IX Ka 403/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 października 2013 r. Sąd Okręgowy w Toruniu w Wydziale IX Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – S.S.O. Aleksandra Nowicka (spr.)

§4

kk na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Brodnicy VII Zamiejscowy Wydział Karny z/s w Golubiu - Dobrzyniu z dnia 17 maja 2013r., sygn. akt VII K 281/13 I. zmienia zaskarżony wyrok w pkt IV w ten sposób, że eliminuje ograniczenie orzeczonego w nim środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych tylko do ruchu lądowego; II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zwalnia oskarżonego z obowiązku poniesienia kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, a wydatkami powstałymi w tym postępowaniu obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt IX Ka 403/13 UZASADNIENIE P. W. został oskarżony o to, że w dniu 17 kwietnia 2013 roku w R., powiat g.będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w G.z dnia 21 maja 2012 roku sygn. akt II K (...)za czyn z art. 178 a § 1 kk umyślnie naruszył zasadę bezpieczeństwa w ruchu drogowym określoną w art. 45 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym zabraniającą kierowania pojazdem osobie w stanie nietrzeźwości w ten sposób, że będąc w stanie nietrzeźwości zmierzającym do 1,21 mg/dm

§ 4

kk i za to, na mocy art.

§ 4

kk, wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie, na mocy art. 69 § 1, 2 i 4 in fine kk w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 kk, warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 4 lata oraz na mocy art. 71 § 1 kk w zw. z art. 33 § 1 i 3 kk - karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 10 zł każda. w pkt IV - na mocy art. 42 § 2 kk w zw. z art. 43 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat. Na mocy art. 49 § 2 kk orzekł od oskarżonego świadczenie pieniężne w wysokości 200 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 280 złotych oraz obciążył go wydatkami postępowania w kwocie 90 złotych. Wyrok ten zaskarżył w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego, oskarżyciel publiczny, zarzucając mu obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 343 § 1 i 7 kpk w zw. z art. 335 § 1 kpk, polegającą na wymierzeniu środka karnego niezgodnego z uzgodnieniami dokonanymi pomiędzy oskarżonym, a prokuratorem trybie art. 335 kpk, tj. zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym. Na podstawie powołanego zarzutu skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja oskarżyciela publicznego okazała się zasadna. Na tle generalnie prawidłowych rozstrzygnięć i niekwestionowanego stanu faktycznego, sąd odwoławczy dostrzegł potrzebę konwalidowania w zaskarżonym wyroku uchybienia wskazanego przez oskarżyciela publicznego. Orzekając wydanym na posiedzeniu wyrokiem zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, zamiast wnioskowanego przez oskarżyciela publicznego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, sąd orzekający rzeczywiście naruszył zasady wyrokowania w trybie art. 335 kpk. Skoro sąd meriti nie zgłosił żadnych zastrzeżeń pod adresem wniosku prokuratora, uwzględniając go i skazując oskarżonego, zobowiązany był do wymierzenia mu kar i środków karnych zgodnie z zawartymi w nim postulatami. Z pisemnych motywów orzeczenia wynikało, że do ograniczenia zakresu, orzeczonego na podstawie art. 42 § 2 kk, środka karnego w stosunku do uzgodnień dokonanych między prokuratorem, a oskarżonym doszło przez pomyłkę, a w rzeczywistości sąd I instancji nie miał wątpliwości, że środek kamy w wymiarze zaproponowanym we wniosku adekwatny jest do stopnia zagrożenia związanego z uczestnictwem oskarżonego w ruchu w charakterze osoby prowadzącej pojazd. Omyłka ta, jako dotycząca merytorycznego elementu wyroku, nie stanowiła jednak oczywistej omyłki w rozumieniu art. 105 kpk i musiała podlegać korekcie w postępowaniu odwoławczym. Sąd odwoławczy dokonał zatem - zgodnie z wnioskiem skarżącego - odpowiedniej zmiany wyroku sądu I instancji i poszerzył zakres orzeczonego w jego pkt IV zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych poprzez wyeliminowanie jego ograniczenia do sfery ruchu lądowego, dostosowując w ten sposób orzeczenie do treści zawartego w akcie oskarżenia wniosku prokuratora, stanowiącego wynik porozumienia osiągniętego między nim, a oskarżonym. Zwracając się o orzeczenie wobec P. W. zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, a nie tylko zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych określonego rodzaju, do czego sprowadził go sąd I instancji poprzez wskazanie obszaru ruchu pojazdów, a więc strefy ruchu, której zakaz ma dotyczyć, prokurator trafnie - zdaniem sądu odwoławczego - ocenił zagrożenie bezpieczeństwa w komunikacji przez oskarżonego. Sąd odwoławczy nie dopatrzył się w zaskarżonym orzeczeniu żadnych uchybień mogących stanowić bezwzględne przyczyny odwoławcze, będących podstawą do uchylenia wyroku z urzędu, dlatego w pozostałym zakresie zaskarżone orzeczenie utrzymane zostało w mocy. Na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 634 kpk sąd odwoławczy zwolnił oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, zaś wydatkami poniesionymi w tym postępowaniu obciążył Skarb Państwa, albowiem przemawiały za tym względy słuszności, gdyż to nie jego postawa przyczyniła się do wszczęcia postępowania odwoławczego.