Sygn. VPa 47/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 grudnia 2018 roku Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Piotrkowie Trybunalskim, Wydział V w składzie: Przewodniczący: SSO Beata Łapińska (spr.) Sędziowie: SO Mariola Mastalerz SO Urszula Sipińska-Sęk Protokolant: stażysta Bożena Sobczyk po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2018 roku w Piotrkowie Trybunalskim na rozprawie sprawy z powództwa W. K. przeciwko Zakładowi (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w B. o uznanie za bezskuteczne wypowiedzenia umowy o pracę na skutek apelacji Zakładu (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. od wyroku Sądu Rejonowego w Bełchatowie IV Wydziału Pracy z dnia 22 lutego 2018r. sygn. IV P 19/17 1. oddala apelację; 2. zasądza od pozwanego Zakładu (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. na rzecz powódki W. K. kwotę 120,00 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania za instancję odwoławczą. SSO Mariola Mastalerz SSO Beata Łapińska SSO Urszula Sipińska-Sęk Sygn. akt V Pa 47/18 UZASADNIENIE W pozwie z dnia 9 marca 2017 roku, skierowanym przeciwko Zakładowi (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w B., W. K. wniosła o zasądzenie kwoty 30.000 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów procesu. W odpowiedzi na pozew z dnia 31 marca 2017 roku pozwana Spółka, wniosła o odrzucenie, ewentualnie oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 22 lutego 2018 roku, sygn. akt IV P 19/17 Sąd Rejonowy w Bełchatowie zasądził od pozwanego Zakładu (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. na rzecz powódki W. K. kwotę 30.000 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 18 marca 2017 roku do dnia zapłaty, tytułem odszkodowania (punkt 1 sentencji wyroku), oddalił powództwo w pozostałej części (punkt 2 sentencji wyroku), zasądził od pozwanego Zakładu (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. na rzecz powódki W. K. kwotę 180 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (punkt 3 sentencji wyroku), nakazał pobrać od pozwanego Zakładu (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Bełchatowie kwotę 1.500 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych (punkt 4 sentencji wyroku), a wyrokowi w punkcie 1 nadał rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 10.000 zł. Podstawą rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego były następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne: Uchwałą Nr (...) Rady Nadzorczej Zakładu (...) i (...) Sp. z o.o. w B. z dnia 28 maja 2015 roku powódka W. K. została powołana na stanowisko Członka Zarządu i do składu Zarządu (...) z dniem 29 maja 2015 roku. Na mocy porozumienia z dnia 29 maja 2015 roku zawartego pomiędzy Przedsiębiorstwem (...) Sp. z o.o. w B. a Zakładem (...) Sp. z o.o. w B. dotychczasowy pracodawca powódki (...) Sp. z o.o. na podstawie art. 174 1 § 1 kp udzielił W. K. urlopu bezpłatnego na czas podjęcia pracy w (...) K., tj. od 1 czerwca 2015 roku na czas pełnienia funkcji Członka Zarządu w Zakładzie (...) Sp. z o.o. w B.. Porozumienie zostało zawarte za zgodą powódki, która wystąpiła z wnioskiem o udzielenie urlopu bezpłatnego na czas pełnienia ww. funkcji. W dniu 1 czerwca 2015 roku pozwany pracodawca (Rada Nadzorcza (...) K.”) zawarł z powódką umowę o pracę, na podstawie której powódka W. K. została zatrudniona jako członek zarządu w pełnym wymiarze czasu pracy na czas nieokreślony. Z dniem 7 lipca 2015 roku Rada Nadzorcza powołała powódkę na stanowisko (...) w pozwanej Spółce. Z tym samym dniem W. K. zawarła z pracodawcą porozumienie zmieniające do umowy o pracę w zakresie objętym uchwałą Rady Nadzorczej. W dniu 31 stycznia 2017 roku powódka stawiła się do pracy po godzinie 7.00. Nie podpisała listy obecności. Od godziny 8.00 razem z W. W. przygotowywała materiały na posiedzenie Zarządu. W tym czasie do gabinetu powódki weszła E. S.. Podczas jej obecności powódka odczytała wiadomość przesłaną mailem o planowanym w tym dniu o godz. 16.00 posiedzeniu Rady Nadzorczej. W. K. skarżyła się do W. W. i E. S., że źle się czuje. W związku z tym nie omawiała zaplanowanych spraw z E. S.. Następnie około godziny 12.00 rozpoczęło się posiedzenie Zarządu, w którym W. K. uczestniczyła. W posiedzeniu tym brała czynny udział i podpisała listę obecności. Posiedzenie trwało do godziny 15.00. Tego dnia o godzinie 16.00 rozpoczęło się posiedzenie Rady Nadzorczej pozwanej Spółki. Uczestniczyli w nim H. M., C. W., M. K., M. R. i reprezentujący właściciela J. B.. Przebieg posiedzenia protokołowała i nagrywała D. O.. W tej części posiedzenia doszło do ukonstytuowania się Rady Nadzorczej i wyboru H. M. na przewodniczącego Rady. W posiedzeniu tym nie uczestniczyli członkowie Zarządu pozwanej Spółki. Następnie za zgodą członków Rady Nadzorczej, tego samego dnia, bez formalnego zwołania, odbyło się drugie posiedzenie Rady Nadzorczej, którego przedmiotem było odwołanie dotychczasowego Zarządu i powołanie nowego Zarządu. Dokumenty z tym związane dostarczył przewodniczącemu Rady J. B.. W czasie posiedzenia członkowie Rady Nadzorczej przyjęli uchwały w sprawie odwołania prezesa i wiceprezesa Zarządu Spółki, powołania prezesa Zarządu oraz w sprawie wynagrodzenia dla prezesa Zarządu. Dokumenty do głosowania przygotowała D. O.. W czasie posiedzenia nie sporządzała notatek, potem sporządziła protokół. Po przeprowadzeniu głosowania około godziny 18.00 na posiedzenie zostali poproszeni dotychczasowi członkowie Zarządu Spółki – (...) i W. K.. W tej części posiedzenia nie uczestniczyła D. O.. Przewodniczący Rady Nadzorczej H. M. poinformował P. K. i W. K. o decyzji Rady. Powiedział, że Rada Nadzorcza w imieniu właściciela odwołała dotychczasowy zarząd i powołała nowy w osobie P. K.. W. K. przedstawił informację o odwołaniu z funkcji (...) w Zarządzie. Nie mówił nic o wypowiedzeniu umowy o pracę. Powiedział, że wszystko będzie później w uchwale. Na posiedzeniu Rady powódce nie doręczono uchwały w tym przedmiocie. W. K. nie podpisała listy obecności na posiedzeniu Rady Nadzorczej. Po przekazaniu tej informacji opuściła posiedzenie. Po opuszczeniu posiedzenia W. K. przekazała W. W., że została odwołana. Około godziny 19.00 zadzwoniła do niej E. S. z pytaniem o stan zdrowia. Jej także powódka powiedziała, że została odwołana z Zarządu. Nie mówiła nic o wypowiedzeniu umowy o pracę. Następnego dnia powódka udała się do lekarza i otrzymała zwolnienie lekarskie na okres od dnia 31 stycznia 2017 roku do 20 lutego 2017 roku. Potem korzystała z dalszego zwolnienia lekarskiego od 21 lutego do 13 marca 2017 roku. Pismami z dnia 31 stycznia 2017 roku, przesłanymi pocztą w dniu 1 lutego 2017 roku, pozwany pracodawca zawiadomił Związek Zawodowy (...) i Komisję (...) (...) działającą w pozwanym zakładzie o zamiarze rozwiązania z powódką umowy o pracę za wypowiedzeniem z powodu jej odwołania ze stanowiska przez Radę Nadzorczą. Obie organizacje związkowe udzieliły odpowiedzi, że powódka nie jest ich członkiem i w związku z tym nie zajmują stanowiska w tej sprawie. Wraz z pismem z dnia 7 lutego 2017 roku, doręczonym W. K. w dniu 22 lutego 2017 roku pozwany pracodawca przesłał powódce kopię uchwały nr (...) Rady Nadzorczej opatrzonej datą 31 stycznia 2017 roku i wezwał W. K. do zwrotu posiadanego mienia Spółki w postaci komputera przenośnego i telefonu. Nadto poinformował powódkę, że dokonano uprzątnięcia materiałów, dokumentów i urządzeń znajdujących się w jej gabinecie. Do pisma załączono także wypowiedzenie umowy w sprawie korzystania ze służbowego telefonu. W treści załączonej uchwały nr (...) Rady Nadzorczej w § 1 wskazano, że w związku z odwołaniem powódki z funkcji (...) Zarządu Spółki Rada Nadzorcza rozwiązuje z powódką za wypowiedzeniem umowę o pracę na stanowisku (...) Zarządu – (...) Spółki. Określono, że okres wypowiedzenia upływa w dniu 30 kwietnia 2017 roku oraz, że w okresie wypowiedzenia W. K. zostaje zwolniona z obowiązku świadczenia pracy, po uprzednim wykorzystaniu przysługującego urlopu. W treści uchwały zawarto pouczenie o prawie i terminie wniesienia odwołania do sądu. Miesięczne wynagrodzenie W. K., obliczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy stanowi kwotę 12.195,39 zł. Sąd I instancji wskazał, że ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie poczynił w oparciu o zeznania stron i świadków oraz mając na uwadze dokumentację pracowniczą powódki, której żadna ze stron nie kwestionowała, a także na podstawie dokumentów złożonych do akt sprawy. Dokonując oceny materiału dowodowego Sąd Rejonowy uznał za wiarygodne zeznania powódki W. K. w zakresie przebiegu zdarzeń w dniu 31 stycznia 2017 roku. Zeznania te są zdaniem Sądu I instancji spójne, konsekwentne, pokrywają się z zeznaniami świadków E. S., W. W., D. O., B. K.. Wynikać z nich ma, że powódka w dniu 31 stycznia stawiła się w pracy po godzinie 7.00, razem z W. W. i przygotowywała materiały na posiedzenie Zarządu, w którym uczestniczyła. Oznacza to zdaniem Sądu Rejonowego, że powódka świadczyła pracę w tym dniu. Stąd też Sąd I instancji uznał, zeznania powódki w tym zakresie za niewiarygodne. Jednocześnie z zeznań powódki oraz świadków E. S. i W. W. wynika wedle Sądu Rejonowego, że W. K. źle się w tym dniu czuła i dlatego pracę świadczyła w zmniejszonym zakresie. Jeśli chodzi o udział powódki w posiedzeniu Rady Nadzorczej, a w szczególności o zakres przekazanych jej informacji przez przewodniczącego Rady, Sąd Rejonowy uznał za wiarygodne zeznania powódki W. K., natomiast odmówił wiarygodności zeznaniom pozwanego P. K. oraz świadka H. M. w części, w której podają, że H. M. oprócz informacji o odwołaniu powódki z funkcji (...) Zarządu, przekazał jej informację o wypowiedzeniu umowy o pracę. Za niewiarygodne Sąd Rejonowy uznał także twierdzenia pozwanego oraz zeznania świadka, że powódce przedstawiono uchwałę Rady Nadzorczej podjętą w tym zakresie. Sąd I instancji podniósł, że okoliczności tej oprócz powódki nie potwierdził uczestniczący w posiedzeniu członek Rady Nadzorczej, świadek M. R. oraz nie uzyskano przy tym potwierdzenia na piśmie, że powódka została z uchwałą zapoznana i ją otrzymała. Z działań podjętych następnie przez stronę wynikać ma według Sądu Rejonowego, że powódka nie została poinformowana o wypowiedzeniu umowy, bowiem pozwany następnego dnia po posiedzeniu Rady Nadzorczej, w dniu 1 lutego 2017 roku na piśmie zawiadomił organizacje związkowe o zamiarze wypowiedzenia umowy o pracę powódce, a następnie wraz z pismem z dnia 7 lutego 2017 roku przesłał W. K. kopię uchwały Rady Nadzorczej. Sąd I instancji dodał, że pominął zeznania świadka P. C., gdyż nie mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Mając na uwadze tak ustalony stan faktyczny Sąd Rejonowy uznał powództwo za uzasadnione. Na wstępie Sąd I instancji wskazał, że stosownie do postanowień art. 44 kp pracownik może wnieść odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracę. W myśl zaś przepisu art. 45 § 1 kp w razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nie określony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy – stosownie do żądania pracownika – orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia lub o przywróceniu do pracy albo o odszkodowaniu (gdy umowa uległa już rozwiązaniu). Wypowiedzenie jest nieuzasadnione, jeżeli nie opiera się na ważnych i rzeczywistych przyczynach. Przyczyny uzasadniające wypowiedzenie umowy o pracę na czas nieokreślony mogą wedle Sądu Rejonowego leżeć zarówno po stronie pracownika, jak i po stronie pracodawcy, albo też po obu stronach łącznie. Gdy zaś chodzi o pracownika mogą być przez niego zawinione, albo niezawinione. Ocena zasadności wypowiedzenia umowy o pracę w ramach art. 45 § 1 kp powinna być zdaniem Sądu I instancji dokonana nie tylko z uwzględnieniem interesów pracownika związanych ze stosunkiem pracy, ale także z uwzględnieniem słusznego interesu zakładu pracy, który należy oceniać w powiązaniu z istotą i celem stosunku pracy. W tym miejscu Sąd Rejonowy podniósł, że bezsporną w przedmiotowej sprawie jest okoliczność, iż uchwałą Rady Nadzorczej z dnia 28 maja 2015 roku powódka została powołana na stanowisko członka zarządu i do składu zarządu pozwanej Spółki (...) z dniem 29 maja 2015 roku. Następnie, według ustaleń Sądu I instancji, pozwany pracodawca w dniu 1 czerwca 2015 roku zawarł z powódką umowę o pracę, na podstawie której W. K. pracowała jako członek zarządu w pełnym wymiarze czasu pracy na czas nieokreślony, a następnie na stanowisku (...) Zarządu – (...). W dalszej kolejności Sąd Rejonowy ustalił, że uchwałą Rady Nadzorczej z dnia 31 stycznia 2017 roku powódka została odwołana z funkcji członka Zarządu pozwanej Spółki. Ustanie stosunku korporacyjnego w spółce kapitałowej nie prowadzi w ocenie Sądu I instancji do automatycznego ustania stosunku pracy, chyba że chodzi o terminową umowę o pracę zawartą na czas pełnienia przez pracownika funkcji w zarządzie spółki. Sąd Rejonowy stwierdził, że do rozwiązania stosunku pracy wiążącego pracownika ze spółką konieczne jest podjęcie dodatkowych czynności – wypowiedzenie umowy o pracę, a stosunek pracy jest odrębnym stosunkiem prawnym od członkostwa w zarządzie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, w którego zakresie członek zarządu jest osobą trzecią względem spółki i o treści jego praw pracowniczych decyduje treść stosunku pracy. Powyższe potwierdzać ma treść uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2000 r., I PKN 404/99, OSNAPiUS 2001 nr 10, poz. 347. Idąc dalej, Sąd I instancji powołał się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2002 roku, sygn. akt I PK 296/02, w którym to wyrażono stanowisko, że skoro odwołanie z funkcji członka zarządu następuje z chwilą podjęcia stosownej uchwały, to z tą chwilą do podejmowania wszelkich czynności w imieniu spółki wobec osób, które utraciły członkostwo, uprawniony jest zarząd. Konieczność reprezentowania spółki przez radę nadzorczą, a nie przez zarząd, dotyczy tylko umów pomiędzy spółką a członkami zarządu, nie zaś byłymi członkami zarządu. Sąd Rejonowy zwrócił również uwagę na orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 13 kwietnia 1999 roku, sygn. akt I PKN 3/99, w którym przyjęto, że jedynie w sytuacji jednoczesnego odwołania z zarządu i rozwiązania umowy o pracę do czynności tej jest uprawniona rada nadzorcza, przy czym osoba, której dotyczą te czynności, powinna w tym samym czasie zostać z nimi zapoznana. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd Rejonowy podniósł, że z materiału dowodowego zgromadzone w sprawie powódce w dniu 31 stycznia 2017 roku nie doręczono uchwały o odwołaniu z funkcji członka zarządu i wypowiedzeniu umowy o pracę, ani też nie poinformowano powódki o wypowiedzeniu jej umowy o pracę. Wynikać to ma nie tylko z zeznań powódki, ale przede wszystkim z działań podjętych następnie przez stronę pozwaną. Po pierwsze Sąd Rejonowy wskazał, że pozwany nie uzyskał potwierdzenia na piśmie, że powódka zapoznała się z treścią uchwały i została jej ona doręczona w dniu 31 stycznia 2017 roku. Po drugie Sąd I instancji podniósł, że pracodawca następnego dnia, tj. w dniu 1 lutego 2017 roku na piśmie zawiadomił organizacje związkowe o zamiarze wypowiedzenia umowy o pracę powódce, a następnie wraz z pismem z dnia 7 lutego 2017 roku przesłał W. K. kopię uchwały Rady Nadzorczej, którą powódce doręczono w dniu 22 lutego 2017 roku. Przedstawione działanie pozwanego wprost zdaniem Sądu Rejonowego wskazują, że w dniu 31 stycznia 2017 roku powódce nie złożono oświadczenia o wypowiedzeniu umowy o pracę, bowiem gdyby tak było, to kierowanie po fakcie zawiadomienia do związków zawodowych o zamiarze rozwiązania stosunku pracy z powódką pozbawione byłoby sensu. Podobnie też brak jest zdaniem Sądu I instancji jakiejkolwiek logiki w przesyłaniu powódce przedmiotowej uchwały Rady Nadzorczej, skoro z jej treścią miała zostać zapoznana w dniu 31 stycznia 2017 roku. Sąd Rejonowy podkreślił, że treść tej uchwały została powódce doręczona dopiero w dniu 22 lutego 2017 roku, zatem nie można mówić, że obie czynności - odwołanie z funkcji w Zarządzie i wypowiedzenie umowy o pracę podjęto równolegle. Oznaczać to ma zdaniem Sądu I instancji, że dokonać wypowiedzenia umowy o pracę powódce mógł tylko zarząd. Nie ma przy tym wedle Sądu Rejonowego znaczenia fakt zawarcia umowy przez radę nadzorczą, z tego względu, że nie można bowiem wyprowadzać wniosku o uprawnieniu do dokonania wypowiedzenia z tego, jaki organ zawarł umowę o pracę. Ponieważ o wypowiedzeniu umowy o pracę powódka została poinformowana w dniu 22 lutego 2017 roku poprzez doręczenie kopii uchwały Rady Nadzorczej, uprawnionym jest w ocenie Sądu Rejonowego twierdzenie, że wypowiedzenia dokonał nieuprawniony organ, gdyż zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w powołanym wyroku z dnia 18 grudnia 2002 r. w sprawie I PK 296/02, zasada dopuszczająca równoległe odwołanie i wypowiedzenie umowy o pracę przestaje obowiązywać z chwilą odwołania danej osoby z funkcji w zarządzie, bez dokonania wypowiedzenia w tym samym czasie. Organem właściwym do rozwiązania stosunku pracy staje się więc zdaniem Sądu I instancji zarząd. Mając na uwadze powyższe, Sąd Rejonowy przyjął, że powódka została najpierw odwołana z funkcji członka zarządu, wypowiedzenie umowy o pracę przez radę nadzorczą zostało dokonane później, a nie równocześnie z odwołaniem, natomiast Zarząd pozwanej Spółki nie złożył powódce odrębnego oświadczenia woli w zakresie rozwiązania stosunku pracy. Ponadto Sąd I instancji wskazał, że do wypowiedzenia stosunku pracy doszło w okresie usprawiedliwionej nieobecności powódki spowodowanej chorobą, bowiem w dniu 22 lutego 2017 roku W. K. korzystała ze zwolnienia lekarskiego. Tym samym doszło zdaniem Sądu Rejonowego do naruszenia przepisu art. 41 kp, który stanowi, że pracodawca nie może wypowiedzieć umowy o pracę w czasie urlopu pracownika, a także w czasie innej usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy, jeżeli nie upłynął jeszcze okres uprawniający do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia. Sąd Rejonowy stwierdził, że gdyby powódce wypowiedziano umowę o pracę w dniu 31 stycznia 2017 roku w sposób prawidłowy, to złożenie zaświadczenia o niezdolności do pracy na ten dzień nie miałoby wpływu na skuteczność tego wypowiedzenia. Sąd I instancji powołał się w tym zakresie na stanowisko Sądu Najwyższego, zgodnie z którym wypowiedzenie umowy o pracę pracownikowi, który świadczył pracę a następnie wykazał, że w dniu wypowiedzenia był niezdolny do pracy z powodu choroby, nie narusza art. 41 kp (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 października 1997 r., I PKN 322/97, OSNAPiUS 1998 nr 15, poz. 451). Na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nie ma zaś zdaniem Sądu Rejonowego wpływu przynależność powódki do organizacji związkowej u pracodawcy, który udzielił jej urlopu bezpłatnego na czas pełnienia funkcji w pozwanej Spółce, w której powódka jednak nie była członkiem organizacji związkowej. Dzieje się tak wedle Sądu I instancji dlatego, że zgodnie z treścią art. 38 § 1 kp o zamiarze wypowiedzenia pracownikowi umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony pracodawca zawiadamia na piśmie reprezentującą pracownika zakładową organizację związkową, podając przyczynę uzasadniającą rozwiązanie umowy. Treść tego przepisu jednoznacznie w ocenie Sądu Rejonowego wskazuje, że konsultacja odnosi się wyłącznie do zakładowej (działającej w danym zakładzie pracy) organizacji związkowej reprezentującej pracownika. Reasumując, Sąd I instancji stwierdził, że z przyczyn przedstawionych powyżej, pracodawca dokonując wypowiedzenia umowy o pracę powódce naruszył przepisy o rozwiązywaniu umów w tym trybie. W szczególności nie ulega zdaniem Sądu Rejonowego wątpliwości, że strona pozwana dokonując wypowiedzenia powódce umowy o pracę naruszyła przepisy o wypowiadaniu umów o pracę przez to, iż wypowiedzenie zostało dokonane przez podmiot do tego nieuprawniony. Sąd I instancji stwierdził, że wypowiedzenie umowy o pracę powoduje rozwiązanie stosunku pracy również wówczas, gdy oświadczenie to złożył niewłaściwy organ osoby prawnej, nie zmienia to jednak faktu, że rozwiązanie takie, w świetle art. 45 kp jest wadliwe, sprzeczne z przepisami o wypowiadaniu umów o pracę. Mając na uwadze powyższe ustalenia i rozważania, Sąd I instancji uznał powództwo za uzasadnione i na podstawie art. 45 § 1 kp w zw. art. 47 1 kp zasądził na rzecz powódki odszkodowanie w kwocie 30.000 zł, wskazanej w pozwie, nie przekraczającej 3-miesięcznego wynagrodzenia powódki. Wynagrodzenie W. K., obliczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy stanowiło bowiem kwotę 12.195,39 zł. O odsetkach orzeczono zaś na podstawie art. 481 § 1 i 2 kc. Oddaleniu podlegało żądanie odsetek od dnia wniesienia pozwu. Odsetki są bowiem zdaniem Sądu Rejonowego należne są od daty doręczenia pozwu. O kosztach postępowania Sąd I instancji orzekł na podstawie art. 98 kpc, wyrażającego zasadę odpowiedzialności za wynik procesu. Wysokość tych kosztów Sąd Rejonowy ustalił na podstawie § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.). Na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych z dnia 28 lipca 2005 roku (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 300 ze zm.) w zw. z art. 98 kpc Sąd I instancji nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1.500,00 złotych, tytułem opłaty od pozwu, której powódka nie miała obowiązku uiścić. Na podstawie art. 477 2 § 1 kpc Sąd Rejonowy nadał wyrokowi w punkcie pierwszym rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty nieprzekraczającej jednomiesięcznego wynagrodzenia powódki. Apelację od powyższego wyroku wniosła strona pozwana w części uwzgledniającej powództwo i zasądzającej od pozwanego koszty postępowania oraz nadającej rygor natychmiastowej wykonalności, zarzucając skarżonemu orzeczeniu: 1. mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku sprzeczność istotnych ustaleń Sądu I instancji z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.