nie znajdzie zastosowania /wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 31 stycznia 2017 r. III AUa 573/16, LEX nr 2265712/. Z uwagi na to, że zmiany zwyrodnieniowo – dyskopatyczne wraz z jawnymi objawami powikłań korzeniowych, skutkującymi koniecznością stosowania silnych leków narkotycznych były opisywane już na etapie postępowania przed ZUS, to zasadnym jest stwierdzenie, że wnioskodawca już wówczas powinien zostać uznany za częściowo niezdolnego do pracy na okres roku, a stwierdzenie przez biegłego sądowego z dziedziny medycyny pracy - neurologa P. R.
orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku , a w pozostałym zaś zakresie Sąd na podstawie art.
oddalił odwołanie , o czym orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku. O dacie przyznania prawa do renty, Sąd orzekł na podstawie art. 129 ust. 1 w związku z art. 100 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. W ocenie Sądu – wbrew twierdzeniom organu rentowego - nie zachodziła w niniejszej sprawie podstawa do zastosowania art.
k.p.c., zgodnie, z którym w sprawie o świadczenie z ubezpieczeń społecznych, do którego prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, a podstawę do wydania decyzji stanowi orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub orzeczenie komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i odwołanie od decyzji opiera się wyłącznie na zarzutach dotyczących tego orzeczenia, Sąd nie orzeka, co do istoty sprawy na podstawie nowych okoliczności dotyczących stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, które powstały po dniu złożenia odwołania od tej decyzji. W tym przypadku Sąd uchyla decyzję, przekazuje sprawę do rozpoznania organowi rentowemu i umarza postępowanie. W toku niniejszego postępowania organ rentowy podniósł, ze z uwagi na podjęcie przez wnioskodawcę próby samobójczej w dniu 24 października 2017 roku oraz rozpoczęcie leczenia psychiatrycznego pojawiła się w sprawie nowa okoliczność, stanowiąca podstawę do zastosowania art.
Należy jednak zauważyć, że w niniejszej sprawie bezsprzecznie ustalono, że odwołujący jest okresowo częściowo niezdolny do pracy zarobkowej w okresie od 11 września 2017 r. do 10 września 2018 r. z powodu przebytego operacyjnego leczenia kręgosłupa lędźwiowego z nadal utrzymującymi się bólowymi objawami powikłań korzeniowych, a więc choroby, która skutkowała przyznaniem mu w poprzedzającym okresie świadczenia rehabilitacyjnego. W sprawie o stwierdzenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy możliwe jest uchylenie decyzji organu rentowego i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania, tylko wtedy, gdy zmiana w stanie zdrowia wnioskodawcy wpływająca na stwierdzenie jego niezdolności do pracy nastąpiła do chwili zamknięcia rozprawy przed sądem pierwszej instancji. Zatem zastosowanie tego przepisu byłoby ewentualnie dopuszczalne w niniejszej sprawie – jedynie w sytuacji, gdyby nie ustalono z powodu innych schorzeń – częściowej niezdolności do pracy w okresie, za który może być wnioskodawcy przyznane prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy. Jeżeli wnioskodawca spełnia przesłanki do przyznania mu prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy z powodów neurologicznych – brak jest podstaw prawnych do uznania, że zachodzą nowe okoliczności w sprawie, skutkujące zastosowaniem art.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji orzeczenia. ZARZĄDZENIE 1.Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi organu rentowego z pouczeniem o prawie, terminie i sposobie złożenia apelacji. 2.Wypożyczyć pełnomocnikowi ZUS akta rentowe zobowiązując do zwrotu w razie złożenia apelacji. S.B. 02.11.2018r.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.