Obsah (4)

§4§4k§1k§2k

Sygn. akt V K 84/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 listopada 2018 r. Sąd Rejonowy w Giżycku w V Zamiejscowym Wydziale Karnym z siedzibą w Węgorzewie w składzie: Przewodniczący – SSR

§4kk w zb.

z art. 180a kk w zw. z art. 11 §2 kk w zw. z art. 64 §1 kk 1. Oskarżonego A. S. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art.

§4kk w zb.

z art. 180a kk w zw.z art. 11§2kk w zw. z art. 64§1kk skazuje go, zaś na podstawie art.

§4kk w zw.

z art. 11§3kk wymierza mu karę 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności.

1. Na podstawie art. 42§3 kk orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio.
2. Na podstawie art. 43a§2 kk orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 10.000 (dziesięć tysięcy) złotych.
3. Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. W. B. kwotę 619,92 (sześćset dziewiętnaście 92/100) złotych tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu, a kwota ta zawiera stawkę podatku VAT.
4. Zwalnia oskarżonego od obowiązku ponoszenia opłat i pozostałych kosztów sądowych. Sygn. akt VK 84/18 UZASADNIENIE A. S. dotychczas został skazany: 1) dnia 21 lutego 2005r wyrokiem Sądu Rejonowego VIII Zamiejscowego Wydziału Grodzkiego w Węgorzewie sygn. akt VIIIK 52/05 za popełnienie czynu kwalifikowanego z art.

§1kk m.

in. na karę grzywny oraz orzeczono środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat, k. 29 2) dnia 29 sierpnia 2005r wyrokiem Sądu Rejonowego w Giżycku VIII Zamiejscowy Wydział Grodzki w Węgorzewie sygn. akt VIIIK 207/05 za popełnienie czynu kwalifikowanego z art.

§1kk i art.

244kk w zw. z art. 11§2kk w zw. z art. 91§1kk m. in. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności wraz z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres próby 4 lat, orzeczono środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 5 lat – k. 23, 3) dnia 3 listopada 2010r wyrokiem Sądu Rejonowego w Giżycku V Zamiejscowego Wydziału Karnego w Węgorzewie sygn. akt VK 327/10 za popełnienie czynu kwalifikowanego z art.

§2kk m.

in. na karę grzywny, orzeczono środek karny zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat – k. 22, 4) dnia 5 października 2011r wyrokiem Sądu Rejonowego w Giżycku V Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Węgorzewie sygn. akt VK 240/11 za popełnienie czynu kwalifikowanego z art.

§1kk w zw.

z art.

§4kk w zw.

z art. 244kk w zw. z art. 11§2kk m. in. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności wraz z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat, orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, k. 24, oskarżony karę pozbawienia wolności odbywał od dnia 05.07.2012r do dnia 05.01.2013r – k. 34 5) dnia 14 maja 2012r wyrokiem Sądu Rejonowego w Giżycku V Zamiejscowego Wydziału Karnego w Węgorzewie sygn. akt VK 368/11 za popełnienie czynu kwalifikowanego z art.

§4kk m.

in. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności wraz z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat, orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat – k. 21, 35 6) dnia 09 grudnia 2013r wyrokiem Sądu Rejonowego w Giżycku V Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Węgorzewie sygn. akt VK 300/13 za popełnienia czynu z art. 244kk w zw. z art. 64§1kk i art. 58§3kk wymierzono karę grzywny – k.

1. Decyzją Starosty Powiatowego w W. z dnia 27.07.2005r – (...) cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi A. S. ponieważ nie poddał się on badaniu lekarskiemu i psychologicznemu – k. 10 –
2. Dnia 05.01.2018r A. S. kierował samochodem osobowym marki F. (...) o nr rej. (...) w miejscowości C. około godziny 18.
3. Jechał wówczas do swojego kolegi, a wcześniej w domu spożywał alkohol – 3 - 4 piwa. Kolega, który do niego zadzwonił namawiał go żeby do niego przyjechał i zabrał makulaturę. Początkowo A. S. nie chciał jechać, mówił że pił alkohol, ale w końcu pożyczył od E. auto i pojechał. Po drodze, w C. został zatrzymany do kontroli drogowej przez patrol policji – K. J. i R. K.. Kierowca został poddany badaniu stanu trzeźwości, okazało się iż jest nietrzeźwy, policjanci ponadto ustalili, że A. S. nie posiada uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, a dodatkowo została wydana wobec niego decyzja o cofnięciu uprawnień. Badanie trzeźwości A. S. zostało ponownie przeprowadzone na terenie komendy KPP w W. o godzinie 18.47 – wynik 0,28 mg/l, o godz. 18.49 – wynik 0,29 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: notatki urzędowej k. 1, 2, protokół badania stanu trzeźwości k. 3, zeznań świadka K. J. k. 62v, a także wyjaśnień oskarżonego k.
4. Oskarżony A. S. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił w jakich okolicznościach doszło do jego dokonania. Sąd dał wiarę jego wyjaśnieniom ponieważ zostały potwierdzone innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie. Stan faktyczny w przedmiotowej sprawie jest bezsporny. Odpowiedzialności karnej za popełnienie czynu kwalifikowanego z art. 180a kk podlega ten, kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu, prowadzi pojazd mechaniczny, nie stosując się do decyzji właściwego organu o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Odpowiedzialności karnej za popełnienie przestępstwa kwalifikowanego z art.

§4kk podlega ten m.

in., dopuścił się czynu określonego w §1 art.

kk będąc wcześniej prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości. Niewątpliwie oskarżony dopuścił się popełnienia tego czynu będąc wcześniej kilkakrotnie skazany za popełnienie czynów kwalifikowanych z art.

§1kk. Z treści art.

115§16 pkt 2kk wynika, że stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,25 mg/l. Ze sprawozdania z przeprowadzonych badań krwi oskarżonego wynika, iż o godzinie 18.47 miał zawartość 0,28 mg/l alkoholu, zaś o godzinie 18.49 – 0,29 mg/l alkoholu. Będąc w stanie nietrzeźwości kierował samochodem osobowym około godziny 18.25 w miejscowości C.. Zdaniem Sądu oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu z winy umyślnej w zamiarze bezpośrednim. Niewątpliwie oskarżony zdawał sobie sprawę z tego, iż znajduje się pod wpływem alkoholu. Pomimo tego zdecydował się na jazdę autem, chociaż nie miał ku temu żadnego pilnego powodu. Zapewne oskarżony liczył na to, że uniknie odpowiedzialności, nie zostanie zatrzymany. On sam miał świadomość tego, że nie może prowadzić auta, miał cofnięte uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi, a do tego znajdował się pod wpływem alkoholu. Nie zważał na ewentualne skutki i konsekwencje swego zachowania. Oceniając stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego czynu Sąd przyjął, że jest on znaczny. Oskarżony był już karany za kierowanie pojazdami – mechanicznymi i rowerem - będąc w stanie nietrzeźwości. Zauważyć należy, że oskarżony naruszył podstawową zasadę bezpieczeństwa w ruchu – art. 45 ust. pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym – która zabrania prowadzenia pojazdów w stanie nietrzeźwym. Oskarżony stanowił realne zagrożenie bezpieczeństwa dla innych uczestników ruchu drogowego jak również dla siebie. Oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne – wyrok sygn. akt VK 240/11 – karę zakończył odbywać dnia 05.01.2013r, a czynu tego dopuścił się dnia 05.01.2018r – k. 34, 27, 15. Wymierzając oskarżonemu karę Sąd wziął pod uwagę znaczny stopień społecznej szkodliwości popełnionego czynu, fakt uprzednich skazań za jazdę pod wpływem alkoholu i skazań za złamanie zakazu sądowego. Poza tym oskarżony doskonale zdawał sobie sprawę, że popełnia kolejne przestępstwo kierowania pojazdem mechanicznym pod wpływem alkoholu, a był już karany za takie przestępstwa. Dotychczas orzeczone wobec niego kary pozbawienia wolności wraz z warunkowym zawieszeniem ich wykonania nie odniosły żadnego skutku wychowawczego wobec oskarżonego. Oskarżony zdawał sobie sprawę, że to była ostatnia szansa jaką otrzymał i ponowne popełnienie przestępstwa zostanie odpowiednio potraktowane. Sąd wymierzył oskarżonemu karę sześciu miesięcy pozbawienia wolności. Artykuł 69§4kk stanowi, iż w stosunku do sprawcy przestępstwa z art.

§4k

k Sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności w szczególnie uzasadnionych wypadkach, o ile sprawca nie był wcześniej karany – art. 69§1kk. W tej sytuacji jedyną możliwą karą orzekaną wobec oskarżonego jest bezwzględna kara pozbawienia wolności. Sąd wziął pod uwagę to, że oskarżony jest osobą niepełnosprawną od urodzenia – k. 39, opiekuje się matką, stąd wymiar kary w dolnych granicach, chociaż należy mieć na uwadze również to, że jest to kolejne skazanie za taki sam czyn. Oskarżony swoim zachowaniem dowiódł, iż jest nieodpowiedzialny. Zgodnie z art. 42§3kk Sąd skazując za to przestępstwo obowiązany był do orzeczenia środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio. Artykuł 43a§2kk stanowi, że w razie skazania za przestępstwo określone w art.

§4k

k Sąd orzeka świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie co najmniej 10.000 zł. Wynagrodzenie należne obrońcy oskarżonego ustanowionego z urzędu wyliczono zgodnie ze stawkami przewidzianymi w § 17 i § 20, §4 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokatów z urzędu (Dz. U. z 2016r, poz. 1714). Wysokość dochodów osiąganych przez oskarżonego nie pozwala na uiszczenie kosztów sądowych, stąd zgodnie z art. 624§1 kpk, Sąd zwolnił go z obowiązku ich ponoszenia.