aneksu pozwana zobowiązała się do dokonania w terminie do dnia 26 czerwca 2015 roku jednorazowej wpłaty w wysokości 200 000 zł, która miała zostać zaliczona na spłatę kosztów, odsetek skapitalizowanych, odsetek i kapitału, a także spłaty zadłużenia w okresie od dnia 15 lipca 2015 roku do 15 kwietnia 2017 roku w ratach kapitałowo-odsetkowych w wysokości 630 zł oraz do dokonania spłaty zadłużenia w okresie do dnia 15 maja 2017 roku wpłaty raty regulującej pozostałą kwotę zadłużenia (aneks – k. 110-110v). Wobec braku spłaty rat kredytu powód z dniem 4 września 2015 roku wypowiedział pozwanej umowę kredytu. Wypowiedzenie zostało pozwanej doręczone w dniu 8 września 2015 roku. W dacie wypowiedzenia zadłużenie pozwanej wobec banku wynosiło łącznie 229 239,59 zł (wypowiedzenie umowy kredytu – k. 141, potwierdzenie odbioru – k. 142-143). Powód pismem z dnia 15 października 2015 roku wezwał pozwaną do spłaty zadłużenia w kwocie 233 839,50 zł, w tym z tytułu kapitału 221 051,97 zł, odsetek 9 813,99 zł, odsetek skapitalizowanych 2 908,54 zł oraz prowizji i opłat w kwocie 65 zł w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Wezwanie doręczono pozwanej w dniu 23 października 2015 roku. Pomimo wezwania pozwanej do dobrowolnej spłaty zobowiązań, zapłata nie nastąpiła (wezwanie do zapłaty – k. 144, potwierdzenie doręczenia – k. 145). Stan zadłużenia na dzień 15 stycznia 2016 roku wynosił 239 501,53 zł (wyciąg z ksiąg banku nr (...) – k. 6) Sąd ustalił stan faktyczny na podstawie przedłożonych przez strony dokumentów, które to Sąd uznał w pełni za wiarygodne. Ich pochodzenie, prawdziwość nie została zakwestionowana przez żadną ze stron. Sąd wskazuje, iż w toku postępowania pozwana nie kwestionowała faktu istnienia zadłużenia co do istoty, ani co do wysokości, przez co Sąd na podstawie 230 k.p.c. uznał fakty przytoczone przez stronę powodową za przyznane. Sąd zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do dyspozycji art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1376 ze zm.), przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. W przypadku niedotrzymania przez kredytobiorcę warunków udzielenia kredytu albo w razie utraty przez kredytobiorcę zdolności kredytowej bank może obniżyć kwotę przyznanego kredytu albo wypowiedzieć umowę kredytu (art. 75 ust. 1 ustawy). Powód dochodził w niniejszym postępowaniu wierzytelności wynikających z umowy kredytu mieszkaniowego z dnia 6 sierpnia 2009 roku.
warunków określonych w Części Ogólnej Umowy kredytu bank miał prawo do wypowiedzenia umowy kredytu w przypadku niedokonania przez kredytobiorcę spłaty dwóch kolejnych rat kredytu w terminach określonych przez (...) SA w wysłanych do kredytobiorcy i poręczycieli dwóch kolejnych przypomnieniach określonych w § 34 (...), naruszenia przez kredytobiorcę postanowień umowy, wykorzystania kredytu niezgodnie z celem określonym w umowie, utraty lub przewidywanej według oceny banku utraty zdolności kredytobiorcy do spłaty całości wynikającego z umowy zadłużenia lub gdy określony procentowo iloraz kwoty aktualnego zadłużenia z tytułu umowy kredytu i kwoty aktualnej wartości nieruchomości, na której ustanowiono zabezpieczenie spłaty kredytu, ustalonej na podstawie wyceny sporządzonej przez uprawnionego rzeczoznawcę lub przez bank, przekroczy 130%. Niespłacenie przez kredytobiorcę części albo całości raty spłaty kredytu w terminie określony w umowie powodowało, że należność z tytułu zaległej spłaty stawała się zadłużeniem przeterminowanym (§ 33 ust. 1 (...)).
2 (...) stopa procentowa dla kredytów przeterminowanych w stosunku rocznym wynosiła czterokrotność wysokości stopy kredytu lombardowego NBP, a jej zmiana uzależniona była od zmiany stopy kredytu lombardowego NBP. Na podstawie zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów przyjąć należało, iż po stronie banku istniały przesłanki do wypowiedzenia umowy kredytu i wszczęcia postępowania przez sądem w celu realizacji. Po stronie pozwanej
treścią § 33 ust. 1 (...) powstało zadłużenie przeterminowane. Strony zawarły aneks do umowy kredytu,
którym pozwana zobowiązała się do spłaty przeterminowanego zadłużenia. Niedopełnienie przez nią ustaleń wynikających z treści aneksu nr (...) skutkowało skutecznym wypowiedzeniem przez bank umowy kredytu. Z uwagi na zasadność powództwa, Sąd zasądził od pozwanej kwotę wyrażoną w punkcie 1 wyroku
ostatecznym żądaniem powoda wyrażonym w piśmie procesowym z dnia 24 maja 2016 roku, potwierdzonym ostatecznie na rozprawie w dniu 18 października 2016 roku, z odsetkami liczonymi
2 (...) umowy kredytu. W pozwie powód dochodził kwoty 239 501,53 zł wraz z umownymi odsetkami od kwoty 223.960,51 zł liczonymi od dnia 15 stycznia 2016 roku w wysokości w stosunku rocznym czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP. W treści pisma stanowiącego odpowiedź na sprzeciw pozwanej, strona powodowa domagała się zasądzenia kwoty 239 501,53 zł oraz odsetek liczonych od dnia 15 stycznia 2016 roku w wysokości w stosunku rocznym czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP, jednakże od kwoty niższej, tj. od kwoty 221 051,97 zł. Sąd przyjął, iż wskazanie niższej kwoty, od której powód domagał się naliczania odsetek stanowi cofnięcie powództwa w tym zakresie. Sąd dostrzegł bowiem, iż kwota, od której powód domagał się naliczania odsetek jest niższa od tej wyrażonej zarówno w pozwie, jak i w treści nakazu zapłaty z dnia 24 marca 2016 roku.
art. 203 § 1 k.p.c. pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy. Z uwagi na to, iż wyrażenie żądania kwoty mniejszej nastąpiło przed pierwszym terminem rozprawy, do cofnięcia powództwa w tym zakresie nie była wymagana zgoda pozwanej. Stosownie do art. 355 § 1 k.p.c. Sąd postanowił w punkcie o umorzeniu postępowania w części dotyczącej roszczenia odsetkowego wykraczającego żądanie sformułowane w ostatecznym stanowisku. O kosztach postępowania sąd orzekła na postawie art. 98 § 1 k.p.c. oraz na podstawie § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie. Na koszty postępowania złożyły się: opłata od pozwu w wysokości 1 000 zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 14 400 zł oraz opłata od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku pozwanej o nieobciążanie ją kosztami postępowania stosownie do art. 102 k.p.c.
treścią przywołanego przepisu postawa do nieobciążenia strony przegrywającej kosztami w całości lub w części zachodzi wyłącznie w wypadkach szczególnie uzasadnionych. Zastosowanie odstępstwa z art. 102 k.p.c. od ogólnej reguły z art. 98 k.p.c. wymaga każdorazowo ustalenia, że w danym postępowaniu zachodzi przypadek szczególnie uzasadniony.
utrwaloną liną orzeczniczą podstawy zastosowania art. 102 k.p.c. nie może stanowić jedynie trudna sytuacja majątkowa strony zobowiązanej do zwrotu kosztów procesu. Nie obciążanie strony przegrywającej kosztami postępowania powinno mieć miejsce wyjątkowo, tj. w sytuacji gdy zobligowanie jej do poniesienia tych kosztów byłoby rażąco niezgodne z zasadami słuszności. Aby sięgnąć po art. 102 k.p.c., w grę wchodzić musi jeszcze inna, dodatkowa przesłanka zasługująca na aprobatę społeczną, jak np. charakter dochodzonego roszczenia, czy też usprawiedliwione okolicznościami sprawy subiektywne przekonanie powoda o jego przysługiwaniu. (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 25 maja 2016 roku, sygn. akt I ACa 82/16). W niniejszej sprawie materiał dowodowy nie pozwala wysnucie analogicznych przesłanek. Sąd dostrzega, że strona obecnie znajduje się w trudnej sytuacji majątkowej, sama pozwana wskazuje, iż nie jest w stanie regulować zadłużenia wynikającego z zaciągniętego przez nią kredytu, jednakże z akt sprawy wynika, iż nie jest ona całkowicie pozbawiona majątku. Brak także podstaw do przyjęcia, iż żądanie strony powodowej o zwrocie kosztów dochodzenia roszczenia jest rażąco sprzeczne z zasadami słuszności. Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy na podstawie przytoczonych przepisów orzekł jak w sentencji.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.