tego rozporządzenia podstawę wymiaru emerytury lub renty, zwaną dalej „podstawą wymiaru”, stanowi przeciętny miesięczny zarobek w gotówce i w naturze - zależnie od wniosku zainteresowanego: 1) albo z ostatnich 12 miesięcy zatrudnienia, albo 2) z kolejnych 24 miesięcy zatrudnienia dowolnie wybranych przez zainteresowanego z ostatnich 12 lat zatrudnienia. W myśl § 2 rozporządzenia, za zarobek, jaki przyjmuje się do obliczenia podstawy wymiaru z tytułu zatrudnienia w uspołecznionym zakładzie pracy, uważa się zarobek w gotówce określony w § 3 oraz wartość świadczeń w naturze określonych w § 4. Stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia za zarobek w gotówce uważa się wypłaty zaliczone do osobowego funduszu płac, z wyjątkiem wypłat wymienionych w załączniku do rozporządzenia. Sześciomiesięczna odprawa z tytułu rozwiązania z pracownikiem stosunku pracy, wypłacona na podstawie § 6 ust. 1 uchwały Nr 169 Rady Ministrów z dnia 17 sierpnia 1981 r. w sprawie dodatkowych świadczeń dla pracowników uspołecznionych zakładów pracy zmieniających pracę (M.P. z 1981 r., Nr 21, poz. 195), jest zaliczana do składników osobowego funduszu płac, które co do zasady były uwzględniane w podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne.
2 tej uchwały, odprawa, o której mowa w § 6 ust. 1, jest zaliczana przez zakład pracy do wynagrodzeń wypłacanych poza planowanym funduszem płac w rozumieniu przepisów w sprawie wynagrodzeń wypłacanych poza planowanym funduszem płac. Do tych przepisów zalicza się uchwała Nr 157 Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 1976 r. w sprawie wynagrodzeń wypłacanych poza planowanym funduszem płac (M.P. z 1976 r., Nr 43, poz. 211 ze zm.).
1 tej uchwały ma ona zastosowanie do wynagrodzeń wypłacanych poza planowanym osobowym i bezosobowym funduszem płacy. To, jakie składniki funduszu płac zaliczane są do osobowego, a jakie do bezosobowego funduszu płac, wymienia uchwała Nr 158 Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 1976 r. w sprawie składników funduszu płac (M.P. 1976 Nr 43, poz. 212 ze zm.).
pkt 1 i zdaniem ostatnim tego paragrafu uchwały, do osobowego funduszu płac zalicza się wypłaty pieniężne i wartość świadczeń w naturze na rzecz pracowników z tytułu zatrudnienia na podstawie stosunku pracy, w szczególności wypłaty wynagrodzeń i świadczeń wymienionych w załączniku nr 1 do uchwały. Z kolei
1 uchwały Rady Ministrów Nr 158 do bezosobowego funduszu płac zalicza się wynagrodzenie z tytułu umów zlecenia lub umów o dzieło, polegających głównie na osobistej pracy, dla której wykonania ze względu na jej doraźny lub przejściowy charakter albo ze względu na niewielkie rozmiary nie jest przewidziane w planie jednostki gospodarki uspołecznionej zatrudnienie pracowników, oraz niektóre inne wypłaty na rzecz pracowników obcych lub innych osób nie będących pracownikami, w szczególności wynagrodzenia i inne wypłaty wymienione w załączniku nr 2 do uchwały. Analizując § 5 i 6 uchwały Rady Ministrów Nr 158, trzeba stwierdzić, że sześciomiesięczna odprawa z tytułu rozwiązania stosunku pracy, która została wypłacona J. S., jest wypłatą pieniężną zaliczoną do osobowego funduszu płac, ponieważ wnioskodawca pracował na podstawie stosunku pracy, a nie na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło. Biorąc pod uwagę § 5 i 6 uchwały Rady Ministrów Nr 158 oraz wcześniej powołany § 7 ust. 2 uchwały Rady Ministrów Nr 169, odprawę tę należy zaliczać do wynagrodzeń wypłacanych poza planowanym osobowych funduszem płac
uchwałą Rady Ministrów Nr 157 z dnia 7 grudnia 1976 r. w sprawie wynagrodzeń wypłacanych poza planowanym funduszem płac. Tego rodzaju wynagrodzenia są wymienione w § 4 pkt 1 lit. b uchwały Nr 158 Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 1976 r. w sprawie składników funduszu płac, który to przepis wprost zalicza je do składników funduszu płac należących do osobowego funduszu płac. Niewątpliwie jednak na podstawie § 4 ust. 1 lit. b uchwały Rady Ministrów Nr 158 (mającej zastosowanie w niniejszej sprawie) sześciomiesięczna odprawa z tytułu rozwiązania z pracownikiem stosunku pracy, o której mowa w § 6 ust. 1 uchwały Nr 169 Rady Ministrów, należy do składników wynagrodzenia wchodzących do osobowego funduszu płac. Przyjmując ustalenie, że w 1982 r. sześciomiesięczna odprawa z tytułu rozwiązania z pracownikiem J. S. stosunku pracy należała do składników osobowego funduszu płac i w tym roku powinny być odprowadzone od tego świadczenia składki na ubezpieczenie społeczne, to świadczenie należy uwzględnić przy obliczeniu podstawy wymiaru emerytury. Stanowisko takie zajął m.in. Sąd Apelacyjny w Białymstoku w wyroku z 21.02.2018 r. w sprawie sygn. akt III AUa 750/17, szczegółowo je argumentując. Sąd w niniejszej sprawie w całości to stanowisko aprobuje. Inną kwestią jest natomiast wykazanie, że sześciomiesięczna odprawa z tytułu rozwiązania z pracownikiem stosunku pracy została wypłacona w określonej wysokości. W sprawie, w której przedmiotem jest prawo do świadczenia emerytalnego lub wysokość tego świadczenia, wymaga się dowodów niebudzących wątpliwości, spójnych oraz precyzyjnych, potwierdzających czy uprawdopodobniających w stopniu graniczącym z pewnością nie tylko fakt zatrudnienia, ale i pozostałe okoliczności związane ze świadczeniem pracy i wysokością uzyskiwanego wynagrodzenia (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 4 grudnia 2012 r., III AUa 528/12). Wysokość zarobków stanowiących podstawę obliczenia emerytury nie może być ustalana hipotetycznie, w oparciu jedynie o domniemanie. Taki pogląd zaprezentował Sąd Najwyższy w wyrok z 4 lipca 2007 r. (I UK 36/07). Sąd Najwyższy zwrócił uwagę, że dla celów obliczenia wysokości emerytury organ rentowy musi dysponować pewnymi danymi co do wysokości dochodów ubezpieczonego stanowiących podstawę obliczenia wysokości świadczeń emerytalnych. Wprawdzie w postępowaniu cywilnym sąd nie jest związany takimi ograniczeniami w dowodzeniu, jakie odnoszą się do organu rentowego w postępowaniu rentowym, jednak ustalenia dokonywane przez sąd muszą być oparte na konkretnych dowodach. Powyższe zatem daje podstawę do przyjęcia, że wynagrodzenie, stanowiące podstawę wymiaru składek, należy wykazać w sposób niebudzący wątpliwości w określonej wysokości kwotowej. Nie jest możliwie oparcie się jedynie na jego twierdzeniach, że wnioskodawca otrzymał sporne świadczenie. Nie ulega jednak wątpliwości, że w świadectwie pracy wystawionym przez Zakład (...)w W. 31 lipca 1982 r., widnieje informacja o wypłaceniu J. S. odprawy w wysokości sześciomiesięcznego przeciętnego wynagrodzenia ostatnio przez niego pobieranego. Z dokumentu tego wynika również, że wnioskodawca ostatnio otrzymywał wynagrodzenie według Układu Zbiorowego Pracy w Budownictwie w wysokości: płaca zasadnicza 5.500 zł. i dodatek funkcyjny 900 zł. Do wyliczenia odprawy z tytułu rozwiązania stosunku pracy należało zatem przyjąć te składniki wynagrodzenia. Nie ma podstaw do podważania wiarygodności zapisu w świadectwie pracy. Sześciomiesięczna odprawa z tytułu z rozwiązania stosunku pracy wyniosła zatem 38.400 zł. Art. 6 ust.2 ustawy emerytalnej wskazuje, że za okresy składkowe uważa się również przypadające przed dniem 15 listopada 1991 r. okresy, za które została opłacona składka na ubezpieczenie społeczne albo za które nie było obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie społeczne i w punkcie 5 tego ustępu wymienia okresy niewykonywania pracy po ustaniu zatrudnienia, jeżeli za te okresy na podstawie przepisów Kodeksu pracy zostało wypłacone wynagrodzenie lub odszkodowanie. Wnioskodawca nie podjął zatrudnienia przez kolejne 6 miesięcy po ustaniu stosunku pracy z Zakładem (...)w W. 31 lipca 1982 r. Kolejne zatrudnienie podjął 1.02.1983 r. w (...) Fabryce (...) w budowie w S.. Dlatego do ustalenia wartości kapitału początkowego J. S. należało uwzględnić ten okres niewykonywania pracy. Wnioskodawca domagał się uwzględnienia przy obliczaniu kapitału początkowego okresu od 11.10.1977 r. do 28.02.1979 r. zatrudnienia w Zakładzie(...)w W. oraz sześciomiesięcznej odprawy wypłaconej w 1982 r. w związku z likwidacją tego zakładu pracy. Żądanie to zostało uwzględnione w całości. Zaliczono też zatrudnienie od 9.07.1984 r. do 31.12.1984 r. w Wojewódzkim (...)w S.. Dowody przedstawione powyżej, w szczególności akta osobowe, pozwoliły na uwzględnienie również tego żądania. W związku z powyższym, na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. orzeczono, jak w punkcie 1. Odnośnie uwzględnienia dochodów na podstawie spornego Rp-7, wniosek uwzględniony został jedynie w części, uwzględniono wysokość wynagrodzenia wynikającą ze świadectwa pracy za ostatnie trzy miesiące zatrudnienia. Taka decyzja wynikała z braku dostatecznych dowodów potwierdzających wysokość wynagrodzenia przez cały okres zatrudnienia. W tych okolicznościach pozostałe żądanie na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. podlegały oddaleniu (pkt 2). O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono w myśl art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz.265).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.