Sygn. akt II K 482/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 stycznia 2019 roku Sąd Rejonowy w Chełmnie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący – SSR Agnieszka Knade - Plaskacz Protokol

§ 1i 4 kk orzeka: 1.

uznaje oskarżanego K. W. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu stanowiącego przestępstwo z art.

§ 1i 4 k.k.

i za to na podstawie art.

§ 4k.k.

wymierza mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

1. na mocy art. 42 § 3 kk orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym;
2. na mocy art. 43a§ 2 kk orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w wysokości 10.000 (dziesięciu tysięcy) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;
3. zwalnia oskarżonego od ponoszenia opłaty sądowej i wydatków poniesionych w toku postepowania, którymi obciąża Skarb Państwa. sygn.. akt IIK 482/18 UZASADNIENIE Na podstawie art. 423 § 1a k.p.k. Sąd ograniczył zakres uzasadnienia do tej części wyroku, której dotyczył wniosek Prokuratora, a więc do kary. Uznając oskarżonego K. W. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia stanowiącego występek z art.

§ 4k.k.

Sąd na podstawie tego przepisu kierując się dyrektywami określonymi w szczególności w art. 53 § 1 i 2 Kk wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności. Zarzucane oskarżonemu przestępstwo jest czynem o znacznej społecznej szkodliwości z uwagi na zagrożenie jakie stwarzają w ruchu drogowym osoby nietrzeźwe kierujące pojazdami mechanicznymi. Ponadto wymierzając taką karę Sąd miał na uwadze głównie cel wychowawczego oddziaływania wobec oskarżonego, a w szczególności zaś fakt, iż kara ta spowoduje, iż oskarżony w przyszłości nie dopuści się popełnienia przestępstwa. Przestępstwo określone w art. 178 a § 4 kk zagrożone jest karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Sąd określając wymiar kary miał na uwadze, iż dolegliwość kary nie może przekraczać stopnia winy. W doktrynie podkreśla się nadrzędność powyższej dyrektywy wobec innych ogólnych dyrektyw wymiaru kary. Przy wymiarze kary po stronie okoliczności łagodzących Sąd miał na uwadze fakt, iż oskarżony nie utrudniał w żaden sposób toczącego się postępowania, składał wyjaśnienia, wyraził skruchę i przeprosił za swoje zachowanie. Z drugiej strony Sąd miał na uwadze, iż oskarżony był już dwukrotnie skazywany na takie same przestępstwa. Za pierwszym razem wymierzono mu karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Okres próby przebiegał prawidłowo i z ustaleń poczynionych przez Sąd z urzędu wynika, że wyrok w sprawie II K (...) uległ zatarciu. Wyrokiem w sprawie II K (...) wymierzono natomiast skazanemu za czyn określony w art.

§1k.k.

najłagodniejszą z możliwych kar - karę grzywny, którą to karę wykonał w całości. Z danej mu szansy oskarżony nie skorzystał, popełniając w okresie obowiązującego go zakazu, kolejne identyczne przestępstwo. Sąd nie znalazł przesłanek do skorzystania z możliwości, którą daje przepis art. 37a kk i wymierzenia wobec oskarżonego kary wolnościowej (grzywny, kary ograniczenia wolności). W realiach niniejszej sprawy byłaby to bowiem niczym nieuzasadniona gratyfikacja dla oskarżonego, który był już uprzednio karany za jazdę pod wpływem alkoholu. W opinii Sądu, jedynie bezwzględna kara pozbawienia wolności, zagwarantuje osiągnięcie wobec oskarżonego celów kary i zapobiegnie jego powrotowi do przestępstwa. W przekonaniu Sądu warunki i właściwości osobiste oskarżonego, jego dotychczasowy sposób życia i zachowanie nie dają żadnej gwarancji, iż przebywając na wolności nie popełni po raz kolejny przestępstwa. Sąd nie dopatrzył się w realiach niniejszej sprawy szczególnie uzasadnionego wypadku, który uzasadniałby warunkowe zawieszenie kary (art. 69 § 4 kk). Pobyt w zakładzie karnym powinien zaś uświadomić sprawcy naganność postępowania. Na mocy art. 43a § 2 kk orzeczono wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 10.000 złotych. Wskazać trzeba, iż orzeczenie w tym zakresie było obligatoryjne, a kwota świadczenia pieniężnego została orzeczona w najniższym możliwym wymiarze. Sąd uwzględnił w tym wypadku sytuację rodzinną i majątkową oskarżonego. Na podstawie art. 42 § 3 kk orzeczono wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych dożywotnio. Również i w tym zakresie orzeczenie miało charakter obligatoryjny. Sąd nie znalazł w realiach niniejszej sprawy żadnych okoliczności, które należałoby uznać za szczególny wypadek uzasadniający odstąpienie od orzeczenia dożywotniego zakazu (art. 42 § 3 in fine). Mając na uwadze sytuacją finansową skazanego, utrzymującego się jedynie z zasiłku, w tym fakt, że jest osobą bezrobotną, jak również to, że musi on uregulować zasądzone świadczenia, Sąd uznał, iż zachodzą przesłanki określone w art. 624 k.p.k. przemawiające za zwolnieniem oskarżonego od ponoszenia kosztów a także uzasadniające odstąpienie od wymierzenia mu opłaty (art. 17 ust. 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych). SSR Agnieszka Knade-Plaskacz