Sygn. akt VIII Pa 168/17 POSTANOWIENIE Dnia 16 października 2018r. Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Teresa Kalinka Sęd

§2k.p.

i przyjęcie (wbrew naprowadzonemu w tym miejscu przepisowi) ilości godzin przepracowanych w te dni, jako świadczenie przez powoda pracy w godzinach nadliczbowych, a w ślad za powyższym przyjęcie, że za pracę w godzinach nadliczbowych powód otrzymał w okresie żądania pozwu kwotę 687,32 zł podczas gdy w okresie tym za nadgodziny przypadające w dni od poniedziałku do piątku oraz (zaliczone przez biegłego do obliczanych nadgodzin) godziny w niedziele, święta i dni wolne od pracy (soboty) powodowi wypłacona została kwota 57 752,82 zł. II naruszenie praw materialnego: 1/ art. 130 § 3 k.p. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, spełnienia ustawowych przesłanego do jego zastosowania , 2/ przepisu §13 ust. 3 (...) S.A. poprzez jego niezastosowanie, a w ślad za powyższym uznanie za prawidłowe dokonanego przez biegłego wyliczenia wysokości dochodzonego przez powoda wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, w sytuacji, kiedy biegły pomija fakt, że za każdy dzień pracy powoda należne mu wynagrodzenie przy normie czasu pracy wynoszącej 7,5 godziny, wypłacane było za 8 godzin. 3/ art.

§ 2k.p.

poprzez jego niezastosowanie, a w ślad za powyższym przyjęcie, że wynagrodzenie wypłacane powodowi za pracę w soboty było wynagrodzeniem wypłaconym za normatywny czas pracy, podczas gdy u pozwanej w pięciodniowym tygodniu pracy sobota była dniem wolnym od pracy i wynagrodzenie za pracę w tym dniu ustalane i wypłacane było przy uwzględnieniu tego faktu, tj. zgodnie z przepisem art.

§ 2

k.p, (co między innymi) pociągnęło za sobą w sprawie niniejszej przyjęcie, (wbrew naprowadzonemu w tym miejscu przepisowi) ilości godzin przepracowanych w te dni, jako świadczenie przez powoda pracy w godzinach nadliczbowych, a w ślad za powyższym przyjęcie, że za pracę w godzinach nadliczbowych powód otrzymał w okresie żądania pozwu kwotę 687,32 zł podczas gdy w okresie tym za nadgodziny przypadające w dni od poniedziałku do piątku oraz (zaliczone przez biegłego do obliczanych nadgodzin) godziny w niedziele, święta i dni wolne od pracy (soboty) powodowi wypłacona została kwota 57 752,82 zł (tabela nr 6.1 opinii), 4/ art.

§1pkt.

2k.p. w zw. 129 §1 k.p. oraz §26 zuzp (...) S.A. z 23.

1. 1993r poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dodatek za pracę w godzinach nadliczbowych obliczany jest z sumy wszystkich składników wynagrodzenia, podczas gdy dodatek ten wynosi 50 bądź 100% godzinowej stawki wynagrodzenia zasadniczego wynikającego z kategorii zaszeregowania. Pozwana wniosła o:
2. zmianę zaskarżonego wyroku, w ten sposób, że powództwo zostanie oddalone w całości,
3. zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania przed Sądami obu instancji przy uwzględnieniu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na apelację powód wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda zwrotu kosztów w postępowaniu apelacyjnym według norm przepisanych. Wskazał, że jego praca była tak zorganizowana, że powód musiał stawać się do pracy wcześniej w celu zapoznania się z raportami ze zmian poprzednich, przebrania się w obowiązkową odzież ochronną, pobrania niezbędnego sprzętu ochrony zdrowia i życia oraz udziału w podziale pracy, a ponadto obowiązany był po zakończeniu zmiany poświęcić odpowiedni czas na zdanie pobranego uprzednio sprzętu, kąpiel i przebranie oraz pisanie raportów i zdawanie ich przełożonym. Wykonywanie w/w. czynności należy zdaniem powoda zaliczyć do wykonywania pracy na rzecz pozwanej. Stanowią one obowiązkowy, niezbędny element charakteryzujący pracę na zmiany, w ruchu ciągłym w zakładzie pracy, jakie stanowią kopalnie węgla. Przytoczył także powód wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 października 1978 roku, sygn. akt: I PRN 91/78, podając, że powód otrzymał polecenie pracy w godzinach nadliczbowych, poprzez ustalenie przez pozwaną zakresu obowiązków i organizację pracy osób zatrudnionych na stanowisku powoda pod ziemią, jaka u niej obowiązywała. Zaznaczył, że czas pracy nie jest tym samym, co czas rzeczywistego wykonywania pracy określonej w umowie, ale obejmuje również okresy nieświadczenia pracy, w których pracownik „pozostaje w dyspozycji” pracodawcy. Pozostawanie pracownika w dyspozycji pracodawcy oznacza faktyczną gotowość do świadczenia pracy. Za bezzasadne i spóźnione uznał powód kwestionowane przez pozwaną opinii biegłego i wypływających z niej wniosków. Postanowieniem z dnia 16 października 2017r. Sąd Okręgowy zawiesił postępowanie w sprawie na podstawie art. 174 § 1 pkt. 1 k.p.c. i postanowieniem z tego samego dnia podjął postępowanie z udziałem Spółki (...) Spółki Akcyjnej w B. – następcy prawnego pozwanej (...) Spółki Akcyjnej w K.. Postanowieniem z dnia 21 marca 2018r. Sąd na zgodny wniosek stron skierował je do mediacji. W dniu 22 czerwca 2018r. mediator nadesłał do akt sprawy protokół z mediacji wraz z ugodą zawartą dnia 14 czerwca 2018r. w niniejszej sprawie. W treści ugody strony wniosły o zatwierdzenie jej przez Sąd. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Zgodnie z art. 183 14 § 1, 2 i 3 k.p.c. jeżeli zawarto ugodę przed mediatorem, sąd rozpoznający sprawę, na wniosek strony, niezwłocznie przeprowadza postępowanie co do zatwierdzenia ugody zawartej przed mediatorem. Jeżeli ugoda podlega wykonaniu w drodze egzekucji, sąd zatwierdza ją przez nadanie jej klauzuli wykonalności; w przeciwnym przypadku sąd zatwierdza ugodę postanowieniem na posiedzeniu niejawnym. Sąd odmawia nadania klauzuli wykonalności albo zatwierdzenia ugody zawartej przed mediatorem, w całości lub części, jeżeli ugoda jest sprzeczna z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa, a także gdy jest niezrozumiała lub zawiera sprzeczności. Zawarta przez strony ugoda uwzględniała propozycję ustąpienia przez powoda o 10 % ze swoim roszczeniem ( §2 pkt 1 ugody) . Zawiera zapis o zniesieniu kosztów postępowania apelacyjnego oraz obciąża pozwaną kosztami postępowania mediacyjnego ( §2 pkt. 3), natomiast co do punktu 2 wyroku Sądu I instancji dotyczącego orzeczenia o kosztach zastępstwa procesowego to pozwany cofnął apelację w tej części , na co powód wyraził zgodę (§2 pkt. 4) . Ugoda zawarta przez strony przed mediatorem w dniu 14 czerwca 2018r. podlega wykonaniu w drodze egzekucji, w §2 pkt. 1 . W związku z tym pierwszym postanowieniem z dnia 16 października 2018r. po zatwierdzeniu ugody w pkt. 1 postanowienia nadano jej klauzulę wykonalności w pkt. 2 postanowienia co do §2 pkt. 1 ugody. ( (...) § 1, 2 k.p.c ). Sąd zatwierdził zawartą przed mediatorem ugodę w całości , uznając zarazem, iż treść ugody nie sprzeciwia się prawu ani zasadom współżycia społecznego, nie zmierza do obejścia prawa, a także nie jest niezrozumiała i nie zawiera sprzeczności. W §2 pkt. 4 zatwierdzonej przez Sąd ugody pozwana cofnęła apelację w zakresie pkt. 2 wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu dotyczącego kosztów zastępstwa procesowego na co powód wyraził zgodę. Dodatkowo , ponieważ strony zakończyły spór ugodą zawartą przed mediatorem, wydanie wyroku w niniejszej sprawie stało się zbędne. Skutki cofnięcia pozwu już na etapie postępowania odwoławczego, określa art. 386 § 3 k.p.c. zgodnie, z treścią którego, jeżeli zachodzi podstawa do umorzenia postępowania sąd drugiej instancji uchyla zaskarżony wyrok. Z kolei przepis art. 355 § 1 i 2 k.p.c. stanowi, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli powód cofnął ze skutkiem prawnym pozew lub jeżeli wydanie wyroku stało się z innych przyczyn zbędne lub niedopuszczalne. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym, jeżeli powód cofnął ze skutkiem prawnym pozew w piśmie procesowym albo gdy strony zawarły ugodę przed mediatorem, którą zatwierdził sąd. Z tych też względów w zaistniałej sytuacji rozpoznanie apelacji strony pozwanej stało się bezprzedmiotowe, natomiast zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji z dnia 7 czerwca 2017 roku, na podstawie art. 386 § 3 k.p.c. w związku z art. 355 § 1 k.p.c., należało uchylić, a postępowanie w sprawie umorzyć. ( pkt 1 i 3 postanowienia). W konsekwencji Sąd Okręgowy w pkt. 1 drugiego postanowienia z dnia 16 października 2018r. uchylił zaskarżony wyrok Sądu I instancji w pkt. 1 i 3 tj. w części zasądzającej roszczenie co do której strony się porozumiały i co do nadanego rygoru natychmiastowej wykonalności. Ponadto w ugodzie zawartej przed mediatorem strony postanowiły, że koszty zastępstwa procesowego znoszą się wzajemnie, a koszty mediacji zostaną uregulowane przez pozwaną. Z tych przyczyn w pkt. 2 drugiego postanowienia z dnia 16 października 2018r. zmieniono pkt. 4 wyroku Sądu Rejonowego w ten sposób, że w miejsce kwoty (...),32 nakazano pobrać od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 6646,32 zł uwzględniając, że doszło do ustępstwa ze strony powoda w granicy 10% w porównaniu z kwotą zasądzoną przez przed Sądem I instancji ( art. 98 k.p.c. i 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. ), licząc opłatę od wartości kwoty ugodzonej. Natomiast w pkt. 4 postanowienia tytułem kosztów postępowania mediacyjnego nakazano pobrać od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1126,68 złotych , gdyż z ugody wynika, że koszty te zobowiązała się pozwana ponieść. (-) SSO Mariola Szmajduch (-) SSO Teresa Kalinka (-) SSR del. Anna Capik-Pater (spr.) Sędzia Przewodniczący Sędzia