orzeka: I. oskarżonego P. M. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art.
skazuje go i wymierza mu karę 200 (dwieście) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki jako 20 (dwadzieścia) złotych; II. na podstawie art. 42 § 2 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat; III. na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzeka wobec oskarżonego świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 5.000 zł (pięciu tysięcy złotych); IV. na podstawie art. 63 § 1 i 5 k.k. na poczet orzeczonej kary grzywny zalicza oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 26.12.2017r. od godz. 15:40 do dnia 27.12.2017r. do godz. 15:40; V. na podstawie art. 43 § 3 k.k. nakłada na oskarżonego obowiązek zwrotu dokumentu prawa jazdy do właściwego Wydziału Komunikacji; VI. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 870 zł (osiemset siedemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, w tym kwotę 400 zł (czterystu złotych) tytułem opłaty. Sygn. akt IV K 146/18 UZASADNIENIE Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 26 grudnia 2017r. około godziny 15:15 w W., K. S. kierując pojazdem marki P. (...), spostrzegł jadący ul. (...), róg ul. (...) pojazd marki K. o nr rej. (...), którego kierowca poruszał się nienaturalnie. Następnie jadąc za tym pojazdem spostrzegł jak po dojechaniu do skrzyżowania ul. (...) z Al. (...) kierowca w/w samochodu pomimo uderzenia w sygnalizator świetlny przy przejściu dla pieszych, po wycofaniu swojego auta nadal kontynuował jazdę trasą (...) w kierunku M.. Wówczas K. S. postanowił jechać za tym pojazdem. Jednocześnie wykonał telefon pod nr 112 informując i dzieląc się powyższymi spostrzeżeniami z operatorem. K. S. jadąc cały czas za pojazdem marki K. o nr rej. (...) na bieżąco informował telefonicznie operatora w jakim miejscu obecnie się znajduje, opisując jednocześnie technikę jazdy obserwowanego przez siebie samochodu. Widział wówczas jak kierowca pojazdu marki K. kilka razy zajeżdżał drogę innym uczestnikom ruchu, a nadto na wysokości Mostu G. – (...) spostrzegł jak kierujący tym autem uderzył pojazdem tym razem w barierkę energochłonną. W chwili gdy kierujący pojazdem marki K. zatrzymał się na wysepce autobusowej na wysokości ul. (...), K. S. po opuszczeniu swojego pojazdu podszedł do kierującego pojazdem marki K. i wkładając rękę do wnętrza pojazdu wyjął ze stacyjki kluczyki. Spostrzegł wówczas, że oprócz kierującego w aucie tym nie było innych osób. Mężczyzna ten kilka razy wysiadał z samochodu próbując pieszo oddalić się, lecz za każdym razem K. S. doprowadzał go z powrotem do jego samochodu nakazując mu oczekiwanie na Policję. Po dotarciu na miejsce załogi Policji w składzie funkcjonariuszy F. B.
Zarówno sprawstwo, wina jak i wszystkie okoliczności zdarzenia w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie budzą najmniejszych nawet wątpliwości. Bezspornym jest bowiem, że oskarżony P. M. naruszył umyślnie zasady w ruchu lądowym określone w art. 45 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym w ten sposób, że znajdując się w stanie nietrzeźwości, przy zawartości alkoholu w 3 kolejnych badaniach tj.: w I badaniu – 1,33 mg/l, w II badaniu - 1,27 mg/l, w III badaniu – 1,15 mg/l, w wydychanym powietrzu, kierował samochodem marki K. o nr rej. (...) w ruchu lądowym, jadąc ul. (...). Powyższe zachowanie oskarżonego wypełnia zatem znamiona występku z art.
albowiem zawartość alkoholu w wydychanym przez niego powietrzu przekraczała granicę stanu nietrzeźwości, która określona jest w art. 115 § 16 k.k. Nie budzi przy tym jakichkolwiek wątpliwości, że badania sprawnym urządzeniem kontrolno – pomiarowym do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu przeprowadzone zostały w sposób prawidłowy, a uzyskane wyniki jednoznacznie wskazały, że badany kierowca tj. oskarżony P. M. był nietrzeźwy. Przy wymiarze kary Sąd wziął pod uwagę zarówno okoliczności łagodzące jak i przemawiające na niekorzyść oskarżonego. Okolicznością obciążającą jest znaczne przekroczenie przez oskarżonego granic stanu nietrzeźwości. Na korzyść Sąd zaliczył zaś przyznanie się przez oskarżonego do winy, oraz skorzystanie z możliwości dobrowolnego poddania się karze, co znacznie ułatwiło postępowanie doprowadzając do jego szybkiego zakończenia. Oskarżony P. M. przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu, oraz wystąpił z wnioskiem o wymierzenie mu bez dalszego postępowania dowodowego zaproponowanej kary i środka karnego, które Sąd w trybie art. 387 § 2 k.p.k. po dokonaniu wskazanych przez siebie zmian uwzględnił. Należy bowiem wskazać, że oskarżony w swoich wyjaśnieniach nie kwestionował faktu kierowania pojazdu w stanie nietrzeźwości co pokrywa się z pozostałym materiałem dowodowym zarówno osobowym jak i z dokumentów zgromadzonym w aktach sprawy. Sąd dał w pełni wiarę złożonym przez oskarżonego wyjaśnieniom, gdyż w świetle całości materiału dowodowego, w tym dowodów przeprowadzonych w trybie art. 387 § 5 k.p.k. pozwalają one na ustalenie stanu faktycznego sprawy i uznanie, że okoliczności czynu popełnionego przez oskarżonego nie budzą żadnych wątpliwości. W tym stanie rzeczy możliwe było zatem wydanie wyroku skazującego w trybie art. 387 k.p.k. Biorąc pod uwagę w/w okoliczności Sąd na mocy art. 387 § 2 k.p.k. przychylił się zatem do wniosku złożonego przez oskarżonego i obrońcy w przedmiocie wydania wyroku skazującego bez przeprowadzania postępowania dowodowego, gdyż oskarżyciel publiczny prawidłowo zawiadomiony, nie stawił się i nie sprzeciwił się temu. Sąd wkraczając w merytoryczną treść wniosku wziął jednocześnie pod uwagę zarówno okoliczności łagodzące jak i przemawiające na niekorzyść oskarżonego, mając na uwadze fakt, by zawarta we wniosku propozycja kary rażąco nie naruszała dyrektyw wymiaru kary. Sąd wymierzył zatem oskarżonemu P. M. karę w wysokości 200 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych uznając ją za adekwatną zarówno do stopnia winy jak i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego czynu, jak również realizującą swoje cele w zakresie zapobiegawczego i wychowawczego oddziaływania na osobę oskarżonego, ponadto za sprawiedliwą w odczuciu społecznym. Przy wyborze rodzaju kary Sąd kierował się dyrektywą pierwszeństwa kar wolnościowych zawartą w art. 58 k.k., zgodnie z którą karę pozbawienia wolności orzeka się tylko wówczas, gdy inna kara lub środek karny nie może spełnić celów kary. Mając na uwadze charakter popełnionego przez oskarżonego czynu, okoliczności podmiotowe i przedmiotowe jego popełnienia, Sąd uznał, iż kara 200 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych stanowić będzie dolegliwość dla oskarżonego na tyle odczuwalną, że wpłynie to pozytywnie na jego zachowanie w przyszłości. Powyższa kara w ocenie Sądu uświadomi oskarżonemu nieopłacalność jazdy w stanie nietrzeźwości, a jednocześnie nieuchronność poniesienia za tak popełniony czyn odpowiedzialności karnej, co winno skłonić oskarżonego do refleksji nad swoim dotychczasowym postępowaniem wzbudzając w oskarżonym poczucie respektu i szacunku do obowiązującego porządku prawnego i w konsekwencji spełni wobec niego swą rolę wychowawczą. W ocenie Sądu orzeczona kara grzywny uwzględnia również, zgodnie z art. 33 § 3 k.k. dochody, warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe oskarżonego. Oskarżony P. M. wprawdzie posiada na utrzymaniu dwójkę dzieci to jednakże uzyskuje miesięczny dochód w wysokości 2 500 zł. W tej sytuacji zapłata grzywny w wysokości 4 000 złotych o ile będzie dla niego istotnie dolegliwa, to równocześnie będzie w pełni możliwa do uiszczenia i w żaden sposób nie będzie zagrażać jego egzystencji. Na podstawie art. 42 § 2 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonego obligatoryjny środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów na okres 3 lat. Okres 3 lat jest w realiach niniejszej sprawy absolutnie adekwatny do wagi czynu i postawy oskarżonego, oraz konieczny dla zapewnienia bezpieczeństwa innym uczestnikom ruchu. Zdaniem Sądu konieczne jest przynajmniej w takim czasookresie wyeliminowanie oskarżonego od kierowania pojazdami mechanicznymi, albowiem reprezentuje on taki stopień nieodpowiedzialności o czym niezbicie świadczy stan w jakim się znajdował, że kierowanie przez niego pojazdami poważnie godzi w zdrowie i życie ludzkie, których ochrona jest obowiązkiem organów państwa. Tak orzeczony środek karny zapewni bezpieczeństwo innym uczestnikom biorącym udział w ruchu drogowym, a jednocześnie będzie stanowić istotną dolegliwość dla oskarżonego uświadamiając mu wagę i znaczenie naruszonych przez niego przepisów i w efekcie zapobiegnie popełnieniu ich w przyszłości. W myśl art. 43a § 2 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 5 000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Sąd orzekając świadczenie pieniężne, wziął pod uwagę charakter czynu przypisanego oskarżonemu, jego sytuację materialną i rodzinną. W ocenie Sądu orzeczona wysokość świadczenia pieniężnego jest w realiach niniejszej sprawy adekwatna do czynu oskarżonego i w wystarczającym stopniu spełni swoje cele. Na poczet orzeczonej kary grzywny stosownie do dyspozycji art. 63 § 1 i 5 k.k. Sąd zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonego w niniejszej sprawie tj. od dnia 26.12.2017 r. od godz. 15:40 do dnia 27.12.2017r. godz. 15:40. Na podstawie art. 43 § 3 k.k. Sąd nałożył na oskarżonego obowiązek zwrotu dokumentu prawa jazdy do właściwego Wydziału Komunikacji. Powyższe spowodowane bowiem było tą okolicznością, iż w aktach sprawy brak jest zarówno wniosku o zatrzymanie prawa jazdy jak i samego postanowienia Sądu w tym przedmiocie. Co więcej, z treści zeznań przesłuchanego funkcjonariusza nie wynika by dokument w postaci prawa jazdy został oskarżonemu zatrzymany za pokwitowaniem, przy czym wprost wynika, że w chwili zatrzymania oskarżony nie posiadał przy sobie jakichkolwiek dokumentów. Nadto sam oskarżony nie był w stanie kategorycznie stwierdzić zarówno tego, czy dokument ten został od niego w dniu 26.12.2018r. zatrzymany, jak również nie był w stanie określić, gdzie obecnie się on znajduje. O kosztach sądowych w tym opłaty Sąd orzekł na podstawie art. 627 k.p.k. uznając, iż obecna sytuacja finansowa oskarżonego, pomimo orzeczenia kary grzywny nie uzasadnia zwolnienia go od obowiązku ich poniesienia.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.