Sygn. akt VII Pz 145/16 POSTANOWIENIE Dnia 19 grudnia 2016r. Sąd Okręgowy w Krakowie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym: Przewodniczący – SSO Stefania Zdunek – Walicze

k.p.c., natomiast jeśli uprawdopodobni wskazane wyżej okoliczności możliwa będzie ponowna ocena przedmiotowego wniosku w sytuacji jego ponownego złożenia. W zażaleniu powódka zaskarżyła postanowienie w całości domagając się jego zmiany poprzez zajęcie wierzytelności przysługującej stronie pozwanej w stosunku do spółki (...) Spółki z o.o. w K. o zapłatę kwoty stanowiącej cenę za środki trwałe zbyte przez stronę pozwaną na rzecz spółki (...) do kwoty 19353 zł do czasu prawomocnego zakończenia niniejszego postępowania. Powódka zarzucała zaskarżonemu postanowieniu naruszenie prawa procesowego, a to art.

§ 1k.p.c.

poprzez uznanie, że powódka nie uprawdopodobniła istnienia interesu prawnego w udzieleniu zabezpieczenia w sytuacji, gdy:

1. a)powódka utraciła dostęp do dokumentów pozwanej spółki w chwili, w której nowe władze tego podmiotu wymieniły zamki w drzwiach ówczesnej siedziby spółki, a następnie doprowadziły do przeniesienia siedziby do W., a wszystko to utrudnia bądź wręcz uniemożliwia uzyskanie jakichkolwiek konkretnych informacji dotyczących majątku tej jednostki;
2. b)powódka nie mogła uprawdopodobnić jaki majątek posiada strona pozwana, albowiem poza zbytą już nieruchomością i roszczeniem względem spółki (...) (którego dotyczy wniosek o zabezpieczenie) nie przysługuje jej żaden majątek, a więc nie było przedmiotu uprawdopodobnienia - na powódkę nie można zaś nakładać obowiązku wykazania okoliczności negatywnej, a mianowicie tego, iż strona pozwana nie ma już żadnego innego majątku;
3. c)Sąd I instancji pominął całkowicie przy ocenie istnienia interesu prawnego w udzieleniu zabezpieczenia okoliczności, w jakich doszło do faktycznego przejęcia kontroli nad siedzibą strony pozwanej (nagła wymiana zamków w czasie weekendu i brak udostępnienia kluczy do nowych zamków dotychczasowym pracownikom bez żadnego sensownego wytłumaczenia). Przywołując przepis art. 243 k.p.c. skarżąca wskazywała, iż uprawdopodobnienie tym różni się od udowodnienia danej okoliczności, że nie wymaga zachowania rygorów formalnych postępowania dowodowego i nie może oznaczać oparcia się przez Sąd wyłącznie na gołosłownych twierdzeniach strony. Jednak podnoszone przez nią w toku postępowania twierdzenia nie miały – wbrew twierdzeniom Sądu Rejonowego - charakteru gołosłownego, znajdowały bowiem oparcie w dokumentach urzędowych. Z całokształtu tych okoliczności wynika zatem jednoznacznie, że strona pozwana zbywa swój majątek o charakterze produkcyjnym, a tym samym niejako „wygasza” działalność, a brak działalności produkcyjnej spółki spowoduje, że nie będzie osiągała przychodu z tej działalności, co może skutkować niemożnością zaspokojenia roszczeń powódki. Skarżąca podkreśliła przy tym, że nie jest w stanie przedstawić większej ilości dokumentów, które uprawdopodabniałyby jej twierdzenia, ponieważ (na co słusznie zwrócił uwagę Sąd Rejonowy) utraciła dostęp do dokumentacji pozwanej spółki po tym jak jej nowe władze wymieniły zamki w siedzibie przedsiębiorstwa. Uprawdopodobnienie zatem grożącej stronie pozwanej niewypłacalności w większym stopniu niż to uczyniła nie jest możliwe, w tym nie jest możliwe uprawdopodobnienie braku wywiązywania się przez stronę pozwaną z obowiązków podatkowych, ponieważ podmiotom innym niż pozwana spółka organy podatkowe nie wydadzą zaświadczeń czy też innych informacji dotyczących stanu zobowiązań podatkowych tej spółki. Wbrew postawionym przez Sąd pierwszej instancji wymogom, skarżąca zaakcentowała, że nie jest możliwe, aby przedstawiła informacje dotyczące całego majątku pozwanej spółki, w tym wykazała, że nie posiada już żadnego innego, poza wymienionym przez nią majątku. W piśmie procesowym zatytułowanym „Uzupełnienie zażalenia” podniosła, że przeciwko stronie pozwanej toczą się postępowania egzekucyjne prowadzone przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Będzinie i według jej wiedzy, której nie jest w stanie z przyczyn wskazanych w pozwie i w zażaleniu udokumentować – nastąpiło zajęcie rachunku bankowego strony pozwanej do kwoty 266220,33 zł. Wniosła zatem o zobowiązanie przez Sąd na podstawie art. 248 k.p.c. Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Będzinie o przedstawienie informacji dotyczących aktualnie prowadzonych przeciwko stronie pozwanej postępowań. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Zażalenie jest bezzasadne i jako takie podlegało oddaleniu. Wbrew zarzutom zażalenia sprowadzającym się de facto do naruszenia przepisu art.

§ 1k.p.c.

rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego należy uznać za trafne. Dokonane przez Sąd pierwszej instancji ustalenia faktyczne i prawne Sąd Okręgowy w pełni podziela i przyjmuje za własne. Należy zgodzić się z Sądem meriti, że powódka mimo przywołania w pozwie szeregu okoliczności mających uzasadnić wniosek, nie uprawdopodobniła interesu prawnego w udzieleniu zabezpieczenia roszczenia w sposób pozwalający na uwzględnienie tego wniosku. Słusznie Sąd Rejonowy argumentował, że konieczną przesłanką do udzielenia zabezpieczenia jest uprawdopodobnienie interesu prawnego, co stanowi wynik przyspieszonego i odformalizowanego postępowania zabezpieczającego, a ciężar uprawdopodobnienia przesłanek uzasadniających zabezpieczenie powództwa spoczywa na powodzie, co oznacza, że musi on wykazać konkretne okoliczności istniejące w dacie złożenia wniosku, z których wynika interes prawny w uzyskaniu zabezpieczenia. Podkreślić należy, że z pełnego odpisu z KRS, dotyczącego strony pozwanej, a przedłożonego przez powódkę do akt sprawy wynika, że powódka była nie tylko prezesem zarządu strony pozwanej (poprzednia nazwa spółki: (...) S.A. z siedzibą w K.), ale również wspólnikiem, i to jedynym, aż do dnia zbycia akcji spółce (...) Sp. z o.o., a jej mąż w tym samym czasie był członkiem Rady Nadzorczej; jej wykreślenie z rejestru jako tak wspólnika, jak i prezesa zarządu nastąpiło z dniem 20 lipca 2016 r. Zatem, z pewnością posiadała szczegółową i pełną wiedzę na temat majątku spółki. Zauważyć należy, że powódka w treści pozwu wskazała, że po wymianie zamków w budynku przy ul. (...), w którym mieściła się siedziba strony pozwanej, co nastąpić miało w weekend bezpośrednio następujący po dniu 29 kwietnia 2016 r., realizowała powierzone jej zadania dyrektora administracyjnego na terenie należącej do strony pozwanej wytwórni mieszczącej się w T.. Tym samym, twierdzenie zawarte w zażaleniu, że „nie mogła uprawdopodobnić jaki majątek posiada strona pozwana, albowiem poza zbytą już nieruchomością i roszczeniem względem spółki (...) (…), nie przysługuje jej żaden majątek” przeczy w sposób oczywisty twierdzeniom pozwu o posiadaniu przez spółkę – oprócz budynku przy ul. (...) w K. - również wytwórni w T.. Uznać zatem należy, że powódka nie uprawdopodobniła, aby sytuacja finansowa strony pozwanej uzasadniała celowość udzielenia zabezpieczenia. Samo bowiem zbycie budynku stanowiącego siedzibę spółki w K., powiązane z przeniesieniem siedziby do W., nawet jeżeli nastąpiło nagle, nie pozwala na przyjęcie, że zachodzą przesłanki z art.

§ 2k.p.c., tj.

że brak zabezpieczenia uniemożliwi lub poważnie utrudni wykonanie zapadłego w sprawie orzeczenia lub w inny sposób uniemożliwi lub poważnie utrudni osiągnięcie celu postępowania w sprawie. Odnosząc się z kolei do kwestii prowadzonych aktualnie przeciwko stronie pozwanej postępowań egzekucyjnych, wskazać należy, że powódka nie powoływała się na tą okoliczność w toku postępowania zabezpieczającego przed Sądem Rejonowym, zatem nie można przez jej pryzmat oceniać prawidłowości postanowienia tegoż Sądu oddalającego wniosek powódki o zabezpieczenie. Skądinąd, skarżąca nie wykazała, że jest to okoliczność, o jakiej wcześniej nie wiedziała i w związku z powyższym nie mogła jej powołać w toku postępowania pierwszoinstancyjnego. Uznać w końcu należy, że nic nie stoi na przeszkodzie, aby ponowić wniosek o zabezpieczenie z przywołaniem nowych, nie znanych Sądowi Rejonowemu okoliczności uzasadniających zdaniem powódki taki wniosek, i poddać go ocenie Sądu. Reasumując, zaskarżone postanowienie jest trafne i odpowiada prawu, a w konsekwencji, zażalenie jako bezzasadne podlegało oddaleniu. Wobec powyższego, na zasadzie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. należało orzec jak w sentencji.