§ l i 4 k.k. w zw. z art. 64 § l k.k., a przestępstwo będące przedmiotem postępowania tj. określone w art. 244 k.k. godzi w wymiar sprawiedliwości i rozstrzygnięcia Sądu w zakazu orzeczenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 8 lat w sprawie o sygn. akt II K 105/12 (k. 37-39). Zdaniem apelującego w myśl art. 115 § 3 k.k. czyn z art. 244 k.k. stanowi przestępstwo podobne do tego z art.
k.k.. Sąd Odwoławczy nie podziela stanowiska apelującego. Przyjęcie tzw. recydywy specjalnej podstawowej, przewidzianej w art. 64 § 1 k.k., wymaga wykazania, że sprawca został skazany za przestępstwo umyślne, a następnie w ciągu 5 lat, po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, popełnił podobne przestępstwo umyślne do tego, za które był już wcześniej skazany. Natomiast, zgodnie z art. 115 § 3 k.k., przestępstwami podobnymi są przestępstwa należące do tego samego rodzaju oraz ponadto uważa się za przestępstwa podobne przestępstwa z zastosowaniem przemocy lub groźby jej użycia albo przestępstwa popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Dopiero kumulatywne spełnienie powyższych przesłanek upoważnia Sąd do przyjęcia w kwalifikacji prawnej art. 64 § 1 k.k. i umożliwia wymierzenie kary odpowiednio obostrzonej. W ocenie Sądu Okręgowego czyny z art.
oraz z art. 244 k.k. chronią różne dobra prawne, dlatego nie można uznać, że są one przestępstwami podobnymi w rozumieniu art. 115 § 3 k.k. Sąd Najwyższy wielokrotnie wypowiadał się w tej materii, choćby w postanowieniu z dnia 10 kwietnia 2018 r. pod sygn. akt III KK 97/18, gdzie wskazał, iż czyn z art.
godzi w bezpieczeństwo w ruchu, natomiast ten z art. 244 k.k. skierowany jest przeciwko wymiarowi sprawiedliwości czy w wyroku z dnia 20 października 2011 r. (V KK 320/11, LEX nr 1044080). Podobnie Sąd Najwyższy wypowiada się w wyroku z dnia 12 grudnia 2012 r., II KK 300/12, (LEX nr 1231513) wskazując, że zachowania kwalifikowane z art.
godzą w bezpieczeństwo ruchu, natomiast te dające się subsumować pod art. 244 k.k. skierowane są przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, a zwłaszcza wskazują na brak respektowania prawomocnych orzeczeń sądowych zawierających określone zakazy. A zatem brak jest podstaw do uznania, że oskarżony dopuścił się przypisanego mu czynu w warunkach recydywy określonej w art. 64 § 1 k.k. Wbrew twierdzeniu zawartym w apelacji, nie sposób również uznać, aby orzeczona wobec R. C. kara była rażąco łagodna i nie spełniała celów wychowawczych. Jest prawdą, że oskarżony notorycznie narusza normy art. 244 k.k., ale nieuprawniony jest wniosek, że w okolicznościach sprawy tyko restrykcyjna kara bezwzględnego pozbawienia wolności spełni wobec niego cele zapobiegawcze i wychowawcze skoro poprzednie skazania na kary łagodniejszego rodzaju nie wdrożyły skazanego do przestrzegania porządku prawnego. Należy bowiem zauważyć, że oskarżony wyrokiem z 17 maja 2018 roku został skazany za pięć podobnych przestępstw popełnionych w ramach ciągu przestępstw określonego w art. 91 § 1 k.k. Czyny te miały miejsce w okr5esie od 28 lipca 2017 roku do 17 grudnia 2017 roku, a wobec R. C. orzeczono karę 2 lat ograniczenia wolności. Słusznie zauważa Sąd Rejonowy w uzasadnieniu niniejszej sprawie, że tylko względy natury procesowej nie pozwoliły na objęcie niniejszego czynu poprzednim postępowaniem, został on popełniony wszak ledwie miesiąc po ostatnim z tamtych czynów. Skoro jednak za pięć podobnych czynów oskarżonemu skazano na karę ograniczenia wolności, to niezrozumiałe jest dlaczego w niniejszym postępowaniu miałby zostać skazany na karę pozbawienia wolności. Mając powyższe na uwadze uznać należy, że wymierzona wobec oskarżonego kara w wysokości 6 miesięcy ograniczenia wolności nie nosi w sobie cech rażącej niewspółmierności, o której mowa w art. 438 § 1 pkt 4 k.p.k. i jest karą adekwatną do wagi popełnionego czynu oraz stopnia jego społecznej szkodliwości. Sąd I instancji prawidłowo rozważył i uwzględnił wszystkie okoliczności wiążące się z poszczególnymi ustawowymi dyrektywami i zasadami wymiaru kary, a granice uznania sędziowskiego, stanowiącego ustawową zasadę sądowego wymiaru kary, które nie zostały przekroczone w rozmiarach nie dających się utrzymać w kontekście wymagań wynikających z ustawowych dyrektyw. Także środek karny jaki orzekł Sąd Rejonowy nie wymagał korekty, bowiem stanowi współmierną reakcję prawnokarną wobec popełnionego przez R. C. czynu. Z powyżej wskazanych względów wyrok należało utrzymać w mocy na zasadzie art. 437 § 1 k.p.k., zaś na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. kosztami postępowania odwoławczego obciążyć Skarb Państwa.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.