcych tu w CHF, a także wykonywanie tej umowy i podejmowanie w niej czynności. Podkreślić tu należy, że już sama treść pkt 2 umowy stanowiąca: „Kwota i waluta Kredytu: 340.380 CHF” wskazuje, że kredyt został udzielony w walucie obcej. Ponadto, zgodnie z § 2 ust. 2 umowy, pozwana mogła złożyć zlecenie wypłaty kredytu w innej walucie niż złoty, zgodnie zaś z § 6 ust. umowy za zgodą Banku pozwana mogła dokonywać spłaty kredytu w walucie zobowiązania lub w innej walucie już od daty zawarcia umowy. Pozwana w każdej z czterech poleceń wypłaty transzy kredytu wskazywała, w jakiej wysokości i w jakiej walucie chce uzyskać przelew. Jak wynika z zeznań świadka A. P. również w praktyce istniała możliwość dokonywania spłat rat kredytu w walucie obcej. Sąd nie podzielił zapatrywania pozwanych, iż umowa nie stanowiła kredytu walutowego skoro zarówno transze wypłaty kredytu jak i jego spłata następowała w złotówkach, skoro jego kwota jak i poszczególne spłaty zostały określone we frankach szwajcarskich, a istniała faktyczna możliwość dokonywania rozliczeń bezpośrednio w walucie. Pozwana błędnie podnosiła, iż nie miała możliwości spłaty kredytu we frankach skoro przewidywały je wprost postanowienia umowy, choć za zgodą banku. Pozwana nie podnosiła argumentu, że bank odmówił jej takiej zgody. Ponadto jak wynika z zeznań świadka A. P. 11% klientów tego Banku, jeszcze przed zmianą prawa bankowego dokonywało spłaty kredytów bezpośrednio w walucie obcej, a ponadto Bank nie negował spłat faktycznie dokonywanych w walutach obcych (bez zgody banku). Co więcej w przypadku gdy rachunek bieżący był prowadzony w walucie nie było by w ogóle potrzeby dokonywania operacji sprzedaży i kupna waluty. Tym samym Sąd uznał, iż nie doszło przy zawieraniu przedmiotowej umowy do naruszenia art. 358 k.c. i jej nieważności z tego tytułu. Umowa kredytu z 14 lipca 2008 r. była umowa zawartą w walucie obcej i dozwoloną wobec wyżej cytowanych przepisów szczególnych. Po drugie pozwane podnosiły naruszenie art. 69 prawa bankowego . Zgodnie z brzmieniem art. 69 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. prawo bankowe obowiązującego w dacie zawierania umowy przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Umowa kredytu powinna być zawarta na piśmie i określać w szczególności: 1) strony umowy, 2) kwotę i walutę kredytu, 3) cel, na który kredyt został udzielony, 4) zasady i termin spłaty kredytu, 5) wysokość oprocentowania kredytu i warunki jego zmiany, 6) sposób zabezpieczenia spłaty kredytu, 7) zakres uprawnień banku związanych z kontrolą wykorzystania i spłaty kredytu, 8) terminy i sposób postawienia do dyspozycji kredytobiorcy środków pieniężnych, 9) wysokość prowizji, jeżeli umowa ją przewiduje, 10) warunki dokonywania zmian i rozwiązania umowy Pozwane podnosiły naruszenie powyższego przepisu poprzez brak określenia w umowie świadczeń stron. Pozwane ponownie podnosiły zarzut, że de facto kredyt udzielony został w złotówkach nie zaś frakach szwajcarskich. Wskazywały, że ustalenie wysokości rat następowało w oparciu o kurs CHF, a w konsekwencji określenie wysokości świadczeń następowało w trakcie trwania umowy, a nie na podstawie jednoznacznych zapisów. Wskazywały, że brak ściśle określonej kwoty udzielonego i następnie podlegającego spłacie kredytu stanowi naruszenie art. 69 prawa bankowego przewidującego, jako element przedmiotowo istotny umowy kredytu obowiązek zwrotu otrzymanej kwoty kredytu. Niemniej jednak wbrew powyższym twierdzeniom pozwana miała możliwość otrzymania kwoty kredytu w innej walucie niż złoty polski. Zgodnie z § 2 ust. 2 za zgodą Banku kredyt mógł być wypłacony w CHF lub w innej walucie, o co pozwana nie wnioskowała, a o czym świadczą wystawione przez nią zlecenia wypłat kredytu. Pozwana wykorzystała całą oddaną do dyspozycji kwotę tj. 340.380 CHF, czemu nie przeczyła. Zobowiązanie do zwrotu kredytu obejmuje właśnie tę kwotę. Bank oddał do dyspozycji pozwanej 340.380 CHF dlatego też kursy walut są irrelewantne dla ustalenia kwoty kredytu i wpływają jedynie na równowartość zobowiązania w innych walutach, a nie na samą wysokość zobowiązania, które jest wyrażone w walucie obcej - frankach szwajcarskich. Kurs walut nie wpływał na wysokość zobowiązania pozwanych do zwrotu wykorzystanej kwoty kredytu, które określone jest w walucie kredytu - we frankach szwajcarskich. Należy, bowiem dokonać rozgraniczenia pomiędzy kwotą i walutą zobowiązania oraz kwotą i walutą wykonania zobowiązania. Zobowiązanie kredytowe zaciągane jest na wiele lat, a czynniki któremu podlega (nawet przy kredycie w złotych) są zmienne, nie można więc oczekiwać, że wartość wszystkich świadczeń wynikających z umowy pozostanie niezmienna przez cały czas jej wykonywania, chociażby z uwagi na zmianę oprocentowania. W ocenie Sądu umowa kredytu zawierała wszystkie niezbędne elementy określone w Prawie bankowym, w tym w szczególności wskazania kwoty i waluty kredytu w punkcie 2 Tabeli jako 340.380 CHF. Na gruncie przewidzianej w art. 353 1 k.c. zasady swobody umów dopuszczalne jest ułożenie stosunku prawnego w taki sposób, że strony ustalą w umowie inną walutę zobowiązania i inną walutę wykonania zobowiązania. Strony mogą zatem ustalić jako walutę zobowiązania (wierzytelności) walutę obcą, a jako walutę wykonania tego zobowiązania (spłaty wierzytelności) walutę polską. Także z art. 69 ust. 2 pkt 2 i 4 Pr. bank. wynika, że określona w umowie kredytu bankowego waluta kredytu oraz określona w tej umowie waluta spłaty kredytu nie muszą być tożsame. Tak właśnie ustaliły strony w umowie kredytu, którego spłatę zabezpieczały hipoteki, będące przedmiotem sporu. ( uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 2015 r. V CSK 445/14) Tym samym Sąd uznał, iż przedmiotowa umowa nie narusza art. 69 prawa bankowego, zawiera istotne postanowienia umowy kredytu określone w tym przepisie. Po trzecie pozwane podnosiły abuzywność klauzuli waloryzacyjnej zawartej w umowie (art. 385 k.c.), a przez to nieważność całej umowy (art. 58 § 3 k.c.); W myśl art. 385 1 § 1 k.c. postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nie uzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. §
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.