odwołanie od decyzji organów rentowych wnosi się na piśmie do organu, który wydał decyzję, lub do protokołu sporządzonego przez ten organ, w terminie miesiąca od doręczenia decyzji. Istotne zatem dla prawomocności decyzji i możliwości jej zaskarżenia znaczenie ma data jej doręczenia adresatowi. Z ustaleń faktycznych wynika, że zaskarżoną decyzję organ rentowy przesłał na adres zamieszkania wnioskodawcy w dniu 24 listopada 2017 r. Z powodu niemożności doręczenia adresatowi lub dorosłemu domownikowi, pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej B. D. zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w dniu 29 listopada 2017 r. w Urzędzie Pocztowym wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni od pozostawienia zawiadomienia. Z powodu niepodjęcia we wskazanym wyżej terminie 7 dni, przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 07 grudnia 2017 r. Ponieważ wnioskodawca awizowanej przesyłki nie podjął, w dniu 14 grudnia 2017 r. zwrócono ją nadawcy w dniu 14 grudnia 2017 r. Te przedstawione wyżej fakty uzasadniają ocenę, że skuteczne doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 14 grudnia 2017 r. Należy bowiem wskazać, że zgodnie z art. 43 k.p.a., w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Zgodnie z art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43, operator pocztowy przechowuje to pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w placówce pocztowej, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, lub gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2 (czyli 7 dni), pozostawia się powtórnie zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). Odnosząc wskazane uregulowanie do ustalonych w sprawie faktów należy przyjąć, że na skutek tzw. doręczenia zastępczego zaskarżoną decyzję skutecznie doręczono wnioskodawcy w dniu 14 grudnia 2017 r. Wniesione zatem dopiero w dniu 07 kwietnia 2017 r. odwołanie jest spóźnione i w związku z tym zasługuje na odrzucenie. Ze względu jednak na treść art.
k.p.c., z której przede wszystkim wynika, że sąd odrzuci odwołanie wniesione po upływie terminu, rozważenia wymagało, czy przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. W przekonaniu Sądu przekroczenie terminu jest nadmierne, bowiem odwołanie zostało wniesione dopiero po upływie - liczonych od daty zwrotu pisma przez operatora pocztowego nadawcy - blisko czterech miesięcy. Brak jest przy tym w sprawie szczególnie uzasadnionych okoliczności, które obiektywnie przemawiałyby za oceną, że przekroczenie terminu nie nastąpiło z przyczyn niezależnych od wnioskodawcy. W ustalonych okolicznościach faktycznych doręczenie zastępcze zaskarżonej decyzji należy uznać w przekonaniu Sądu za skuteczne, bowiem doręczenie to spełnia wymogi jakie wynikają ze wskazanych wyżej przepisów prawa. Wskazać należy, że doręczenia dokonano na adres zamieszkania w domu jednorodzinnym. Wszyscy jego mieszkańcy są osobami pełnoletnimi; matka wnioskodawcy jest na emeryturze, zaś jego ojciec podobnie jak sam płatnik składek, pracuje tylko dorywczo. Nie jest w tych okolicznościach możliwe, by w ciągu 14 dni, gdy przesyłka była awizowana, wnioskodawca i jego domownicy nie mieli obiektywnej możliwości odebrania takiej, adresowanej do B. D. korespondencji. Stąd wskazywane przez niego zmiany doręczycieli nie tłumaczą spóźnienia. Wnioskodawca nie wykazał, by takie zmiany istotnie miały miejsce i by ich bezpośrednim skutkiem było nieprawidłowe doręczenie. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art.
spóźnione odwołanie odrzucił. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 102 k.p.c. i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804, ze zm.: Dz.U. z 2016 r., poz. 1667).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.