XVII AmA 114/10 UZASADNIENIE Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Prezes UOKiK, pozwany) po przeprowadzeniu wszczętego na wniosek (...) z/s w W.postępowania antymonopolowego wydał w dniu 2

art. 156 § I pkt 2 k.p.a., poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania oraz wydanie zaskarżonej decyzji na wniosek podmiotu nieuprawnionego, to jest organizacji pracodawców nie będącej "związkiem przedsiębiorców" oraz nie legitymującej się swoim interesem prawnym we wszczęciu postępowania;

1. naruszenie art. 11 ust. 6 rozporządzenia Rady nr 1/2003 w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu, poprzez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji mimo trwającego postępowania przed Komisją Europejską w sprawie opłat interchange stosowanych w ramach systemu (...);
2. naruszenie art. 5 ust. l pkt

art. 9 ustawy o ochronie (…) oraz art. 81 ust. l traktatu TWE w zw. z art. 156 § l pkt 5 k.p.a., poprzez nieprecyzyjne i niejednoznaczne określenie w sentencji decyzji stwierdzonej praktyki uznanej za ograniczającą konkurencję i naruszającą zakazy ustanowione w przepisach prawa, a przez to uniemożliwienie wykonania Decyzji przez strony; 4. naruszenie art. 5 ust. l pkt. l, art. 9 ustawy o ochronie (…) w związku z art. 4 pkt. 4 lit.

1. b)i
2. c)oraz art. 81 ust. 1 TWE, poprzez nieprawidłowe określenie adresata decyzji i skierowanie pkt. I i V decyzji do wskazanych tam banków, w tym powodowego Banku, mimo że zarzucane porozumienie stanowi w istocie akt związku przedsiębiorców w rozumieniu art. 4 pkt. 4 lit.
3. c)ustawy o ochronie (…) , przy czym związek ten charakteryzuje się szczególnymi cechami, które powodują, iż bankom nie można przypisać udziału w antykonkurencyjnym porozumieniu ; 5. naruszenie art. 84 ust. 3 i art. 66 ustawy o ochronie (…) oraz art. 10 k.p.a., poprzez określenie rynku właściwego dopiero bezpośrednio przed wydaniem zaskarżonej decyzji, przez co doszło do istotnego ograniczenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu oraz możliwości ustosunkowania się do wszystkich podnoszonych w postępowaniu zarzutów; 6. naruszenie art. 5 ust. l pkt

art. 9 w zw. z art. 4 pkt 8 ustawy o ochronie (…) oraz art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez nieprecyzyjne i błędne określenie rynku właściwego i uznanie, iż rynkiem tym jest rynek usług acquiringowych związanych z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów z tytułu płatności za nabywane przez konsumentów towary i usługi za pomocą kart płatniczych na terytorium Polski, mimo, iż nie istnieje odrębny rynek usług acquiringowych, a nadto definicja rynku przyjęta przez Prezesa UOKiK nie uwzględnia substytutów; 7. naruszenie art. 5 ust. l pkt l oraz art. 9 ustawy o ochronie (…)jak również art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez skierowanie decyzji do podmiotów, które nie zawarły porozumienia dotyczącego ustalenia cen lub innych warunków sprzedaży usług acquiringowych; 8. naruszenie art. 5 ust. l pkt l w zw. z art. 6 ust.

art. 9 ustawy o ochronie (…) oraz art. 81 ust. l TWE i art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia ograniczają konkurencję na rynku właściwym, mimo że porozumienia te nie wywierają odczuwalnego wpływu na konkurencję, a przynajmniej Prezes UOKiK nie przedstawił w tym zakresie przekonujących dowodów;

1. naruszenie art. 5 ust. l pkt l, art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia ograniczają konkurencję na rynku właściwym, mimo że uczestnicy ww. rynku posiadają dostateczną swobodę w negocjowaniu cen i innych warunków umów, a przynajmniej Prezes UOKiK nie wykazał, iż tego rodzaju swoboda jest wyłączona lub istotnie ograniczona;
2. naruszenie art. 5 ust. l pkt l, art. 9 ustawy o ochronie (…) oraz art. 81 ust. I TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia ograniczają konkurencję na rynku właściwym, mimo że takie ograniczenie w rzeczywistości nie występuje, a rynek ten jest dostatecznie konkurencyjny, rozwija się w sposób stały i systematyczny, wykazując cechy rynku nienasyconego;
3. naruszenie art. 5 ust. l pkt. l, art. 9 ustawy o ochronie (…) oraz art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia ograniczają konkurencję na rynku właściwym, mimo że porozumienia te są niezbędne dla prawidłowego i efektywnego funkcjonowania oraz rozwoju systemów kart płatniczych w Polsce;
4. naruszenie art. 5 ust. l pkt. I, art. 9 ustawy o ochronie (…) oraz art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez uznanie, iż narzucane porozumienia skutkują negatywnym zjawiskiem subsydiowania użytkowników kart przez osoby płacące gotówką oraz mogą prowadzić do ograniczenia innowacyjności w systemach płatniczych, mimo iż zjawisko subsydiowania skrośnego jest zjawiskiem normalnym w gospodarce rynkowej, zaś systemy kartowe przyczyniają się w decydujący sposób do rozwoju gospodarczego, technicznego i społecznego;
5. naruszenie art. 5 ust. l pkt. l, art. 9 ustawy o ochronie (…) oraz art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez ustalenie, iż stawki opłaty interchange w systemach (...) i (...) nie były ustalane w oparciu o obiektywne podstawy, lecz były wyłącznie efektem uzgodnień banków;
6. naruszenie art. 81 ust. l TWE w zw. z art. 2 i art. 3 ust. l rozporządzenia nr 1/2003, poprzez ustalenie, że zarzucane porozumienia mają wpływ na handel między państwami członkowskimi, mimo że wpływ taki albo w ogóle nie zachodzi, albo jest niedostrzegalny, a przynajmniej Prezes UOKiK nie przedstawił żadnego dowodu co do zaistnienia ww. przesłanki;
7. naruszenie art. 11 ust. 2 w zw. z art. 7 ust. l ustawy o ochronie (…) oraz art. 81 ust. 3 w zw. z art. l ust. 2 i art. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez przyjęcie w decyzji, iż zarzucane porozumienia nie spełniają wskazanych w ww. przepisach przesłanek zwolnienia spod zakazów praktyk ograniczających konkurencję mimo, że porozumienia te przyczyniają się do polepszenia produkcji, dystrybucji towarów lub do postępu technicznego lub gospodarczego, zapewniają nabywcom lub użytkownikom odpowiednią część wynikających stąd korzyści oraz nie nakładają na zainteresowanych przedsiębiorców ograniczeń, które nie są niezbędne do osiągnięcia powyższych celów, i nie stwarzają zainteresowanym przedsiębiorcom możliwości wyeliminowania konkurencji na rynku właściwym w zakresie znacznej części określonych towarów, przy czym dowody przedstawione przez Prezesa UOKiK w tej kwestii nie zakwestionowały skutecznie dowodów przedstawionych przez banki (w tym powoda) oraz organizacje (...);
8. naruszenie art. 101 ust. l pkt

2 ustawy o ochronie (…) poprzez nałożenie kary pieniężnej, mimo, iż nie doszło po stronie powodowego Banku do zarzucanego naruszenia przepisów chroniących konkurencję, a przynajmniej w niniejszej sprawie powinno znaleźć zastosowanie wyłączenie z art. 11 ust. 2 w zw. z art. 7 ust. l oraz art. 81 ust. 3 TWE; 17. naruszenie art. 101 ust. l pkt

2, art. 104 i art. 112 ustawy o ochronie (…) poprzez ustalenie wysokości kary pieniężnej z przekroczeniem maksymalnego okresu pięcioletniego liczonego od dnia wejścia w życie ustawy, jako okresu, który może być uwzględniony biorąc pod uwagę zarzucane naruszenie przepisów ustawy z dnia 24 lutego 1990 r. o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów; 18. naruszenie art. 101 ust. l pkt

2 i art. 104 ustawy o ochronie (…) poprzez nałożenie kary pieniężnej, która jest nieproporcjonalna do stwierdzonych naruszeń i nie uwzględnia w dostatecznym stopniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym stwierdzonej przez Prezesa UOKiK nieumyślności w zarzucanych naruszeniach przepisów chroniących konkurencję;

1. naruszenie art. 90 ustawy o ochronie (…) w związku z art. 108 § l k.p.a., poprzez: - nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo że nie wymaga tego ani ochrona konkurencji, ani ważny interes konsumentów oraz rygor ten nie jest rzeczywiście niezbędny dla realizacji celów decyzji, a przynajmniej Prezes UOKiK nie wykazał, że powyższe wymogi zostały w mniejszej sprawie spełnione; - nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo, iż wykonanie decyzji nie jest w stanie zrealizować celów przez nią zakładanych z uwagi na istnienie na rynku wielu banków nieobjętych zakresem podmiotowym decyzji; - nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo że w niniejszej sprawie zachodzi groźba wyrządzenia niepowetowanej szkody oraz groźba nieodwracalnych lub trudno odwracalnych skutków, jakie dla Banku przyniesie wykonanie decyzji przed uzyskaniem przez nią przymiotu prawomocności; - nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo, iż obowiązki w niej wskazane zostały określone w sposób niejednoznaczny i niejasny, uniemożliwiając adresatom ich wykonanie;
2. naruszenie art. 16 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo, iż wykonanie decyzji prowadzi do skutków sprzecznych z decyzją Komisji Europejskiej z 9 sierpnia 2001 r. (...) w sprawie systemu (...);
3. naruszenie art. 11 ust. 6 rozporządzenia nr 1/2003, poprzez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo, iż Prezes UOKiK nie miał kompetencji do prowadzenia postępowania z uwagi na trwające postępowanie przed Komisją Europejską w sprawie opłat interchange stosowanych w ramach systemu (...). - Bank (...) S.A.w W.wniósł : o zmianę decyzji poprzez orzeczenie o umorzeniu postępowania lub o zmianę poprzez niestwierdzenie stosowania zarzucanej praktyki oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Z ostrożności procesowej Powód 3 wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez niestwierdzenie stosowania praktyki wobec uznania, iż wspólne ustalenie opłaty interchange spełnia kryteria wyłączenia spod zakazu porozumień ograniczających konkurencję określone w art. 81 ust.3 TWE oraz w art. 7 ustawy o ochronie(…) . Ponadto powód 3 wniósł o uchylenie lub znaczne obniżenie nałożonej decyzją kary pieniężnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił :
4. Obrazę prawa procesowego - art. 84 ust. l pkt l ustawy o ochronie (…) polegającą na wszczęciu postępowania antymonopolowego na wniosek, pomimo iż wnioskodawca nie miał legitymacji czynnej, ze względu na brak u niego interesu prawnego we wszczęciu postępowania,
5. obrazę prawa materialnego - art. 4 ust. 8 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku , poprzez błędne zdefiniowanie rynku właściwego,
6. obrazę prawa materialnego - art. 81 ust. l TWE oraz art. 5 ust. l pkt l ustawy o ochronie (…) poprzez uznanie, że wielostronne porozumienie dotyczące opłaty interchange spełnia przesłanki uznania go za porozumienie ograniczające konkurencję.
7. obrazę artykułu 3 i artykułu 16 rozporządzenia Rady WE 1/2003 w sprawie stosowania przepisów dotyczących konkurencji określonych w artykule 81 i 82 Traktatu WE, artykułu 10 TWE oraz podstawowych zasad pewności prawa, poprzez sprzeczność z decyzją Komisji Europejskiej z dnia 24 lipca 2002 r. (...) o przyznaniu (...) indywidualnego wyłączenia,
8. obrazę art. 7 k.p.a. w związku z art. 80 ustawy o ochronie (…) w związku z art. 81 ust. TWE oraz art.7 ust. l ustawy o ochronie (…) poprzez brak należytego zbadania i oceny informacji złożonych przez (...) w związku z art. 81 ust. TWE oraz art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie (…) a następnie stwierdzenie, iż (...) i Banki Członkowskie nie udowodniły, iż zwolnienie ma zastosowanie,
9. obrazę prawa procesowego - art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy,
10. obrazę prawa procesowego - art. 233 § l k.p.c. w zw. z art. 81 ustawy o ochronie(…) , polegającą na orzeczeniu w oparciu o materiał dowodowy niekompletny i uniemożliwiający wszechstronne przeanalizowanie sprawy, oraz poprzez dokonanie ustaleń faktycznych niepopartych dowodami,
11. naruszenie zasad proceduralnych w związku z opinią biegłego, polegające na obrazie art. art. 233 § l k.p.c. w związku z art. 81 ustawy o ochronie (…) poprzez : - przekroczenie granic swobodnej oceny dowodu na skutek dokonania ustaleń faktycznych na podstawie opinii biegłego, która nie spełnia wymogów formy pisemnej, - przekroczenie granic swobodnej oceny dowodu na skutek ustaleń faktycznych na podstawie opinii biegłego obciążonej licznymi błędami merytorycznymi, 9 . obrazę art. 107 §

§ 3k.p.a.

w związku z art. 80 ustawy o ochronie (…) polegającą na sprzeczności rozstrzygnięcia z uzasadnieniem decyzji, oraz brakiem jednoznacznego i spójnego wskazania w uzasadnieniu decyzji, jakie zachowanie stron uzasadnia zarzut ograniczenia konkurencji zawarty w pkt. I. l. decyzji, która jest oparta na fakcie, iż nie jest możliwe jednoznaczne wyciągnięcie wniosków z uzasadnienia decyzji : (I) czy Prezes UOKiK podważa faktyczną zgodność z prawem wspólnego ustalenia opłaty interchange, (II) czy też Prezes kwestionuje jedynie samą wysokość opłaty interchange,

1. obrazę art. 286 oraz 227 k.p.c. w związku z art. 81 ustawy o ochronie (…) oraz art. 89 k.p.a, w związku z art. 80 ustawy o ochronie(…) poprzez odmowę przeprowadzenia rozprawy, przesłuchania biegłego w trybie administracyjnym oraz dowodu z uzupełniającej opinii biegłego (przez tego samego lub przez innego biegłego),w wyniku czego decyzja została oparta na błędnych i niekompletnych ustaleniach.
2. obrazę prawa materialnego - art. 101 ust. l pkt

2 i art. 104 ustawy o ochronie (…) poprzez nałożenie na powoda kary pieniężnej w sposób całkowicie dowolny, w oderwaniu od stopnia jego zawinienia oraz stopnia naruszenia interesu publicznoprawnego. - Bank (...) S.A. w W. wniósł o uchylenie pkt I.2 i pkt IV zaskarżonej decyzji lub o zmianę pkt I.2 i pkt IV decyzji poprzez uznanie, że wspólne ustalanie opłaty interchange nie stanowi praktyki ograniczającej konkurencję, określonej w art. 81 ust.1 TWE oraz w art. 5 ustawy o ochronie (…) lub o uznanie, że wspólne ustalanie opłaty interchange spełnia kryteria wyłączenia spod zakazu porozumień ograniczających konkurencję określone w art. 81

§ 3k.p.a.

w związku art. 80 ustawy o ochronie (…) polegające na sprzeczności sentencji decyzji z jej uzasadnieniem, oraz brakiem jednoznacznego i spójnego wskazania w uzasadnieniu decyzji, jakie zachowanie stron uzasadnia zarzut ograniczenia konkurencji zawarty w pkt 1.1 decyzji, które jest oparte na fakcie, iż nie jest możliwe niejednoznaczne wyciągnięcie wniosków z uzasadnienia decyzji: czy Prezes podważa faktyczną zgodność z prawem wspólnego ustalania opłaty interchange, czy też Prezes kwestionuje jedynie samą wysokość opłaty interchange,

1. Naruszenie przepisu art. 65 ust. 4 ustawy o ochronie (…) oraz art. 10 k.p.a. w związku z art. 80 ustawy o ochronie (…) polegające na niewłączeniu do materiału dowodowego raportów oraz analiz, na podstawie których Prezes UOKiK oparł swoje rozstrzygnięcie, co doprowadziło do pozbawienia stron postępowania antymonopolowego możliwości przedstawienia stanowiska odnośnie tych dowodów i wydania decyzji opartej na niepełnych ustaleniach faktycznych,
2. brak precyzyjnego oznaczenia stron postępowania, a w szczególności podmiotów, przeciwko którym wydana została decyzja,
3. brak indywidualnego uzasadnienia decyzji wobec poszczególnych banków, w tym Banku (...) S. A., dotyczącego ustalenia przez Prezesa UOKiK wysokości poszczególnych kar jednostkowych z tytułu naruszenia przepisów o ochronie konkurencji.
4. nieproporcjonalność wysokości orzeczonej decyzją Prezesa UOKiK kary pieniężnej wobec Banku (...) S.A. do przyjętego przez Prezesa Urzędu naruszenia przepisów. (...) Bank (...) S.A. w W. wniósł o uchylenie decyzji pkt I.1, V.9 w całości i w pkt. VI w części w jakiej nadaje rygor wykonalności pkt. I.1 decyzji ewentualnie zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uznanie, że wspólne ustalanie wysokości stawek opłaty interchange pobieranej od transakcji dokonywanych kartami systemu (...) w Polsce nie stanowi praktyki ograniczającej konkurencję określonej w Artykule 81 ust. l Traktatu WE oraz art. 5 ustawy o ochronie (…) , uchylenie jej w pkt. V. 9 decyzji lub o zmianę zaskarżonej decyzji w punkcie 1.1 poprzez uznanie, że praktyka polegająca na uczestniczeniu przez Bank w porozumieniu ograniczającym konkurencję na rynku usług acquiringowych związanych z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów z tytułu płatności za nabywane przez konsumentów towary i usługi za pomocą kart płatniczych na terytorium Polski poprzez wspólne ustalanie wysokości stawek opłaty interchange pobieranej od transakcji dokonywanych kartami systemu (...) w Polsce spełnia kryteria wyłączenia spod zakazu porozumień ograniczających konkurencję, określone w Artykule 81 ust. 3 TWE oraz art. 7 ust. l ustawy o ochronie (…) w zw. z art. 11 ust. 2 tej Ustawy oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Ponadto, powód 8 wniósł o wstrzymanie wykonania Decyzji. Powód zarzucił decyzji :
5. naruszenie art. 81 ust. l TWE oraz art. 5 ustawy o ochronie (…) poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie w sprawie polegające na uznaniu, że spełnione zostały wymienione w tym przepisie przesłanki uznania wielostronnego porozumienia dotyczącego opłaty interchange za ograniczające konkurencję i niezgodne z prawem, poprzez: a. zaniechanie prawidłowego ustalenia i rozpatrzenia modelowego punktu odniesienia (counterfactual); b. przyjęcie, że porozumienie wywiera antykonkurencyjny skutek przy jednoczesnym zaniechaniu oceny jaka sytuacja zaistniałaby na rynku w razie braku porozumienia; c. brak stosownego określenia elementów rynku konkurencyjnego do którego odnosi się decyzja; d. przyjęcie, iż działania strony powodowej polegające na udziale w porozumieniu, w ramach którego ustalona została jednolita stawka opłaty interchange prowadziły do ograniczenia konkurencji;
6. naruszenie art. 4 ust. 8 ustawy o ochronie (…) polegające na błędnej jego wykładni i zastosowaniu w sprawie poprzez błędne zdefiniowanie rynku właściwego polegające na przyjęciu, iż produktowym rynkiem właściwym w sprawie jest rynek usług acquiringowych związanych z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów z tytułu płatności za nabywane przez, konsumentów za pomocą kart płatniczych za towary i usługi, w sytuacji w której rynek ten obejmuje co najmniej wszystkie te sytuacje, w jakich następuje zapłata za pośrednictwem banku w oparciu o dokonywaną przez tenże bank minimalną ocenę zdolności płatniczej jego Klientów.
7. naruszenie art.112 ustawy o ochronie (…) polegające na jego błędnej wykładni i niezastosowaniu w sprawie poprzez uwzględnienie przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej okoliczności naruszenia przepisów ustawy z dnia 24 lutego 1990 roku o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów po upływie okresu 5 lat od wejścia w życie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów.
8. naruszenie art. 101 ust. l ustawy o ochronie (…) w zw. z art. 81 Traktatu WE oraz art. 5 ustawy o ochronie (…) polegające na jego błędnej wykładni i zastosowaniu w sprawie poprzez, pominięcie przy ocenie działań strony powodowej okoliczności indywidualizujących jej sytuację w świetle oceny udziału w porozumieniu, skutkiem których skarżącemu nie można przypisać działania naruszającego zasady konkurencji lub ewentualnie nie uwzględnienie tych okoliczności w wymiarze kary pieniężnej nałożonej na stronę powodową.
9. naruszenie art. 10 Traktatu WE w związku z art. 3 i 16 rozporządzenia nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 roku w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu poprzez naruszenie zasad konwergencji oraz jednolitego stosowania wspólnotowego prawa konkurencji polegające na pominięciu lub wybiórczym zastosowaniu zasad oceny porozumień tego typu, jak będące przedmiotem niniejszego postępowania, utrwalonych w orzecznictwie organów Unii Europejskiej, a w szczególności oceny systemu kart (...) dokonanego w decyzji Komisji WE z dnia 24 lipca 2002 roku.
10. naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 80 ustawy o ochronie (…) poprzez naruszenie zasady praworządności.
11. naruszenie art. 8 k.p.a. w zw. z art. 80 ustawy o ochronie (…) poprzez naruszenie zasady zaufania.
12. naruszenie art. 107§

3 k.p.a. w zw. z art. 80 ustawy o ochronie (…) poprzez wewnętrzną sprzeczność decyzji i jej uzasadnienia oraz jego niekompletność polegającą na braku jednoznacznego określenia, które elementy działalności strony powodowej uzasadniają postawiony zarzut ograniczenia konkurencji.

1. naruszenie art. 10 k.p.a. w zw. z art. 80 ustawy o ochronie (…) oraz art. 65 ust. 4 ustawy o ochronie (…) poprzez naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu polegające na braku możliwości zapoznania się stron ze zgromadzonym materiałem dowodowym.
2. naruszenie art. 233 § l k.p.c. w zw. z art. 81 ustawy o ochronie (…) poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegające na dokonaniu ustaleń będących podstawą rozstrzygnięcia na opinii biegłego obarczonej błędami.
3. naruszenie art. 233 § l k.p.c. w zw. z art. 81 ustawy o ochronie (…) poprzez poczynienie ustaleń faktycznych nie mających jakiegokolwiek poparcia w zebranym materiale dowodowym.
4. naruszenie art. 77 § l k.p.a. w zw. z art. 80 ustawy o ochronie (…) poprzez niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie w sposób wyczerpujący.
5. naruszenie art. 89 k.p.a. w zw. z art. 80 ustawy o ochronie (…) poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy przez organ prowadzący postępowanie, pomimo, iż spełnione zostały do tego ustawowe, obligatoryjne przesłanki.
6. naruszenie art. 66 ustawy o ochronie (…) poprzez oparcie rozstrzygnięcia na zarzutach co do których strony posterowania nie mogły się, wypowiedzieć. (...) Bank S.A. w W. wniósł o zmianę punktu I decyzji ppkt

2 poprzez ustalenie, iż nie stwierdza się stosowania przez (...) Bank praktyk polegających na uczestniczeniu w porozumieniach ograniczających konkurencję i zmianę punktu V ppkt 11 decyzji dotyczącego nałożenia kary pieniężnej poprzez jego uchylenie, a ponadto o zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu według norm przepisanych oraz wstrzymanie wykonania decyzji. Z ostrożności procesowej wniósł także o zmianę decyzji poprzez ustalenie, iż nie stwierdza się stosowania przez (...) Bank wymienionych w decyzji w pkt I ppkt

2 praktyk ograniczających konkurencję, ze względu na spełnienie przez przedmiotowe porozumienia przesłanek, o których mowa w art. 81 ust 3 Traktatu WE oraz art. 7 ust. l ustawy o ochronie(…) , uchylenie kary pieniężnej nałożonej na (...) Bank w punkcie V ppkt 11, uchylenie decyzji w zakresie jej pkt I ppkt

2 oraz pkt V ppkt 11 i pkt VI, odstąpienie od kary pieniężnej, a w razie nie uwzględnienia przedmiotowego wniosku o obniżenie kary pieniężnej i jej wymierzenie w jak najniższej wysokości. Powód 10 zarzucił decyzji :

1. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego niewłaściwą wykładnię i błędne zastosowanie art. 81 ust. l Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską, przepisu art. 5 ust. l pkt 1) ustawy o ochronie(…);
2. naruszenie art. l, art. 4 pkt 8 ustawy o ochronie (…), jak również art. 3 ust. l Rozporządzenia Rady WE Nr 1/139; skutkujące uznaniem w decyzji za ograniczającą konkurencję i naruszającą zakaz, o którym mowa w ww. przepisach, praktykę polegającą na uczestniczeniu, między innymi przez (...)Bank w porozumieniu ograniczającym konkurencję na rynku usług acquiringowych związanych z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów z tytułu płatności za nabywane przez konsumentów towary i usługi za pomocą kart płatniczych na terytorium Polski poprzez wspólne ustalanie wysokości stawek opłaty interchange pobieranej od transakcji dokonywanych kartami systemu (...) Polsce i nakazem zaniechania jej stosowania;
3. istotne naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które mają zastosowanie w postępowaniu antymonopolowym na zasadzie art. 80 ustawy o ochronie(…) , poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz błędy w przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego, co stanowi naruszenie art. 7 k.p.a. ;
4. naruszenie art. 77 §1 k.p.a, łącznie z art. 80 k.p.a., a w konsekwencji naruszenie art. 107 §3 k.p.a.; art. 107 §1 i § 3 k.p.a. w związku art. 80 ustawy o ochronie (…) polegające na sprzeczności sentencji Decyzji z jej uzasadnieniem i wynikającej z powyższego niejednoznaczności, rozstrzygnięcia Decyzji, co skutkuje jej niewykonalnością i narusza art 107 §1 i § 3 k.p.a, w związku art. 80 ustawy o ochronie(…);
5. naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez ograniczenie możliwości czynnego udziału strony w postępowaniu wskutek określenia rynku właściwego, na zbyt późnym etapie postępowania oraz odmowę przeprowadzenia rozprawy celem wyjaśnienia przez biegłego zgłoszonych przez strony wątpliwości do opinii biegłego;
6. naruszenie raz art. 84 ust. l pkt l ustawy o ochronie (…) przez bezpodstawne przyjęcie legitymacji czynnej po stronie wnioskodawcy. (...) Bank S.A.w W.wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w punktach 1.1, V.13 oraz VI, ewentualnie o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uznanie, iż wspólne ustalanie, w ramach zawieranych przez podmioty uczestniczące w systemie MIF, porozumień - poziomu opłaty interchange - nie narusza art. 81 Traktatu Wspólnoty Europejskiej oraz art. 5 ust. l ustawy o ochronie(…) , i nie stanowi praktyki ograniczającej konkurencję, oraz poprzez uchylenie kary nałożonej na skarżącego i rygoru natychmiastowej wykonalności albo o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uznanie, że wspólne ustalanie opłaty interchange w ramach systemu MIF, spełnia kryteria wyłączenia spod zakazu porozumień ograniczających konkurencję, określone w art. 81 ust. 3 TWE oraz art. 7 ust. l ustawy o ochronie(…) , a zatem, działania takie są wyłączone spod zakazu określonego w art. 81 TWE i art. 5 ust. l ustawy o ochronie , oraz poprzez uchylenie kary nałożonej na skarżącego i rygoru natychmiastowej wykonalności. Ponadto powód 11 wniósł o zasądzenie od Prezesa Urzędu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, a także wstrzymanie wykonania decyzji. Powód zarzucił decyzji:
7. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 84 ust. l pkt l ustawy o ochronie , polegające na wszczęciu postępowania antymonopolowego pomimo, iż wnioskodawca nie wykazał własnego interesu prawnego we wszczęciu postępowania;
8. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 278 § 3 k.p.c. w związku z art. 81 ustawy o ochronie (…) poprzez uznanie za opinię biegłego (w rozumieniu art. 278 § 3 k.p.c.) i dowód w sprawie wypowiedzi biegłego nie złożonej w formie ustnej, jak również nie spełniającej wymogów formy pisemnej;
9. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 233 § l k.p.c. w związku z art. 81 ustawy o ochronie(…) poprzez dokonanie ustaleń nie popartych dowodami, w szczególności w oparciu o wypowiedź biegłego nie mającą cech formalnych opinii w rozumieniu art. 278 k.p.c.
10. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 286 k.p.c. i 227 k.p.c. w związku z art. 81 ustawy o ochronie (…) poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z dodatkowej opinii biegłego oraz art. 89 k.p.a. w związku z art. 80 ustawy o ochronie(…) poprzez zaniechanie przeprowadzenia rozprawy z udziałem biegłego, co skutkowało wydaniem decyzji opartej na błędnych i niepełnych ustaleniach faktycznych;
11. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 65 ustęp 4 ustawy o ochronie (…) oraz art. 10 k.p.a. w związku z art. 80 ustawy o ochronie(…), polegające na niezaliczeniu w poczet materiału dowodowego raportów oraz analiz, na których Prezes UOKiK oparł swoje rozstrzygnięcie, a także polegające na niepowiadomieniu strony o niezaliczeniu w poczet materiału dowodowego części raportów oraz analiz, na których Prezes Urzędu oparł swoje rozstrzygnięcie;
12. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7 k.p.a.. w związku z art. 80 ustawy o ochronie (…) w związku z art. 81 ust. 3 Traktatu Wspólnoty Europejskiej oraz art. 7 ust. l ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, polegające na braku należytego zbadania i oceny informacji złożonych przez (...) w związku z art. 81 ust. 3 TWE i art. 7 ust. 1 Ustawy , a następnie stwierdzenie, że (...) i Banki członkowskie nie wywiązały się z obowiązku udowodnienia, iż zwolnienie ma zastosowanie;
13. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 107 §

§ 3k.p.a.

w związku z art. 80 Ustawy polegające na sprzeczności rozstrzygnięcia z uzasadnieniem decyzji, braku jednoznacznego i stanowczego wskazania w uzasadnieniu decyzji, na podstawie jakich okoliczności uznanych za dowiedzione i w oparciu o jakie dowody Prezes Urzędu przyjął, iż wielostronne porozumienie dotyczące opłaty interchange wywołało skutek w postaci wyeliminowania, ograniczenia lub naruszenia w inny sposób konkurencji na rynku właściwym, oraz braku wskazania w uzasadnieniu decyzji na podstawie jakich okoliczności i w oparciu o jakie dowody Prezes Urzędu przyjął, iż wnioskodawca - (...) ((...)) posiada interes prawny w uzyskaniu rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy;

1. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnej analizie i rozumieniu funkcjonowania porozumień Wielostronnych Systemów Opłaty Interchange;
2. naruszenie art. 81 Traktatu Wspólnoty Europejskiej oraz art. 5 ustawy o ochronie (…) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędną interpretację, polegające na stwierdzeniu, że Wielostronne Systemy Opłaty Interchange są niezgodne z prawem, pomimo braku analizy sytuacji dotyczącej konkurencji na rynku polskim w sytuacji braku takiego porozumienia;
3. naruszenie art. 4 pkt. 8 w zw. z art. 5 ust. l pkt l ustawy o ochronie (…) w związku z obwieszczeniem Komisji Europejskiej w sprawie definicji rynku właściwego do celów wspólnotowego prawa konkurencji (97/C 372/03 w w zw. z pkt. 8.2.4

77 k.p.a. oraz art. 286 k.p.c. w związku z art. 81 ustawy o ochronie(…) poprzez uniemożliwienie stronom przesłuchania biegłego w efekcie czego doszło do błędnych ustaleń co do stanu faktycznego,

1. naruszenie prawa materialnego - art. 4 pkt 8 ustawy o ochronie(…) poprzez niewłaściwe zdefiniowanie rynku właściwego,
2. naruszenie prawa materialnego art. 5 ust. l pkt l ustawy o ochronie (…) i art. 81 ust. l Traktatu WE - poprzez ich niewłaściwą wykładnię oraz art. 81 ust. 3 TWE i art. 11 ustawy o ochronie (…) poprzez ich niezastosowanie,
3. naruszenie art. 90 ustawy o ochronie (…) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki nadania punktowi I decyzji Prezesa UOKiK numer (...) rygoru natychmiastowej wykonalności, podczas gdy w rzeczywistości przesłanek takich nie ma.
4. z ostrożności procesowej powód podniósł również zarzut naruszenia art. 101 w związku z art. 104 ustawy o ochronie (…) poprzez nałożenie na (...) Bank S.A. zbyt wysokiej kary pieniężnej. (...) Bank S.A. w W. wniósł o zmianę pkt. I zaskarżonej decyzji i uznanie, że nie stanowi ograniczenia konkurencji i naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 81 ust. l Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz w art. 5 ust. l pkt. l ustawy o ochronie (…) praktyka polegająca na uczestniczeniu przez (...) Bank S.A. z siedzibą w W. w porozumieniu ograniczającym konkurencję na rynku usług acquiringowych związanych z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów z tytułu płatności za nabywane towary i usługi za pomocą kart płatniczych na terytorium Polski poprzez wspólne ustalanie wysokości stawek opłaty interchange pobieranej od transakcji dokonywanych kartami systemu (...) i kartami systemu (...) w Polsce, oraz zmianę w pkt. V ppkt. 16 decyzji i orzeczenie, że nie obciąża się karą skarżącego. Alternatywnie powód wniósł o uchylenie decyzji Prezesa UOKiK w zaskarżonej części. Powód wniósł także o zasądzenie na jego rzecz od Prezesa UOKiK kosztów postępowania według norm przepisanych. Powód zarzucił decyzji :
5. naruszenie przepisów art.3, art. 5, art. 16 i art. 35 rozporządzenia Rady WE nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 roku w sprawie stosowania przepisów dotyczących konkurencji określonych w art. 81 i art. 82 Traktatu WE, art. 10 Traktatu WE oraz podstawowych zasad pewności prawa (art. 8 k.p.a.), poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz nie uwzględnienie Decyzji Komisji Europejskiej o przyznaniu (...) indywidualnego wyłączenia;
6. naruszenie przepisów prawa materialnego -art. 101 ust. l pkt 1i 2 ustawy o ochronie (…) poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, również w zakresie nałożenia niewspółmiernie wysokiej kary do stopnia zawinienia skarżącego i nie uwzględnienie, że czyn miał charakter nieumyślny;
7. naruszenie przepisów art. 81 ust. l Traktatu WE oraz art. 5 ustawy o ochronie (…) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie wskutek, stwierdzenia, że wielostronne porozumienia dotyczące opłaty interchange są niezgodne z prawem, pomimo braku analizy sytuacji konkurencji na rynku polskim oraz nie rozpatrzenie prawidłowego modelowego punktu odniesienia (ang. counterfactual), a nadto błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych do wydania zaskarżonej decyzji, a w szczególności uznanie, że działania (...) Banku wyczerpywały naruszenie przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów;
8. naruszenie przepisów art. 11 k.p.a. i art. 107 §

3 k.p.a. poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu okoliczności uzasadniających decyzję (...), a także sprzeczność decyzji z jej uzasadnieniem; 5. naruszenie przepisu art. 7 k.p.a. poprzez:

1. a)niewyjaśnienie w dostateczny sposób stanu faktycznego sprawy i oparcie się w rozstrzygnięciu na domysłach i spekulacjach;
2. b)nieuwzględnienie słusznego interesu strony oraz interesu społecznego, gdyż organ w ogóle nie rozważał konsekwencji wydanej decyzji i potencjalnych szkód jakie może ponieść strona;
3. c)oparcie się w rozstrzygnięciu na opinii podmiotu nie mającego statusu biegłego czy uprawnionego rzeczoznawcy;
4. d)nie rozstrzygnięcie zarzutów stawianych opinii biegłego przez strony postępowania oraz nie ustosunkowanie się do stanowisk stron zgłoszonych w toku postępowania; 6. naruszenie przepisów art. 8 k.p.a. w zw. z art. 12 k.p.a. w zw. z art. 92 ustawy o ochronie (…) poprzez prowadzenie postępowania przez okres blisko sześciu lat, co z pewnością nie pogłębia zaufania do organu prowadzącego postępowanie oraz nie jest sprawnym prowadzeniem postępowania; 7. naruszenie przepisów art. 9 k.p.a. poprzez niedostateczne informowanie strony o skutkach prowadzonego postępowania oraz powoływanie się w uzasadnieniu postanowienia na okoliczność, że strona jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą w związku z czym nie było konieczności informowania strony o przebiegu postępowania i skutkach określonych zdarzeń czy czynności; 8. naruszenie przepisów art. 13 §

§ 2k.p.a.

poprzez zaniechanie podjęcia jakichkolwiek czynności zmierzających do zawarcia przez strony ugody, która regulowałaby wysokość stawek interchange, co byłoby korzystnym rozwiązaniem dla stron jak i dla klientów oraz rynku kart płatniczych; 9. naruszenie przepisów art. 85 ust. 3 w zw. z art. 84 ust. I ustawy o ochronie (…) poprzez niezastosowanie tych przepisów i nie wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania ze względu na złożenie wniosku przez podmiot nieuprawniony; 10. naruszenie przepisu art. 55 ustawy o ochronie (…) poprzez odmowę przeprowadzenia rozprawy, co uniemożliwiło wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy; 11. naruszenie przepisu art. 6 ust. l pkt. 1 ustawy o ochronie (…)poprzez ich niezastosowanie oraz przepisu art. 4 pkt. 8 ustawy o ochronie(…) poprzez nieprawidłowe ustalenie definicji „rynku właściwego" oraz błąd w ustaleniach faktycznych poprzez błędne przyjęcie definicji „acquirera" i definicji „rynku właściwego" oraz poprzez przyjęcie założenia, że dokonywanie płatności kartami płatniczymi jest osobnym rynkiem od innych form płatności; 12. naruszenie przepisów art. 7 ust. l w zw. z art. 11 ust. 2 ustawy o ochronie (…) poprzez niezastosowanie tych przepisów; 13. naruszenie przepisów art. 233 k.p.c., art. 286 k.p.c., art. 227 k.p.a w zw. z art. 81 ustawy o ochronie (…) poprzez:

1. a)dokonanie ustaleń faktycznych sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym;
2. b)przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów;
3. c)oparcie się na opinii biegłego nie spełniającej wymogów stawianych przepisami k.p.c.;
4. d)nie rozstrzygnięcie zastrzeżeń do opinii biegłego zgłoszonych przez strony w toku postępowania. - (...)S.A. w G.wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji w punkcie I poprzez nie stwierdzenie stosowania przez (...) Bankpraktyki ograniczającej konkurencję oraz uchylenie zaskarżonej decyzji w punkcie V, względnie umorzenie postępowania w sprawie, albo uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Prezesowi UOKIK. Alternatywnie, w przypadku nieuwzględnienia powyższych wniosków, powód wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji w punkcie V poprzez obniżenie kary pieniężnej nałożonej na (...) Bank. Ponadto powód wniósł o zasądzenie od Prezesa Urzędu na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Powód zarzucił decyzji : 1. naruszenie art. 39 k.p.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 9 k.p.a. i art 10 § l k.p.a. w związku z art. 80 ustawy o ochronie(…), które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez nie doręczanie pełnomocnikowi (...) Bank pism procesowych składanych w postępowaniu przez pozostałych jego uczestników, co stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § l pkt 2 k.p.a.; 2. naruszenie art. 77 § l k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 80 ustawy o ochronie(…) , które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności: a. przyjęcie, iż zastosowanie jednolitej stawki opłaty interchange prowadzi do zaburzenia konkurencji między acquirerami, którzy ponoszą straty wykonując działalność gospodarczą na przedmiotowym rynku; b. przyjęcie, iż konsument nie ponosi żadnych kosztów posługiwania się gotówką przy dokonywaniu zakupów; c. przyjęcie, iż przelewy i polecenia zapłaty są środkami płatności całkowicie niesubstytucyjnymi względem kart płatniczych; d. uzasadnienie Decyzji o stwierdzeniu zawarcia porozumienia ograniczającego konkurencję na rynku usług acquiringowych (...) poprzez wskazanie, iż „w praktyce nie jest możliwe wejście na rynek usług acquiringowych nowego, niebankowego podmiotu, działającego niezależnie od banków posiadających licencję na usługi acquiringowe od (...) lub (...), nawet jeśli czynności, które wykonuje, są zasadniczo identyczne z działalnością acquirerów w tym systemie i mógłby je szybko zacząć wykonywać na rzecz akceptantów (...) i (...) bez ponoszenia dodatkowych, znaczących kosztów", gdy tymczasem Prezes UOKiK w pkt IV decyzji stwierdził niestosowanie „praktyki ograniczającej konkurencję, polegającej na koordynacji działań w celu ograniczenia dostępu przedsiębiorców, nie będących członkami ww. porozumień emitentów, do rynku usług acquiringowych związanych z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów z tytułu płatności za nabywane przez konsumentów towary i usługi za pomocą kart płatniczych na terytorium Polski"; e. nieprzytoczenie podstawy prawnej stosowania przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej, zgodnie z art. 4 pkt l ustawy o ochronie (…); f. ogólne i dowolne wskazanie w uzasadnieniu decyzji, iż bliżej nieokreślona „część banków wydaje się mieć wysokie niemal wszystkie koszty", bez przytoczenia dowodów na uzasadnienie tego faktu; g. niewyjaśnienie, czy zawarte porozumienie narusza interes publiczny i czy (...) ma interes prawny uprawniający do wszczęcia postępowania oraz uzasadnienie wydanej(zgodnie z art. 1 ust.1 Ustawy ) w interesie publicznym Decyzji tezą, iż „konsumenci, którymi w przypadku czterostronnego systemu kart płatniczych są również akceptanci", gdy tymczasem akceptantami są jedynie przedsiębiorcy, a więc podmioty znajdujące się poza ustawową definicją konsumenta zawartą w kodeksie cywilnym w art. 221 oraz w art. 4 pkt 11 ustawy o ochronie (…); h. bezpodstawne przyjęcie, iż (...) Bank brała udział w sposób nieprzerwany w porozumieniu (...), gdy tymczasem w materiale z dnia 3 września 2005 roku dostarczonym na wezwanie Prezesa UOKiK z dnia 24 sierpnia 2004 r. znalazła się informacja, iż na dzień 1 maja i 20 sierpnia 2004 roku (...) Bank nie posiadała w obrocie kart (...) i (...); 3. naruszenie art. 233 § l k.p.c. w zw. z art. 81 ustawy o ochronie (…) , polegające na sprzeczności istotnych ustaleń organu z treścią zebranego materiału dowodowego, a w szczególności: a. bezpodstawne przyjęcie , że (...) Bank zawarła porozumienie antykonkurencyjne ze wszystkimi pozostałymi stronami postępowania oraz, że działania (...) Bank nosiły znamiona ustalania cen, a w konsekwencji dowolne ustalenie, że zachowanie (...) Bank miało jakikolwiek wpływ na konkurencję na rynku właściwym wyznaczonym w sprawie; b. niedostateczne uzasadnienie przyjęcia definicji rynku właściwego wskazanego w Ustawie, gdy tymczasem pojęcie „acquirer" jest w praktyce i w doktrynie pojęciem niejednolitym; c. nieprzeprowadzenie pełnej analizy rynków na których rzekomo nie występuje opłata interchange, w szczególności nieuwzględnienie, iż opłata interchange nie występuje jedynie w systemie obsługi kart debetowych; d. nieudowodnienie posiadania przez banki wystawiające karty płatnicze siły rynkowej względem acquirerów oraz posiadania siły rynkowej przez acquirerów względem akceptantów; 4. Naruszenie art. 286, art. 233 oraz art. 227 k.p.c. w związku z art. 81 ustawy o ochronie (…) oraz art. 89 k.p.a. w związku z art. 80 ustawy o ochronie (…) poprzez odmowę przesłuchania biegłego oraz przeprowadzenia dowodu z uzupełniającej opinii biegłego (przez tego samego lub przez innego biegłego), w wyniku czego Decyzja została oparta na błędnych i niekompletnych ustaleniach, a w konsekwencji dokonanie ustaleń faktycznych na podstawie opinii biegłego obciążonej licznymi błędami merytorycznymi. 5. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 80 ustawy o ochronie(…) , które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez wskazanie w uzasadnieniu Decyzji czynników mających wpływ na wymiar kary w stosunku do wszystkich uczestników postępowania jedynie w sposób „zbiorczy", bez uwzględnienia okoliczności indywidualnych dotyczących poszczególnych uczestników, a tym samym uniemożliwiający instancyjną kontrolę, czy zachowana została zasada indywidualizacji; 6. pominięcie w sentencji decyzji wezwania organizacji (...) i (...) do zaprzestania udziału w porozumieniu, jak i brak uzasadnienia takiego zaniechania ze strony Prezesa UOKiK, jak również nieobjęcie zarzutem zawarcia porozumienia na rynku usług acquiringowych wszystkich uczestników tego rynku; 7. naruszenie art. 17. Art. 101 ust. l pkt l ustawy o ochronie (…) w związku z art. 6 k.p.a. i art. 8 k.p.a. poprzez nałożenie na (...) Bank rażąco wygórowanej kary pieniężnej z naruszeniem zasady równości i proporcjonalności. 8.naruszenie art. 5 ust. l pkt l w związku z art. 4 pkt 8 ustawy o ochronie (…) poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, skutkujące uznaniem, że rynkiem właściwym w niniejszej sprawie jest rynek usług acquiringowych związanych z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów z tytułu płatności za nabywane przez konsumentów towary i usługi za pomocą kart płatniczych na terytorium Polski i że działanie (...) Bank miało na celu lub skutkowało zniekształceniem konkurencji na rynku właściwym; 9. niewykonalność decyzji z uwagi na fakt, iż jest ona skierowana do części banków biorących udział w porozumieniach wskazanych w pkt l, a nie do organizacji (...) i (...), co powoduje, iż istnieją banki,względem których ta Decyzja mimo ich obecnego uczestnictwa w porozumieniu (porozumieniach) nie będzie skuteczna, a jej wykonanie skutkowałoby praktycznym paraliżem systemu (konieczność bilateralnych uzgodnień acquirerów z bankami emitentami), co więcej skutkować by mogło postawieniem każdemu z banków zarzutu stosowania w podobnych umowach z acquirerami uciążliwych lub niejednolitych warunków umów; 10. naruszenie art. 85a ustawy o ochronie (…) w związku z art. 3, art. 11 i art. 16 rozporządzenia Nr 1/2003 w sprawie stosowania przepisów dotyczących konkurencji określonych w artykule 81 i 82 Traktatu ustanawiającego Wspólnoty Europejskie, art. 10 TWE oraz podstawowych zasad pewności prawa, poprzez niezastosowanie Decyzji Komisji Europejskiej o przyznaniu (...) indywidualnego wyłączenia oraz nieuwzględnienie toczącego się przed Komisją Europejską postępowania w sprawie opłaty interchange względem (...). - Bank (...) S.A. w W. wniósł o uchylenie pkt I, V.19 i VI, alternatywnie zmianę decyzji poprzez uznanie, że wspólne ustalanie opłaty interchange nie stanowi praktyki ograniczającej konkurencję, określonej w art. 81 ust. l Traktatu WE oraz art. 5 ust. 1. pkt l ustawy o ochronie(…) albo uznanie, iż wspólne ustalanie opłaty interchange spełnia przesłanki wyłączenia spod zakazu porozumień ograniczających konkurencję określonych w art. 81

6 oraz art. 90 ustawy o ochronie (…) poprzez błędne pouczenie co do środka zaskarżenia od rygoru natychmiastowej wykonalności,

1. naruszenie art. 233 k.p.c. oraz art. 81 ustawy o ochronie(…) poprzez dokonanie ustaleń faktycznych nie popartych materiałem dowodowym,
2. naruszenie art. 233 § l k.p.c. w związku z art. 81 ustawy o ochronie (…) oraz art. 46 tej ustawy poprzez uznanie za dowód dokumentu nie spełniającego wymogów formy pisemnej oraz przesłanek art. 46 dla uznania dokumentu za dowód,
3. naruszenie art. 286 k.p.c. oraz art. 227 k.p.c. w związku z art. 81 ustawy o ochronie (…) oraz art. 89 k.p.a. w związku z art. 80 ustawy o ochronie (…) wobec odmowy organu przesłuchania biegłego oraz sporządzenia przez tego samego biegłego lub innego biegłego opinii uzupełniającej,
4. naruszenie art. 233 § l k.p.c. w związku z art. 81 ustawy o ochronie (…) przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodu poprzez dokonanie ustaleń w oparciu o dokument (opinia biegłego) obarczony błędami merytorycznymi,
5. naruszenie art. 65 ust. 4 ustawy o ochronie (…) oraz art. 10 k.p.a. w związku z art. 80 ustawy o konkurencji i konsumentów polegające na nie włączeniu do materiału go analiz i raportów, na podstawie których została podjęta decyzja,
6. naruszenie art. 7 k.p.a. w związku z art. 80 ustawy o ochronie (…) oraz w związku z art. 81 ust. 3 Traktatu oraz art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie (…) poprzez brak należytego zbadania i oceny stanowiska stron złożonych organowi na okoliczność zaistnienia przesłanek art. 81 ust. 3 Traktatu i art. 7 ust. l ustawy o ochronie(…),
7. naruszenie art. 84 ust. l pkt l ustawy o ochronie (…) wobec wszczęcia postępowania na wniosek podmiotu nie mającego czynnej legitymacji a co najmniej wszczęcia postępowania w sytuacji nie wykazania przez wnioskodawcę interesu prawnego,
8. naruszenie art. 90 ustawy o ochronie (…) w związku z art. 130 k.p.a. przez nadanie decyzji w punkcie l rygoru natychmiastowej wykonalności bez wskazania niezbędności niezwłocznego wdrożenia decyzji w życie, (...) Bank (...) S.A.w W.wniósł o zmianę pkt II zaskarżonej decyzji i uznanie, że nie stanowi ograniczenia konkurencji i naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 5 ust. l pkt. l ustawy o ochronie(…) , praktyka polegająca na uczestniczeniu przez powoda w porozumieniu związanym z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów z tytułu płatności za nabywane towary i usługi za pomocą kart płatniczych na terytorium Polski poprzez wspólne ustalanie wysokości stawek opłaty interchange pobieranej od transakcji dokonywanych kartami systemu (...), a także zmianę zaskarżonej decyzji w pkt. V ppkt. 20 i orzeczenie, że nie obciąża się karą skarżącego. Alternetywnie powód 20 wniósł o uchylenie Decyzji w zaskarżonej części . Ponadto powód 20 wniósł o zasądzenie od Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Powód zarzucił decyzji:
9. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 3 i art. 5 w zw. z art. 35 rozporządzenia Rady WE Nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie,
10. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 101 ust. l pkt

2 ustawy o ochronie (…) poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, również w zakresie nałożenia niewspółmiernie wysokiej kary do stopnia zawinienia skarżącego i nie uwzględnienie, że czyn miał charakter nieumyślny;

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 5 ust. 1 pkt. 1 ustawy o ochronie (…) poprzez niewłaściwe ich zastosowanie oraz nie rozpatrzenie prawidłowego modelowego punktu odniesienia (ang. counterfactual) na nadto błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych do wydania zaskarżonej decyzji, a w szczególności uznanie, że działania (...) wyczerpywały naruszenie przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów;
2. naruszenie przepisu prawa materialno-procesowego, a mianowicie art. 93 ustawy o ochronie (…) poprzez wszczęcie postępowania po upływie roku od zaniechania stosowania praktyk ograniczających konkurencję,
3. naruszenie przepisów art. 11 k.p.a. i art. 107 §

3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu okoliczności uzasadniających decyzję (...), a odwołanie się do ogólnikowych stwierdzeń i spekulacji oraz poprzez niewskazanie stron postępowania w decyzji;

1. naruszenie przepisu art. 7 k.p.a. poprzez: a. niewyjaśnienie w dostateczny sposób stanu faktycznego sprawy i oparcie się w rozstrzygnięciu na domysłach i spekulacjach; b. nieuwzględnienie słusznego interesu strony oraz interesu społecznego, gdyż organ w ogóle nie rozważał konsekwencji wydanej decyzji i potencjalnych szkód jakie może ponieść strona; c. oparcie się w rozstrzygnięciu na opinii podmiotu nie mającego statusu biegłego czy uprawnionego rzeczoznawcy; d. nie rozstrzygnięcie zarzutów stawianych opinii biegłego przez strony postępowania oraz nie ustosunkowanie się do stanowisk stron zgłoszonych w toku postępowania;
2. naruszenie przepisów art. 8 k.p.a. w zw. z art. 12 k.p.a. w zw. z art. 92 ustawy o ochronie (…) poprzez prowadzenie postępowania przez okres blisko sześciu lat, co z pewnością nie pogłębia zaufania do organu prowadzącego postępowanie oraz nie jest sprawnym prowadzeniem postępowania;
3. naruszenie przepisów art. 9 k.p.a. poprzez niedostateczne informowanie strony o skutkach prowadzonego postępowania oraz powoływanie się w uzasadnieniu postanowienia na okoliczność, że strona jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą w związku z czym nie było konieczności informowania strony o przebiegu postępowania i skutkach określonych zdarzeń czy czynności;
4. naruszenie przepisów art. 13 §

§2k.p.a.

poprzez zaniechanie podjęcia jakichkolwiek czynności zmierzających do zawarcia przez strony ugody, która regulowałaby wysokość stawek interchange, co byłoby korzystnym rozwiązaniem dla stron jak i dla klientów oraz rynku kart płatniczych;

1. naruszenie przepisów art. 85 ust. 3 w zw. z art. 84 ust. l ustawy o ochronie (…) poprzez niezastosowanie tych przepisów i nie wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania ze względu na złożenie wniosku przez podmiot nieuprawniony;
2. naruszenie przepisów art. 55 ustawy o ochronie (…) poprzez odmowę przeprowadzenia rozprawy, co uniemożliwiło wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy;
3. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 6 ust. l pkt. 1 ustawy o ochronie (…) poprzez ich niezastosowanie oraz przepisu art. 4 pkt. 8 tej Ustawy poprzez nieprawidłowe ustalenie definicji „rynku właściwego" oraz błąd w ustaleniach faktycznych poprzez błędne przyjęcie definicji „acquirera" i definicji „rynku właściwego" oraz poprzez przyjęcie założenia, że dokonywanie płatności kartami płatniczymi jest osobnym rynkiem od innych form płatności;
4. naruszenie przepisu art. 7 ust. l w zw. z art. 11 ust. 2 ustawy o ochronie (…) poprzez niezastosowanie tego przepisu;
5. naruszenie przepisów art. 233 k.p.c., art. 286 Lp.c., art. 227 k.p.c. w zw. Z art. 81 ustawy o ochronie (…) poprzez: a. dokonanie ustaleń faktycznych sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym; b. przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów; c. oparcie się na opinii biegłego nie spełniającej wymogów stawianych przepisami k.p.c.; d. nie rozstrzygnięcie zastrzeżeń do opinii biegłego zgłoszonych przez strony w toku postępowania. - (...) S.p.r.l. w W., Belgia wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji w pkt I, ppkt 2 poprzez niestwierdzenie stosowania przez banki licencjobiorców systemu (...) zarzucanych praktyk ograniczających konkurencję oraz zmianę decyzji w pkt V poprzez uchylenie kar pieniężnych nałożonych zaskarżoną Decyzją na banki licencjobiorców systemu (...), względnie o uchylenie zaskarżonej Decyzji w pkt I ppkt 2 oraz pkt V albo zmianę zaskarżonej Decyzji w pkt V poprzez uchylenie, względnie obniżenie kar pieniężnych w odniesieniu do banków licencjobiorców systemu (...), Ponadto powód 21 wniósł o zasądzenie na jego rzecz od Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kosztów procesu według norm przepisanych. Powód zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego niewłaściwą wykładnię i błędne zastosowanie, a mianowicie art. 3 i art. 5 w zw. z art. 35 rozporządzenia Rady WE Nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie. Pozwany Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wniósł o oddalenie odwołań i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Powodowe banki oraz (...)poparły wzajemnie wniesione odwołania . Zainteresowani: 1.(...) wniosła o oddalenie wszystkich odwołań , natomiast
6. Związek (...),
7. (...)z/s w W.(USA)
8. (...)z/s w L.(Wielka Brytania) poparły odwołania banków i odwołanie wniesione przez (...)z/s w W.(Belgia). Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił następujący stan faktyczny : Powodowe banki (emitenci) w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wydają swoim klientom, posiadającym w tych bankach rachunki lub konta, karty płatnicze, karty kredytowe i debetowe systemu (...) i/lub (...). Użytkownicy kart płatniczych (konsumenci) mogą przy ich użyciu dokonywać płatności za towary lub usługi nabywane od sprzedawców lub wytwórców zwanych akceptantami. Za usługę rozliczenia transakcji dokonanej z użyciem karty płatniczej systemu (...) lub (...) pobierana jest każdorazowo opłata zwana domestic interchange fee, która stanowi prowizję emitenta karty. W dniu 16 lutego 1993 r. Bank (...) S.A.z siedzibą w L., Bank (...) S.A.z siedzibą w G., Bank (...) S.A.z siedzibą w W., Bank (...) S.A.z siedzibą w W., Bank (...) S.A.z siedzibą w K., Bank (...) S.A.z siedzibą w K., Bank (...) S.A.z siedzibą we W., (...) Bank S.A.z siedzibą w W., (...) Bank (...) S.A.z siedzibą w S., (...)z siedzibą w W., (...) Bank (...) S.A.z siedzibą w (...) Bank (...) S.A.z siedzibą w P.zawarły umowę o utworzeniu Forum (...) ( k 1503-1512 akt adm.). W umowie ustalono, że do zadań powołanego Forum należy „ustalanie zasad współpracy między bankami - członkami i nie członkami Forum (...) w zakresie funkcjonowania i obsługi kart (...)" ( §3 pkt 4 umowy), jak również „określanie kierunków rozwoju i promocji kart (...)w Polsce oraz podejmowanie wspólnych działań w tym zakresie" (§3 pkt 5 umowy). W tym samym dniu, Forum (...) podjęło uchwałę (...), która weszła w życie z dniem 10 września 1993 r.( k- 1513 i 1514 akt adm.) oraz uchwałę nr 2, obowiązującą od dnia 10 grudnia 1993 r. (k- 1515 -1517 akt adm.). Uchwała (...) stanowiła, że „Centra Rozliczające ustają wspólnie stawki opłat i prowizji związanych z przeprowadzaniem transakcji w Polsce przy użyciu kart (...)oraz stawki za usługi świadczone na rzecz banków- członków Forum (...). Stawki opłat i prowizji, o których mowa obowiązują po zaakceptowaniu ich przez Forum.", W uchwale nr (...) ustalono między innymi, jednolitą krajową stawkę prowizji krajowej za obsługę kart (domestic interchange fee) w wysokości [tajemnica przedsiębiorstwa] ceny transakcyjnej" (§4pktl). Wysokość stawek opłat i prowizji w kolejnych latach ulegała zmianom. Dnia l czerwca 1996 r. wprowadzona została, ustalona na posiedzeniu Forum (...)w dniach 16-17 maja 1996 r., stawka opłaty interchange dla transakcji elektronicznych w wysokości [tajemnica przedsiębiorstwa] (k- 1526 akt adm.) zmniejszona następnie uchwałą uczestników Forum (...) (...)z dnia 4 czerwca 1998 r. do poziomu [tajemnica przedsiębiorstwa] (k- 1521). W1999r. Forum (...) (...)rozważała obniżenie opłaty interchange dla wybranych grup akceptantów (supermarketów i stacji benzynowych) ze względu na masowość trasakcji dokonywanych w tych miejscach z użyciem kart płatniczych. W dniu 9 listopada 2000 r. powołano Organizację (...), która zastąpiła Forum (...) (...)(k-3464-3493 akt adm.). W paragrafie 5 pkt I umowy pomiędzy (...) (...)a bankami członkowskimi (...), powołującej wspomnianą organizację ustalono, iż do jej zadań należy ustanawianie krajowych stawek interchange. Prawo do głosu w kwestii wysokości opłaty interchange przysługiwało wyłącznie bankom. Organizacjom, które nie są bankami, prawa do decydowania o wysokości opłaty interchange w systemie (...)nie przyznano. Głównym organem decyzyjnym Organizacji (...) Komitet Decyzyjny (...) (...), powoływany spośród banków członkowskich (...) (...)w oparciu o wspomniane wyżej kryteria. W dniu 23 października 2003 r. Komitet Decyzyjny, uchwałą nr (...) zatwierdził stawki opłaty interchange na poziomie [tajemnica przedsiębiorstwa] dla transakcji krajowych z użyciem kart elektronicznych i [tajemnica przedsiębiorstwa] dla transakcji z wykorzystaniem pozostałych kart jako obowiązujące od dnia l maja 2004 r. dla krajowych transakcji w Polsce (k: 13366 - 13372). W maju 2004 r., stosowane przez wszystkie ww. banki stawki opłaty interchange dla kart (...) zostały określone na poziomie: [tajemnica przedsiębiorstwa] i [tajemnica przedsiębiorstwa] - stawka standardowa. Wprowadzono również stawkę dla linii lotniczych w wysokości[tajemnica przedsiębiorstwa]. W następstwie przeprowadzenia analiz kosztowych stawki opłat intercharge dla transakcji kartami (...) zostały zmienione od 21 stycznia 2006 roku. Obniżona została stawka standardowa [tajemnica przedsiębiorstwa] i stawka dla transakcji elektronicznych. Wprowadzono również stawkę dla handlu elektronicznego w wysokości [tajemnica przedsiębiorstwa] i dla transakcji kartami chipowymi od [tajemnica przedsiębiorstwa] do [tajemnica przedsiębiorstwa]. W dniu 17 listopada 1994 r., banki: (...) Bank (...) S.A., Bank (...) S.A., Bank (...) S.A., (...)i (...) Bank (...) S.A.utworzyły (...) (...) (k . 3663- 3666 akt adm.) zwane również (...). Jednym z głównych zadań statutowych tego Forum było „określanie zasad dotyczących funkcjonowania systemu płatniczego w Polsce opartego na (...)w zakresie transakcji krajowych". Na pierwszym posiedzeniu Forum (...)uchwalono jednolitą stawkę opłaty interchange w wysokości [tajemnica przedsiębiorstwa] wartości transakcji. Przy jej ustalaniu kierowano się wysokością stawki obowiązującej w systemie (...). Na spotkaniu (...) (...) w dniu 11 czerwca 1997 r. wysokość stawek opłaty interchange została zmieniona. Ustalono następujące nowe wysokości stawek opłat: - dla transakcji kartą debetową (...) w terminalu (...), potwierdzana podpisem [tajemnica przedsiębiorstwa], - dla transakcji kartą debetową (...) w terminalu (...), potwierdzana kodem PIN [tajemnica przedsiębiorstwa], - dla transakcji kartą kredytową (...) bez użycia terminalu (...) [tajemnica przedsiębiorstwa], - dla transakcji kartą kredytową (...) w terminalu (...)[ tajemnica przedsiębiorstwa]. Następna zmiana wysokości stawek opłaty interchange została uzgodniona przez banki na spotkaniu w dniu 26 lipca 2000 r. Stawki opłaty interchange dla transakcji kartami kredytowymi w oparciu o podpis wzrosły z [tajemnica przedsiębiorstwa] do [tajemnica przedsiębiorstwa] natomiast stawki opłaty interchange dla transakcji kartami kredytowymi w oparciu o PIN wzrosły z [tajemnica przedsiębiorstwa] do[tajemnica przedsiębiorstwa]. Powyższe stawki obowiązywały do dnia l czerwca 2004 r. kiedy wprowadzono stawki: - dla kart debetowych [tajemnica przedsiębiorstwa] wartości transakcji autoryzowanych w oparciu o PIN i [tajemnica przedsiębiorstwa] - w oparciu o podpis. - dla kart z odroczoną płatnością/kredytowych [tajemnica przedsiębiorstwa] wartości transakcji autoryzowanych w oparciu o PIN i [tajemnica przedsiębiorstwa] - dla kart (...) [tajemnica przedsiębiorstwa] Kolejna zmiana wysokości stawek opłaty interchange w systemu (...) nastąpiła od l stycznia 2006 r. po przeprowadzeniu analizy kosztowej. Wprowadzono nowe stawki opłat dla kart debetowych i kredytowych. W Polsce działają trzy odrębne systemy rozliczania transakcji dokonanych przez posiadaczy kart na rynku krajowym, zrealizowanych z zastosowaniem kart płatniczych ,wydanych przez polskie banki. Są to: (...) należący do (...) S.A (...) , (...) ((...)), prowadzony przez (...)oraz (...) System ((...)), którego właścicielem jest (...) (...). Systemy organizacji (...) transakcje dokonane kartami płatniczymi własnych organizacji. (...) rozlicza transakcje zrealizowane wszystkimi rodzajami kart płatniczych, które zostały wydane przez polskie banki. Wszystkie trzy krajowe systemy działają na zasadzie kompensaty należności i zobowiązań uczestników i korzystają pomocy tego samego pośrednika rozliczeniowego – jednego z banków komercyjnych. Pośrednik rozlicza otrzymane z poszczególnych systemów kwoty netto za pośrednictwem (...)S.A. System rozliczeń kart płatniczych w Polsce charakteryzuje się zaangażowaniem dwóch pośredników rozliczeniowych przed dokonaniem finalnego rozrachunku w systemie (...)w Centrali NBP. Schemat rozliczeń poszczególnych systemach jest bardzo podobny. Różni się jedynie terminami przesyłania wyników kompensaty do banku rozliczeniowego i w efekcie tego różnymi terminami dokonywania przez bank rozliczeniowy identycznych rodzajów operacji w (...) . (...) ((...)) jako jedyny spełnia przesłanki systemu rozliczeniowego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001r.o ostateczności rozrachunku w systemach płatności i systemach rozrachunku papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad tymi systemami (tj. Dz. U. z 2013r.poz. 246). (...) podlega nadzorowi sprawowanemu przez Prezesa NBP na podstawie przepisów powołanej wyżej ustawy. Pozostałe dwa systemy, jako nie podlegające prawu polskiemu, nie mieszczą się w ustawowej definicji systemu rozliczeniowego i w związku z tym nie są objęte nadzorem Prezesa NBP. Transakcje dokonane z zastosowaniem kart płatniczych systemów (...) i (...) rozliczane są w tzw. systemie czterostronnym w następujących etapach:
9. Posiadacz karty realizuje płatność w punkcie handlowo-usługowym ( u akceptanta). Jeżeli kwota transakcji przekracza limit (z ang. floor limit) przyznany danemu punktowi handlowemu przez agenta rozliczeniowego, (którym w systemach (...) i (...) jest acqueirer lub inny podmiot działający na jego zlecenie), konieczny jest proces autoryzacji. Podczas autoryzacji bank - wydawca karty (emitent)- wyraża posiadaczowi karty zgodę na bezgotówkowe dokonanie płatności. Limity trasakcyjne dla akceptantów są uzależnione od punktu handlowego akceptującego płatność, rodzaju karty oraz organizacji płatniczej, która wydała kartę. Limity ustalane są przez agentów rozliczeniowych, z którymi akceptanci mają podpisane umowy o współpracy. (...) jako operator (...) , pełni również funkcję acquirera. Operacje rozpoznania karty, sprawdzenia kwoty limitu transakcji dla konkretnego akceptanta oraz limitu ustalonego przez bank dla danej karty przeprowadzane są poprzez terminal zainstalowany u akceptanta. Jeżeli kwota transakcji nie przekracza limitu transakcyjnego danego akceptanta, terminal realizuje trasakcję automatycznie , bez połączenia z agentem rozliczeniowym, sprawdzając jedynie czy karta nie została wycofana z obiegu. W przypadku, gdy kwota transakcji przekracza ustalony dla akceptanta limit, terminal automatycznie łączy się z agentem, który inicjuje proces autoryzacji. Jeśli akceptant nie jest wyposażony w odpowiedni terminal, autoryzacja jest wykonywana telefonicznie przez sprzedawcę. Po autoryzacji następuje sfinalizowanie transakcji i wydanie towaru lub zrealizowanie usługi na rzecz posiadacza karty.
10. Akceptant- sprzedawca przesyła informacje o dokonanych transakcjach i zapytanie o autoryzację do agenta rozliczeniowego, z którym podpisał umowę . 3.Jeżeli istnieje taka potrzeba, agent przesyła zapytanie o autoryzację do banku- emitenta karty. 4.Bank – emitent przesyła agentowi odpowiedź zwrotną . 5.Jeżeli bank wyraził zgodę na przeprowadzenie transakcji, agent przesyła odpowiedź autoryzacyjną do akceptanta i transakcja jest finalizowana- posiadacz karty otrzymuje towar lub usługę . 5a. Akceptant przesyła do agenta rozliczeniowego informacje o dokonanych transakcjach. 5b. Do godziny 6.00 agent rozliczeniowy przesyła dane dotyczące transakcji do systemu (...). 6.W godzinach 6.00-11.00 w (...) odbywa się sesja rozliczeniowa. O godzinie 11.00 raporty i pliki z przetworzonymi transakcjami są udostępniane na serwerze dla uczestników (...). (...) przekazuje także do banku rozliczeniowego raport rozliczeń netto, zawierający informacje o kwotach netto dla poszczególnych uczestników (...). 7.W tym samym dniu bank rozliczeniowy przekazuje za pośrednictwem (...) S.A. noty obciążeniowe w systemie (...) (uznawany jest bank rozliczeniowy), a następnie w systemie (...)dokonywane są uznania banków z pozycją kredytową netto. 8.Finalny rozrachunek transakcji dostarczonych przez bank rozliczeniowy następuje na sesjach rozrachunkowych (...) S.A.w systemie (...)w Centrali NBP w wyniku czego następuje przesłanie zbioru z transakcjami, na podstawie którego emitent- bank , który wydał kartę obciąża rachunek klienta-posiadacza.
11. Agent rozliczeniowy przekazuje środki na rzecz akceptanta., na wskazany przez niego w umowie rachunek bankowy. Faktyczna data uznania rachunku akceptanta uzależniona jest od umowy między akceptantem i agentem rozliczeniowym, a więc może nastąpić również przed dokonaniem rozliczenia w systemie (...). Uznanie rachunku akceptanta nie jest jednak równe kwocie transakcji, na którą konsument dokonał zakupu u akceptanta. Kwota ta jest pomniejszana o prowizję pobraną przez acquirera. Pobierana przez acquirera kwota zawiera w sobie rzeczywiste wynagrodzenie acquirera oraz opłatę interchange, która jest wynagrodzeniem banku emitenta karty od każdej transakcji dokonanej u akceptanta z zastosowaniem karty wydanej przez ten bank . Wysokość prowizji pobieranej przez acquirera musi więc być wyższa od wartości opłaty interchange. W przeciwnym razie acquirer, po odprowadzeniu opłaty należnej bankowi emitentowi nie uzyskałby żadnego wynagrodzenia za swoje usługi. Kwota prowizji ustalana jest w drodze negocjacji pomiędzy acquirerem i akceptantem. Natomiast wysokość opłaty interchange ustalana jest przez banki , które emitują karty płatnicze. Z oświadczeń złożonych w postępowaniu administracyjnym przez uczestników postępowania wynika ponadto, że we wspólnym ustalaniu krajowych stawek opłaty interchange i związanym z tym stosowaniu zarzucanych praktyk ograniczających konkurencję : - (...) Bank (...) uczestniczy w systemie (...) od 1993 r., a w systemie (...) od 1995 r., - Bank (...) S.A.w W.uczestniczy w systemie (...) w systemie (...)1993 r. , - Bank (...) S. A. w K. uczestniczy w systemie (...) od 1993 r. ,a w systemie (...) od 1994 r., - Bank (...) S.A. we W. oraz (...) Bank (...) S.A. w K. uczestniczą w systemie (...) od 1993 r., a w systemie (...) od 1997 r. , - (...) Bank S.A. w W. uczestniczy w systemie (...) od 1993 r., a w systemie (...) od 1996r., - Bank (...) S.A. w W. uczestniczy w systemie (...) od 1993 r., a w systemie (...) od 1995r., - Bank (...) S.A. w W. uczestniczy w systemie (...) od 1998 r., a w systemie (...) od 1994r., - Bank (...) S. A. w W. uczestniczy w systemie (...) od 1997 r., a w systemie (...) od 1996r., - (...) Bank S. A.w W.i (...)S.A. w G.przystąpiły do systemu (...) systemu (...) 1999 roku, - (...) Bank S.A. z siedzibą we W., - (...) Bank (...) S.A.w G.oraz (...) Bank S.A.w W.uczestniczą w systemach (...) od roku 2000, - Bank (...) S.A.w W.(poprzednio występujący pod firmą Bank (...) S.A. w W.) uczestniczy wyłącznie w systemie (...) roku1999, - Bank (...) S.A. w W. przystąpił do systemu (...) w roku 1999, (...) Bank (...) S. A.w W., (...) Bank (...) S.A.w W.oraz Bank (...) S.A.w B.uczestniczą jedynie w systemie (...) od roku 1996 , 1998 i 2000, (...) Bank (...) S.A.w W.( poprzednio (...) Bank (...) S.A., a następnie (...) Bank S.A.) uczestniczył w systemie (...) marca 1999r. do 30 listopada 2001 r. Wymienione wyżej Banki we wskazanych okresach były emitentami kart płatniczych w systemie (...) i/ lub (...). Wnioskiem złożonym w dniu 17 stycznia 2001r. uzupełnionym pismem z dnia 1 marca 2001r.(...) ((...)) wystąpiła do Prezesa UOKiK o wszczęcie postępowania w sprawie stosowania przez (...) (...)w W., (...) S.A.w W., (...) (...)w W., (...) (...)w W., (...) przy Związku (...) 25 wymienionych we wniosku banków praktyk ograniczających konkurencję na rynku kart płatniczych ogólnego przeznaczenia. We wniosku wskazano działania wymienionych w nim podmiotów, które w ocenie (...)stanowiły praktyki naruszające konkurencję. Prezes UOKiK wydał w dniu 23 kwietnia 2001r. postanowienie o wszczęciu postępowania przeciw wymienionym we wniosku (...)podmiotom pod zarzutem stosowania praktyk ograniczających konkurencję, polegających na zawarciu porozumień ograniczających konkurencję na rynku kart płatniczych ogólnego przeznaczenia na terytorium Polski poprzez: - zawarcie porozumień cenowych wspólne ustalanie wysokości opłaty interchange pobieranej od transakcji dokonywanych kartami płatniczymi systemów (...) w Polsce, - koordynację działań w celu ograniczenia dostępu do rynku przedsiębiorców nie należących do ww. stowarzyszeń emitentów, co mogło stanowić naruszenie przepisów art.5 ust. 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie konkurencji i konsumentów, - ustalanie w ramach ww. stowarzyszeń emitentów zasad i warunków zawieranych umów, co morze stanowić naruszenie art. 5 ust. 1 ustawy o ochronie (…). W odpowiedziach na zawiadomienie o wszczęciu postępowania Związek (...)oraz (...)pismami dni 7 i 11 maja 2001r. ( k. ……akt adm.) wniosły o umorzenie postępowania z uwagi na brak legitymacji czynnej (...)do wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania antymonopolowego, podnosząc, że związek pracodawców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 maja 1991r. o organizacjach pracodawców ( Dz. U. nr 55, poz. 235 ze zm.) nie może być traktowany jako przedsiębiorca lub związek przedsiębiorców uprawniony na podstawie art. 84 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie (…) do wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania. Prezes UOKiK stanął na stanowisku, że (...)jest związkiem pracodawców i zarazem związkiem przedsiębiorców w rozumieniu art. 4 pkt 1i 2 Ustawy, zrzeszając spółki z o.o. prowadzące działalność gospodarczą i wobec tego zarzuty o braku legitymacji (...)do wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania antymonopolowego są bezzasadne (pisma pozwanego z dnia 28 i 29 maja oraz 8 czerwca 2001r.- k. ….akt adm.). Odnośnie przedstawionych w postanowieniu zarzutów strony wskazały, że istnienie opłaty interchange w czterostronnych systemach płatniczych jest konieczne dla zapewnienia prawidłowości funkcjonowania systemu oraz efektywności ustalania wielkości stawek opłaty iterchange w drodze wielostronnych porozumień. Ponadto ujednolicenie opłaty interchange jest konieczne dla rozwoju systemu i umożliwia uwzględnienie całości interesów banków – emitentów kart oraz acquirerów. Opłata interchange zapewnia bankom zwrot nakładów poniesionych na rozwój infrastruktury informatycznej, obsługującej rynek kart płatniczych i odpowiednią rentowność co jest korzystne dla funkcjonowania i rozwoju systemu bez ponoszenia nadmiernych kosztów przez konsumentów. Ustalenie opłaty interchange w jednolitej wysokości banki tłumaczyły wysokimi kosztami ponoszonymi na rozwój systemu płatności kartą i kosztami funkcjonowania tego systemu. Szczególnie wskazywano tu na koszty: - związane z gwarantowaniem akceptantowi płatności z tytułu dokonanej transakcji, - windykacji długu oraz odpowiedzialność za samą windykację, - finansowania okresu wolnego od odsetek, wynikającego z kredytowania posiadaczy kart w okresie od daty transakcji do chwili faktycznego pobrania środków z rachunku bieżącego posiadacza karty, - przetwarzania danych dotyczących samej transakcji ( pozyskiwanie i przetwarzanie informacji, zarządzanie łącznym saldem rachunków, obsługa reklamacji i umieszczanie informacji o transakcjach na wyciągach dla posiadaczy kart). Przedstawione informacje o kosztach oraz stan rozwoju polskiego rynku kart płatniczych wymagający ogromnych nakładów, uzasadniają ustalenie opłaty interchnge na poziomie wyższym niż w innych krajach. Banki nie kwestionowały uczestnictwa w wielostronnym ustalaniu wysokości opłaty interchange. Twierdziły, że zaletą takiego działania jest obniżenie kosztów negocjacji, które byłyby wyższe w przypadku konieczności prowadzenia rozmów dwustronnych. Ustalanie opłaty interchange w drodze porozumienia pozwala na wynegocjonowanie jej na poziomie korzystnym i akceptowalnym przez emitentów i akceptantów. W ocenie banków emitentów kart oraz organizacji (...) pomiędzy bankami porozumienia w przedmiocie wysokości opłaty interchange nie eliminuje, nie ogranicza i nie narusza w inny sposób konkurencji na rynku właściwym kart płatniczych ogólnego przeznaczenia na terytorium Polski, wskazanym przez Prezesa UOKiK w postanowieniu z dnia 23 kwietnia 2001r. o wszczęciu postępowania antymonopolowego. Nie można też wykazać istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy porozumieniem zawartym przez banki a naruszeniem konkurencji. Uczestnicy postępowania wskazywali również na ujemne skutki rezygnacji ze stosowanego modelu ustalania opłaty interchange w postaci: -wzrostu kosztów bilateralnego ustalania wysokości opłat, -pojawienia się zachowań antykonkurencyjnych polegających na przyjmowaniu przez akceptantów kart wydanych przez wybranych emitentów i eliminowanie z rynku mniej atrakcyjnych emitentów, -zróżnicowania opłat i produktów, co utrudniłoby sprawne rozliczanie transakcji dokonanych przy użyciu kart, a z punktu widzenia akceptantów dzieliłoby klientów na lepszych i gorszych, utrudniając konsumentom dostęp do punktów akceptujących karty i wpływając na zmniejszenie korzyści dla samych akceptantów. (...) też, iż porozumienia w sprawie opłaty interchange nie są objęte zakazem zawartym w art. 81 ust. 1 Traktatu o ustanowieniu WE (TWE lub Traktat WE), ponieważ stanowią porozumienie horyzontalne między konkurentami, którzy nie mogą samodzielnie prowadzić działalności lub projektu. Zgodnie bowiem z Obwieszczeniem KE w sprawie wytycznych dotyczących zastosowania art. 81 ust. 1 TWE do horyzontalnych porozumień o współpracy ( Dz. Urz. WE C 3 z 6 stycznia 2001r. zwanych Wytycznymi Horyzontalnymi ) porozumienia te nie podlegają zakazowi zawartemu w art. 81 ust. 1 TWE ze względu na swoją naturę. Zarzut koordynacji działań w celu ograniczenia przedsiębiorcom nienależącym do stowarzyszeń emitentów (...) do rynku został przez te organizacje oraz przez banki – emitentów kart uznany za bezzasadny. (...), że członkostwo w jej systemie jest otwarte i niewyłączne ( pismo z dnia 16 lipca 2001r. k….akt adm.). Związek (...)stwierdził, że w porozumieniach zawieranych przez strony postępowania nie występują żadne klauzule prowadzące do ograniczenia akceptacji kart wydanych przez banki , które nie uczestniczą w porozumieniach o rozliczeniach wielostronnych. Również banki oświadczyły, że członkostwo w systemie (...)dobrowolne i otwarte dla wszystkich podmiotów spełniających warunki uzyskania licencji. Zarzut koordynacji działań w celu ograniczenia dostępu do rynku podmiotom nienależącym do stowarzyszenia emitentów kart płatniczych banki oceniły jako nie poparty dowodami. W trakcie postępowania Prezes UOKiK umorzył postępowanie wobec: - Banku (...) S.A.w Ł., Banku (...) S.A.w C.z uwagi na cofnięcie przez (...)wobec nich zarzutów , - (...) (...)w W.i (...) (...)w W., ponieważ nie posiadały osobowości prawnej, - (...)( (...)) S.A. w W.wobec przejęcia tego banku przez bank (...) S.A.z/s w W.z dniem 1 marca 2001r. Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2004r. pozwany na podstawie wniosku (...)zmieniającego zarzuty w stosunku do wskazanych przedsiębiorców, zmienił postanowienie z dnia 23 kwietnia 2001r.o wszczęciu postępowania antymonopolowego. Zmiana dotyczyła wyznaczonego w sprawie rynku właściwego, który został określony jako „ rynek usług związanych z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów z tytułu płatności za nabywane przez konsumentów towary i usługi za pomocą kart płatniczych na terytorium Polski”. Na skutek kolejnego złożonego przez (...)wniosku Prezes UOKiK postanowieniem z dnia 15 marca 2006r. sprostowanym postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2006r. zmienił ponownie postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie poprzez doprecyzowanie podmiotów, przeciw którym prowadzone jest postępowanie pod zarzutem stosowania praktyk ograniczających konkurencję na rynku właściwym poprzez uczestniczenie w porozumieniu zawartym przez określone banki i wspólnym ustalaniu wysokości stawek opłaty interchnge pobieranych od transakcji dokonywanych kartami systemu (...) systemu (...) Polsce oraz koordynacji działań w celu ograniczenia dostępu do rynku przedsiębiorców nie należących do wskazanych porozumień emitentów kart płatniczych .W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezes UOKiK zaznaczył, że wydanie przez Komisję Europejską w dniu 24 lipca 2002r. decyzji dotyczącej ustalania transgranicznej wielostronnej opłaty interchange (...) , w której (...) (...)została zobowiązana do przedstawienia Komisji Europejskiej analiz kosztów związanych z opłatą interchange wpłynęło na kierunek prowadzonego przez pozwanego postępowania. W toku prowadzonego dalej postępowania w latach 2003-2004 na spotkaniach z przedstawicielami banków omawiane były problemy związane związane z obniżeniem stawek opłaty interchange oraz opracowaniem przez banki i przedstawieniem do akceptacji Prezesa UOKiK kalkulacji kosztów związanych z krajową opłatą interchange .W związku z tym banki oraz (...) do opracowania analiz kosztów, które stanowiłyby podstawę do wyznaczenia wielkości stawek opłaty interchange .Kalkulacje takie zostały przedstawione w dniu 31 stycznia 2005 r. Prezes UOKiK uznał , że dla właściwego rozstrzygnięcia sprawy konieczne jest zbadanie analiz kosztów związanych z działaniem systemu kart płatniczych . Na takie stanowisko pozwanego wywarła wpływ okoliczność, że nałożenie przez Komisję Europejską na (...) (...)obowiązku sporządzenia kalkulacji kosztów miało na celu ustalenie maksymalnej dopuszczalnej stawki opłaty interchange w transakcjach transgranicznych . Mając powyższe na uwadze Prezes UOKiK uwzględnił wniosek (...)o powołanie biegłego dla ustalenia kosztów funkcjonowania systemu kart płatniczych w Polsce i ich odzwierciedlenia w poziomie istniejącej opłaty interchange (wcześniej takie wnioski złożyło (...) S.A.i Bank (...), lecz zostały cofnięte). Opinia została sporządzona na podstawie materiałów złożonych przez (...), dotyczących banków uczestniczących w postępowaniu. Treść sporządzonej opinii (...), (...) banki oceniły krytycznie, szczególnie w zakresie porównań rynku polskiego i niemieckiego . Pismem z dnia 16 sierpnia 2006r. Prezes UOKiK zawiadomił strony o zakończeniu zbierania materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z aktami sprawy . (...)pismem z dnia 27 września 2006r.wniosła o sprecyzowanie wyznaczonego w sprawie rynku właściwego poprzez jego określenie jako „rynek usług acquiringowych związanych z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów z tytułu płatności za nabywane przez konsumentów towary i usługi za pomocą kart płatniczych na terenie Polski”. Prezes UOKiK , uznając wniosek za uzasadniony, postanowieniem z dnia 3 października 2006r. zmienił postanowienie o wszczęciu postępowania poprzez określenie rynku właściwego zgodnie z wnioskiem (...). Pismem z dnia 21 listopada 2006r. strony zostały poinformowane o ponownej możliwości zapoznania się z aktami sprawy i ustosunkowania się do stawianych zarzutów również w zakresie rynku właściwego w brzmieniu ustalonym w postanowieniu z dnia 3 października 2006r. Ze zgromadzonego przez Prezesa UOKiK materiału dowodowego wynika, że wysokość opłaty interchange , pobieranej w związku z regulowaniem przez konsumentów należności wobec akceptantów za pomocą kart płatniczych w ramach systemu (...), jest ustalona w drodze wielostronnego porozumienia banków emitujących karty płatnicze wymienionych systemów. Okoliczność ta nie była przez skarżących kwestionowana, ale w ich ocenie takie działanie nie stanowiło niedozwolonej praktyki naruszającej konkurencję , o której mowa w art. 5 ust 1 ustawy o ochronie (…) i art. 81 ust. 1 TWE . Zebrane w postępowaniu dowodowym informacje nie dały podstaw do uznania za uzasadniony zarzutu stosowania przez (...) (...)z/s w W.(Stany Zjednoczone Ameryki), (...) (...)z/s w L.(Wielka Brytania), (...)z/s w W.(Belgia) oraz banki emitujące karty w systemie (...) ograniczającej konkurencję , wskazanej w art. 5 ust. 1 pkt 6 Ustawy, polegającej na koordynacji działań w celu ograniczenia dostępu przedsiębiorców, nie będących członkami wymienionych porozumień banków emitentów kart, do rynku usług acquiringowych związanych z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów za nabywane towary i usługi z pomocą kart płatniczych na terenie Polski. W złożonych odwołaniach powodowie postawili zaskarżonej decyzji szereg zarzutów, które w pewnej części pokrywały się. W szczególności zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie :
12. art. 84 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 4 pkt 2 i art.85 ust. 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 105 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania oraz wydanie zaskarżonej decyzji na wniosek podmiotu nieuprawnionego – organizacji pracodawców nie będącej związkiem przedsiębiorców i nie legitymującej się interesem prawnym we wszczęciu postępowania ,
13. art. 11 ust 6 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002r. (Dz. Urz. WE L 1 z 4 stycznia 2003r.) w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu WE, poprzez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji mimo trwającego przed Komisją Europejską postępowania w sprawie opłat interchange stosowanych w ramach systemu (...),
14. art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 9 ustawy o ochronie (…) oraz art. 81 ust. 1 TWE poprzez nieprecyzyjne i niejednoznaczne określenie w sentencji decyzji stwierdzonej praktyki uznanej za ograniczającą konkurencję i naruszającą zakazy ustanowione w przepisach prawa, a przez to uniemożliwienie wykonania decyzji przez strony,
15. art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 9 w związku z art. 4 pkt 4 lit. b) i c) ustawy o ochronie (…) oraz art. 81 ust. 1 TWE poprzez nieprawidłowe określenie adresata decyzji i skierowanie jej do banków , mimo że zarzucane porozumienie stanowi w istocie akt związku przedsiębiorców, w rozumieniu art. 4 pkt 4 lit. c) ustawy o ochronie (…), przy czym związek ten charakteryzuje się szczególnymi cechami, które powodują, że bankom nie można przypisać udziału w porozumieniu o charakterze antykonkurencyjnym,
16. art. 84 ust. 3 i art.66 ustawy o ochronie (…) oraz art. 10 kpa poprzez określenie rynku właściwego dopiero bezpośrednio przed wydaniem zaskarżonej decyzji , przez co w istotny sposób zostało ograniczone prawo stron do czynnego udziału w postępowaniu oraz możliwość ustosunkowania się przez strony do podnoszonych w postępowaniu zarzutów,
17. art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 9 w zw. z art. 4 pkt 8 ustawy o ochronie (…) oraz art. 81 ust. 1 TWE w związku z art. 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 poprzez nieprecyzyjne i błędne określenie rynku właściwego i uznanie, iż rynkiem właściwym jest rynek usług acquiringowych związanych z regulowaniem zobowiązań konsumentów wobec akceptantów z tytułu płatności za nabywane przez konsumentów towary i usługi za pomocą kart płatniczych na terytorium Polski, mimo że nie istnieje odrębny rynek usług acquiringowych, a definicja rynku przyjęta przez Prezesa UOKiK nie uwzględnia substytutów,
18. art. 6 ust. pkt 1 ustawy o ochronie (…) poprzez niezastosowanie przepisu art.4 pkt 8 tej Ustawy poprzez nieprawidłowe ustalenie definicji „ acquirera” i „rynku właściwego” oraz błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie założenia , że dokonywanie płatności kartami płatniczymi jest osobnym rynkiem od innych form płatności,
19. art. 5 ust.1 pkt 1 w zw. z art. 6 ust. 1 i art. 9 ustawy o ochronie (…) oraz art.81 ust. 1 TWE w związku z art. 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 poprzez uznanie, że zarzucane porozumienia naruszają konkurencję na rynku właściwym, mimo że porozumienia te nie wywierają odczuwalnego wpływu na konkurencję, a przynajmniej Prezes UOKiK nie przedstawił przekonujących dowodów w tym zakresie,
20. art. 5 ust.1 pkt 1 i art. 9 ustawy o ochronie (…)oraz art.81 ust. 1 TWE w związku z art. 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 poprzez skierowanie decyzji do podmiotów, które nie zawarły porozumienia dotyczącego ustalenia cen lub innych warunków sprzedaży usług acquiringowych, oraz poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia ograniczają konkurencję na rynku właściwym, mimo że: a) uczestnicy ww. rynku posiadają dostateczną swobodę w negocjowaniu cen i innych warunków umów, a przynajmniej Prezes UOKiK nie wykazał, iż tego rodzaju swoboda jest wyłączona lub istotnie ograniczona, b) takie ograniczenie w rzeczywistości nie występuje, a rynek ten jest dostatecznie konkurencyjny, rozwija się w sposób stały i systematyczny, wykazując cechy rynku nienasyconego, c) porozumienia te są niezbędne dla prawidłowego i efektywnego funkcjonowania oraz rozwoju systemów kart płatniczych w Polsce, a także poprzez uznanie, iż zarzucane porozumienia skutkują negatywnym zjawiskiem subsydiowania użytkowników kart przez osoby płacące gotówką i mogą prowadzić do ograniczenia innowacyjności w systemach płatniczych, mimo iż zjawisko subsydiowania skrośnego jest zjawiskiem normalnym w gospodarce rynkowej, zaś systemy kartowe przyczyniają się w decydujący sposób do rozwoju gospodarczego, technicznego i społecznego, oraz także poprzez ustalenie, iż stawki opłaty interchange w systemach (...) były ustalane w oparciu o obiektywne podstawy, lecz były wyłącznie efektem uzgodnień banków,
21. art. 81 ust. 1 TWE w zw. z art. 2 i art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003, poprzez ustalenie, że zarzucane porozumienia mają wpływ na handel między państwami członkowskimi, mimo że wpływ taki albo w ogóle nie zachodzi, albo jest niedostrzegalny, a Prezes UOKiK nie przedstawił dowodu zaistnienia ww. przesłanki,
22. art. 11 ust. 2 w zw. z art.7 ust.1 ustawy o ochronie (…)oraz art.81 ust. 3 TWE w zw. z art. 1 ust. 2 i art. 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003, poprzez przyjęcie, że zarzucane porozumienia nie spełniają przesłanek zwolnienia spod zakazu praktyk ograniczających konkurencję, mimo że przyczyniają się do polepszenia produkcji, dystrybucji towarów lub do postępu technicznego czy gospodarczego, zapewniają nabywcom lub użytkownikom odpowiednią część wynikających stąd korzyści oraz nie nakładają na zainteresowanych przedsiębiorców ograniczeń, które nie są niezbędne do osiągnięcia powyższych celów, nie stwarzając zainteresowanym przedsiębiorcom możliwości wyeliminowania konkurencji na rynku właściwym w zakresie znacznej części określonych towarów,
23. art. 101 ust.1 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie (…) poprzez nałożenie kar pieniężnych, mimo że nie doszło do zarzucanego naruszenia przepisów chroniących konkurencję, a przynajmniej w sprawie powinno znaleźć zastosowanie wyłączenie z art. 11 ust 2 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie (…) oraz art.81 ust. 3 TWE,
24. art. 101 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 104 i art. 112 ustawy o ochronie (…), poprzez ustalenie wysokości kary pieniężnej z przekroczeniem maksymalnego okresu 5 lat liczonego od dnia wejścia w życie ustawy, jako okresu, który może być uwzględniony biorąc pod uwagę zarzucane naruszenie przepisów ustawy z 24 lutego 1990r.oprzeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów,
25. art. 101 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 104 ustawy o ochronie (…), poprzez nałożenie na powodowe banki kary pieniężnej w sposób całkowicie dowolny, w oderwaniu od stopnia ich zawinienia i stopnia naruszenia interesu publicznoprawnego, która jest nieproporcjonalna do stwierdzonych naruszeń i nie uwzględnia w dostatecznym stopniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym stwierdzonej przez Prezesa UOKiK nieumyślności w zarzucanych naruszeniach przepisów chroniących konkurencję,
26. art. 90 ustawy o ochronie (…) w zw. z art. 108 § 1 kpa , poprzez nadanie decyzji rygoru wykonalności, pomimo że: a) nie wymaga tego ani ochrona konkurencji, ani ważny interes konsumentów oraz rygor ten nie jest rzeczywiście niezbędny dla realizacji celów decyzji, b) wykonanie decyzji nie jest w stanie zrealizować celów przez nią zakładanych z uwagi na istnienie na rynku wielu banków nie objętych zakresem przedmiotowym decyzji, c) w sprawie zachodzi groźba wyrządzenia niepowetowanej szkody oraz groźba nieodwracalnych lub trudno odwracalnych skutków, jakie dla banków przyniesie wykonanie decyzji przed jej uprawomocnieniem, d) obowiązki w niej wskazane zostały określone w sposób niejednoznaczny i niejasny, uniemożliwiając adresatom ich wykonanie,
27. art. 16 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003, poprzez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności pomimo, iż wykonanie decyzji prowadzi do skutków sprzecznych z decyzją Komisji Europejskiej z dnia 9 sierpnia 2001r. (...)w sprawie systemu (...),
28. art. 11 ust. 6 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003, poprzez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności pomimo, iż Prezes UOKiK nie miał kompetencji do prowadzenia postępowania z uwagi na trwające przed Komisją Europejską postępowanie w sprawie opłat interchange stosowanych w ramach systemu (...),
29. art. 81 ust. 1 TWE oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie(…) poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że wielostronne porozumienie dotyczące opłaty interchange spełnia przesłanki uznania go za porozumienie ograniczające konkurencję i niezgodne z prawem poprzez: a) zaniechanie prawidłowego ustalenia i rozpatrzenia modelowego punktu odniesienia (counterfactual), b) przyjęcie, że porozumienie wywiera antykonkurencyjny skutek przy jednoczesnym zaniechaniu oceny jaka sytuacja zaistniałaby na rynku w razie braku porozumienia, c) brak stosownego określenia elementów rynku konkurencyjnego, do którego odnosi się zaskarżona decyzja, d) przyjęcie, że działania powodów polegające na udziale w porozumieniu, w ramach którego ustalona została jednolita stawka opłaty interchange, prowadziły do ograniczenia konkurencji,
30. Art. 85 a ustawy o ochronie (…) w zw. z art. 3 i art. 16 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003, art. 10 TWE oraz podstawowych zasad pewności prawa, poprzez naruszenie zasad konwergencji oraz jednolitego stosowania wspólnotowego prawa konkurencji polegające na pominięciu lub wybiórczym zastosowaniu zasad oceny wielostronnych porozumień dotyczących opłat interchange i niezastosowanie decyzji Komisji Europejskiej z dnia 24 lipca 2002r. nr (...)o przyznaniu (...) wyłączenia, (jedynej wiążącej decyzji dotyczącej stosowania art. 81 TWE do wielostronnych opłat interchange), oraz nieuwzględnienie toczącego się przed Komisją Europejską postępowania w sprawie opłaty interchange względem (...),
31. art. 7 kpa w zw. z art.80 ustawy o ochronie(…) w zw. z art.81 ust.3 TWE oraz art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie(…) poprzez brak należytego zbadania i oceny informacji złożonych przez (...) zw. z art. 81 ust. 3 TWE oraz art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie(…) a następnie stwierdzenie, iż (...) banki członkowskie nie udowodniły, iż zezwolenie ma zastosowanie,
32. art. 233§ 1kpc w zw. z art. 81 ustawy o ochronie(…), poprzez: - wydanie orzeczenia w oparciu o materiał dowodowy niekompletny i uniemożliwiający wszechstronne przeanalizowanie sprawy, - dokonanie ustaleń faktycznych niepopartych dowodami, - przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów na skutek dokonania ustaleń faktycznych na podstawie opinii biegłego, która nie ma cech formalnych opinii w rozumieniu art.278 kpc i nie spełnia wymogów formy pisemnej i jest obciążona błędami merytorycznymi, - oparcie się w rozstrzygnięciu na opinii podmiotu nie mającego statusu biegłego czy uprawnionego rzeczoznawcy, -nie rozstrzygnięcie zarzutów stawianych opinii biegłego przez strony postępowania oraz nie ustosunkowanie się do stanowisk stron zgłoszonych w toku postępowania,
33. art. 7,8,77 i 80 kpa w zw. z art. 80 ustawy o ochronie(…), poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy, naruszenie zasady praworządności i zaufania,
34. art. 107§1 i §3 kpa w zw. z art. 80 ustawy o ochronie(…), polegające na sprzeczności sentencji decyzji z jej uzasadnieniem, oraz brakiem jednoznacznego, stanowczego i spójnego wskazania w uzasadnieniu decyzji, na podstawie jakich okoliczności uznanych za dowiedzione i w oparciu o jakie dowody Prezes UOKiK przyjął, że wielostronne porozumienie dotyczące opłaty interchange wywołało skutek w postaci wyeliminowania, ograniczenia lub naruszenia konkurencji na rynku właściwym, oraz jakie zachowanie stron uzasadnia zarzut naruszenia konkurencji, ponieważ z uzasadnienia decyzji nie jest możliwe wyciagnięcie wniosków : - czy Prezes UOKiK podważa faktyczną zgodność z prawem wspólnego ustalenia opłaty interchange, - czy też Prezes UOKiK kwestionuje jedynie samą wysokość opłaty interchange, co skutkuje brakiem możliwości jej wykonania,
35. art. 286 oraz art. 227 kpc w zw. z art. 81 ustawy o ochronie(…) oraz art. 89 kpa w zw. z art. 80 ustawy o ochronie(…) poprzez odmowę przeprowadzenia rozprawy, przesłuchania biegłego w trybie administracyjnym oraz dowodu z uzupełniającej opinii biegłego, w wyniku czego decyzja została oparta na błędnych i niekompletnych ustaleniach,
36. art. 81 ust. 1 TWE oraz art. 5 ust. 1 ustawy o ochronie(…) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wskutek stwierdzenia, że wielostronne porozumienia dotyczące opłaty interchange są niezgodne z prawem, pomimo braku analizy sytuacji konkurencji na rynku polskim w obliczu braku takiego porozumienia,
37. art. 65 ust.4 ustawy o ochronie(…) oraz art. 10 kpa w zw.z art. 80 ustawy o ochronie(…) polegające na niewłączeniu do materiału dowodowego raportów i analiz, na podstawie których Prezes UOKiK oparł swoje rozstrzygnięcie, co pozbawiło strony postępowania możliwości przedstawienia stanowiska odnośnie tych dowodów i wydania decyzji opartej na niepełnych ustaleniach faktycznych,
38. art. 4 pkt 8 w zw. z art. 5 ust 1 pkt 1 ustawy o ochronie(…) w zw. z obwieszczeniem Komisji Europejskiej w sprawie definicji rynku właściwego do celów wspólnotowego prawa konkurencji (...) w zw. z pkt 8.2.4.